Februari 2020
Een overzicht van vier cd-recensies uit februari 2020, met besprekingen van orkestrale werken, een mis, een vioolconcert en een liedercyclus. Elke recensie bevat een waardering en vergelijkingen met andere opnamen.
Dit overzicht bevat de recensies die in februari 2020 zijn geplaatst. Elke bespreking geeft een beoordeling en bekijkt de uitvoering, de klank en de plaats van de opname binnen het aanbod.
Tsjaikovski: Symphony No. 4 / Mussorgski: Pictures at an Exhibition
Tsjaikovski beschreef zijn vierde symfonie in een brief als een werk waarin het noodlot als een zwaard van Damocles boven de luisteraar hangt. Hoe het noodlotsmotief in het eerste deel wordt neergezet, zegt al veel over de interpretatie. Dirigent Gianandrea Noseda met het London Symphony Orchestra is bij die openingsfanfare wat ingetogen, en de uitvoering komt pas later op gang. Waar het orkest moet bruisen en razen, komt dat ook echt over. De opname, een SACD, is goed maar wat diffuus. Voor wie een recente opname van deze symfonie zoekt met deze koppeling, is dit een goede keuze. Als referenties worden onder meer opnamen van Jansons, Karajan en Markevitsj genoemd.
Beethoven: Messe C-dur / Leonoren-Ouvertüre Nr. 3
De Mis in C majeur op. 86 uit 1807 kreeg een moeizame première door een tekort aan repetities, maar het werk werd een maatstaf voor missen in de negentiende eeuw. Het staat in de schaduw van de Missa Solemnis, maar is een zelfstandig werk. Beethoven schreef het in opdracht van prins Esterházy, die gewend was aan Haydn. Mariss Jansons leidt het koor en orkest van de Bayerischer Rundfunk op een opname voor het label BR Klassik. Het koor klinkt sterk, de vier solisten zijn goed en de klankbalans is uitstekend. De Leonoren-ouverture nr. 3 is een welkome aanvulling. Als alternatief wordt een opname onder Bernius op het label Carus genoemd.
Zimmermann: Violin Concerto / Photoptosis / Die Soldaten Vocal Symphony
Bernd Alois Zimmermann wordt vaak als een onbegrepen componist gezien. Michael Gielen noemde hem een sluitsteen van de westerse muziek tussen Bach en Schönberg. Het vioolconcert uit 1950 begint abrupt en blijft somber, maar het derde deel is luchtiger en heeft een volksmuzikale toon, voordat het weer macaber eindigt. Oorspronkelijk was het bedoeld als vioolsonate, en het werk bracht het naoorlogse vioolconcert weer onder de aandacht. Leila Josefowicz speelt indrukwekkend en voelt de tragiek goed aan. In Photoptosis uit 1968 zijn citaten te horen uit onder meer Beethovens negende symfonie. De Vocal Symphony-versie van de opera Die Soldaten is weerbarstiger, mede omdat Zimmermann hier de twaalftoonstechniek consequenter toepast. De Finse Radio Symfonie onder Hannu Lintu wordt opgenomen door Ondine, en de klank is spectaculair.
Wolf: Italienisches Liederbuch
Het lied is een van de oudste vormen van muziek en vormt de basis van veel latere ontwikkelingen. Hugo Wolf wordt beschouwd als de laatste grote meester van het Duitse lied. Bij hem dicteert de tekst de melodische lijn, en hij werd beïnvloed door Wagner, al staat hij in zijn taalgebruik dichter bij Schubert en Schumann. In tegenstelling tot Wagner zoekt Wolf naar beknoptheid en intimiteit. Het Italienisches Liederbuch laat de emoties van de liefde horen: de eerste verliefdheid, extase, jaloezie, ruzie en verzoening. De teksten zijn van Italiaanse dichters, in het Duits vertaald door Paul Heyse. De uitvoerenden mogen de volgorde zelf bepalen, zolang het werk begint en eindigt met de vastgestelde liederen. Sopraan Diana Damrau en tenor Jonas Kaufmann, begeleid door Helmut Deutsch, zijn sterk op elkaar ingespeeld en krijgen een hoge waardering voor de expressie en de uitspraak.
Meer recensies vindt u op de startpagina, en wie zoekt naar een bepaalde cd kan terecht bij Cd's gezocht.
