Archief april 2020: cd-recensies
Twee cd-recensies uit april 2020: een nieuwe uitgave van Bruckners Negende met een herziene finale en een Hyperion-opname van Tippetts symfonieën 3 en 4.
Bruckner – Symfonie nr. 9 met voltooide finale (herziene versie)
Philharmonie Festiva o.l.v. Gerd Schaller, Profil PH18030 (2 cd's), opnametechniek DDD, speelduur 87:22. Waardering: 10.
Simon Rattle nam in 2012 bij EMI een versie op met een gereconstrueerde finale, maar de aanpak van de eerste drie delen overtuigde niet helemaal. Gerd Schaller brengt nu op het label Profil zijn eigen uitgave van de finale, waarin meer vrijgegeven materiaal uit de Weense bibliotheken is verwerkt. Zijn versie telt 734 maten, tegenover 653 bij Rattle. Schaller had de gefinaliseerde Negende al twee keer eerder opgenomen, de laatste keer in 2016, maar hij wilde kennelijk toch een herziening presenteren.
Het uitgebreide boekje licht de keuzes van de dirigent toe en laat per sectie zien hoe de finale zich ontwikkelt. De constructie van het werk maakt steeds opnieuw indruk. De fuga met zijn rijke versiering is bijzonder sterk: na een krachtige inzet van celli en contrabassen zakt de muziek even weg om daarna met hernieuwde kracht op te bouwen, waarbij het materiaal tot het uiterste wordt uitgewerkt. Er zijn ook talrijke verwijzingen naar het eerste deel, thema's uit het Te Deum en een citaat van de schurende dissonant uit het adagio. Na het koraal volgt een apotheose die moeilijk te beschrijven is.
Tippett – Symfonieën nr. 3 en 4, in B
Rachel Nicholls, BBC Scottish Symphony Orchestra o.l.v. Martyn Brabbins, Hyperion CDA68231/2 (2 cd's), opnametechniek DDD, speelduur 57:49/62:48. Waardering: 8.
Sir Michael Tippetts symfonieën waren lange tijd grotendeels uit beeld, al kenden veel luisteraars ze via de Decca-opnames onder leiding van Solti. Hyperion brengt nu een programma dat het werk opnieuw onder de aandacht brengt. Tippett krijgt over het algemeen weinig belangstelling, en wie hem vooral kent van zijn Concert voor dubbel strijkorkest, moet even wennen aan deze muziek. Martyn Brabbins weet de complexe materie helder te maken en houdt de derde symfonie bij elkaar. Dat is een prestatie, want het werk heeft een eigen weerbarstigheid. Met een speelduur van bijna een uur is het bovendien opmerkelijk lang voor een twintigste-eeuwse symfonie.
De vierde symfonie is nog uitdagender, voor de musici maar ook voor de luisteraar. De symfonie in B uit de jaren dertig vormt daarbij een groot contrast. Het is hier in première opgenomen en doet vaak denken aan de Eerste symfonie van William Walton, terwijl de invloed van Sibelius goed hoorbaar is. Het programma is interessant en de opname is indrukwekkend.
Meer recensies vind je in het overzicht op de startpagina. Voor meer over deze site zie Over deze website.