A Audio en Muziek
Menu

Recensies januari 2020

Dit archief bundelt de klassieke cd-recensies uit januari 2020. Het gaat om opnames van Respighi, Schumann, Stravinsky en Beethoven, elk met een korte beoordeling.

Dit archief bevat de recensies van klassieke cd's die in januari 2020 op de site verschenen. Per uitgave volgt hieronder een samenvatting van het oordeel, met de beoordeling op een schaal van 1 tot 10.

Respighi: Roman Trilogy

Ottorino Respighi (1879–1936) was een productieve Italiaanse componist uit de laatromantiek, die vaak met Richard Strauss wordt vergeleken. Op deze Naxos-uitgave leidt JoAnn Falletta het Buffalo Philharmonic Orchestra door het bekende programma van symfonische gedichten. De recensent prijst de bevlogen tempokeuzes en de heldere lage registers, en noemt de uitgave gezien de prijs zeker aanbevelenswaardig. Oudere opnames van Ozawa en Reiner blijven echter gezaghebbend. Beoordeling: 8.

Schumann: Cello Works

Twee uitgaven met vrijwel hetzelfde Schumann-programma voor cello werden naast elkaar gelegd. Sol Gabetta speelt het celloconcert vurig, terwijl Gautier Capuçon de langzame delen en het Adagio und Allegro met meer lieflijkheid brengt. De versie van Erato biedt bovendien meer muziek voor het geld. Als referentie voor het celloconcert wordt de opname van Harrell en Marriner op Decca genoemd. Beoordeling: 7 per uitgave.

Stravinsky: Petroesjka en Jeu de Cartes

Valery Gergiev leidt het Mariinsky Orchestra in een ballet-uitgave op het eigen label. Opvallend is dat hij de zelden uitgevoerde orkestversie van Petroesjka uit 1911 gebruikt, en niet de gestripte versie uit 1947. De uitvoering is spannend en theatraal, en ondanks het uitgebreide instrumentarium blijft de klank doorzichtig. Ook Jeu de Cartes uit de neoklassieke periode krijgt de scherpe, speelse aanpak die bij Gergiev past. De opnames dateren uit 2009 en 2014, maar de weergave is zeer realistisch met een diep podium. Beoordeling: 9.

Beethoven en Brahms: Symfonie nr. 9 en Nänie

James Gaffigan dirigeert de Luzerner Sinfonieorchester en de Zürcher Sing-Akademie in Beethovens negende symfonie, gecombineerd met Brahms' Nänie. Volgens de recensent speelt Gaffigan het werk te staccato, waardoor de overgang naar het slotdeel minder overtuigt dan bij eerdere opnames, zoals die van Tilson Thomas uit 2013. De toevoeging van Brahms' Nänie, een rouwzang die schitterend wordt gezongen, is wel een pluspunt. Beoordeling: 6.

Meer over de achtergrond van deze site vind je op over deze website. Ben je op zoek naar een specifieke cd? Kijk dan bij cd's gezocht of begin op de hoofdpagina.