Robert Schumann: werken voor cello, Sony en Erato vergeleken
Twee opnames van Schumanns werken voor cello met vrijwel hetzelfde programma. Het verschil zit vooral in het celloconcert en de langzame delen van de kamermuziek.
Robert Schumann schreef verschillende werken waarin de cello een hoofdrol speelt, en twee recente cd-uitgaven brengen grotendeels hetzelfde repertoire. Hieronder vergelijken we de opnames van Sony Classical en Erato, die beide het beroemde celloconcert bevatten.
Het programma
Beide uitgaven bevatten het celloconcert, het Adagio und Allegro op. 70, de Fantasiestücke op. 73 en de Fünf Stücke im Volkston op. 102. De Erato-uitgave voegt daar nog de Fantasiestücke op. 88 aan toe. Voor wie vooral op speelduur let: de Erato-cd duurt ruim tien minuten langer.
Het celloconcert
Schumann schreef in 1839 aan Clara dat hij geen concert voor virtuozen kon componeren en iets anders moest bedenken. Hij keerde zich af van het uiterlijke virtuozendom, al had hijzelf dat ooit wel nagestreefd. Het concert is cyclisch opgebouwd: het hoofdthema van het eerste deel keert terug in het slot van het tweede deel en in de doorwerking van het derde. De delen gaan in elkaar over, waardoor het werk aanvoelt als een Konzertstück.
In het concert klinkt Sol Gabetta op de Sony-uitgave het meest vurig en is zij de duidelijke winnaar. De opname draagt daar ook aan bij. Gautier Capuçon op Erato klinkt wat lethargisch en komt in deze vergelijking duidelijk minder naar voren.
De kamermuziek
In de kamerwerken ligt het anders. In het Adagio und Allegro is Capuçon de favoriet, terwijl Gabetta hier wat stroef klinkt. Dat patroon zie je in het algemeen terug in de langzame delen: Capuçon speelt die met meer lieflijkheid en charme. Voor de kamermuziek is het daarom een gelijk spel.
Conclusie
Als je vooral het celloconcert wilt, is de Sony-uitgave met Gabetta de betere keuze. Wie een breder programma en een gunstiger prijs-kwaliteitverhouding zoekt, krijgt met de Erato-uitgave meer muziek voor het geld. Voor een referentie bij het celloconcert wordt vaak de opname van Harrell met Marriner op Decca genoemd. Wie op zoek is naar deze of andere cd's, kan kijken bij cd's gezocht of de startpagina van de site bekijken voor meer klassieke recensies.