Zimmermann: Canto di Speranza (cd-recensie)
Deze ECM-uitgave bundelt drie werken van Bernd Alois Zimmermann, een componist wiens vioolconcert na 1945 weer veel aandacht kreeg. De uitvoering en de opname krijgen de hoogste waardering.
Uitvoering en opname
Deze cd, uitgebracht op het label ECM, bevat drie werken van Bernd Alois Zimmermann (1918-1970), een componist van wie vooral de opera Die Soldaten bekend is. Het WDR Sinfonieorchester Köln speelt onder leiding van Heinz Holliger. Solisten zijn violist Thomas Zehetmair en cellist Thomas Demenga, aangevuld met twee sprekers, Gerd Böckmann en Robert Hunger-Bühler, en bassolist Andreas Schmidt. De speelduur is ongeveer 74 minuten. De uitvoering en de geluidsopname krijgen beide de hoogste waardering.
Het vioolconcert
Het vioolconcert is het bekendste stuk van de cd. Het werk had in 1950 zijn première en zette het concert na 1945 opnieuw op de kaart. Zimmermann dacht er oorspronkelijk aan als een driedelige sonate voor viool en piano. De krachtig gekleurde buitendelen roepen associaties op met Stravinsky en, in mindere mate, met Bartók, maar het klinkt toch duidelijk eigen. Zehetmair speelt het stuk met grote overtuiging, en hij is ook bekend van het vioolconcert van Hartmann, dat hij eveneens onder Holliger opnam.
De cellocantate en de Ekklesiastische Aktion
De cantate voor cello en kleiner orkest is compacter en minder toegankelijk. Een reden hiervoor is dat Zimmermann hier de twaalftoonstechniek consequenter toepast dan in het vioolconcert. De Ekklesiastische Aktion is gebaseerd op teksten van Dostojevski en uit het Bijbelboek Prediker. Net als het Requiem für einen jungen Dichter kan het werk worden gezien als een muzikaal document van de tijd waarin het is ontstaan. Het stuk vraagt om twee sprekers en een bassolist, en de combinatie van stem en orkest maakt het een intensieve luisterervaring.
Oordeel
Wie kennismaakt met Zimmermann vindt op deze cd een goede introductie in zijn werk. De opname valt op door de ruimtelijke weergave van het orkest, en die ruimtelijkheid helpt bij het volgen van de complexe structuren. Wie meer wil weten over de Duitse muziek van de twintigste eeuw, kan ook op de startpagina van deze website verder zoeken, of de cd-recensie van Bartók lezen voor een vergelijkbare tijdsperiode.