Strauss: Alpensymfonie; Macbeth
Janowski en het Pittsburgh Symphony Orchestra brengen Strauss' Alpensymfonie en Macbeth op Pentatone. De opname is uitstekend, maar de uitvoering blijft achter bij de grote concurrentie.
Over het werk
De Alpensymfonie uit 1915 is strikt genomen geen symfonie maar een symfonisch gedicht. Het begrip werd door Liszt geïntroduceerd, die daarmee liet zien dat de symfonische muziek steeds meer van het woord afhankelijk was geworden. Wagner had al verklaard dat de symfonie als vorm was uitgeput. Strauss ging in dit werk niet zozeer op zoek naar diepgang, maar naar een tastbare, uiterlijke weergave van een bergtocht, van de dageraad tot de zonsondergang. Daarvoor zette hij alle middelen in die hij nodig had: een enorm orkest en een windmachine.
Uitvoering
Janowski krijgt de Alpensymfonie niet helemaal voor elkaar. De concurrentie is op dit werk bijzonder sterk, met opnames van Haitink (Philips), Blomstedt (Decca) en Von Karajan (DG). Vergeleken met Von Karajan klinkt de storm hier eerder als een stevige bries, en de zonsondergang wordt niet zo breed en meeslepend uitgesponnen als men zou willen. De uitvoering krijgt daarom drie van de vijf sterren.
Opname
De opname is het sterkste punt van deze cd. Vooral wanneer de schijf op SACD-niveau wordt afgespeeld, komt de ruimte en de detaillering van het grote orkest goed tot zijn recht. De opname krijgt dan ook de volle vijf sterren.
Macbeth als aanvulling
Op de cd staat ook Macbeth, het vroege symfonische gedicht van Strauss naar Shakespeare. De toevoeging maakt de uitgave aantrekkelijker, zeker voor wie het minder bekende werk wil leren kennen. De speelduur bedraagt ongeveer 69 minuten.
Conclusie
Deze cd is vooral interessant door de uitstekende klank en de extra compositie. Wie een referentie zoekt voor de Alpensymfonie, kijkt beter naar de sterkere uitvoeringen van de hierboven genoemde dirigenten. Meer klassieke muziek vindt u op de startpagina, en meer over deze website leest u op deze pagina.