Shostakovich Symfonie nr. 10 in e-mineur, op. 93

Shostakovich' Symfonie nr. 10 in e-mineur, op. 93, wordt wel 'een kaart van het menselijk hart' genoemd. Veel luisteraars zien het als een van de sterkste symfonieën van de componist. Het is een niet-programmatisch werk uit 1953, dat zonder de harde toon van veel van zijn eerdere muziek is geschreven. De duur is ongeveer 55 minuten.

De uitvoering en opname

Deze cd bevat een uitvoering door het London Philharmonic Orchestra onder leiding van Bernard Haitink. De opname is uit 1977 en verscheen bij Decca als eerste deel van de symfonische cyclus die Haitink met dit ensemble opnam. Dit geeft de uitvoering een zekere historische waarde.

Haitink heeft een uitstekend inzicht in de architectuur van het werk. Hij bouwt de symfonie logisch op en houdt de spanning vast over de hele lengte. Daarbij zorgt zijn geweldige puls ervoor dat de muziek nooit vlak wordt.

Een zoektocht naar de juiste toon

Opvallend is dat Haitink de symfonie aanvankelijk niet mooi vond. Hij vond het werk vulgair en luidruchtig, en hij associeerde het met onaangename kanten van de Russische Revolutie. Pas nadat hij door het orkest was overgehaald, nam hij het werk op in zijn repertoire.

Vergelijking met andere opnames

In het Scherzo mist de recensent wel wat de scherpte die Simon Rattle op zijn EMI-opname en Neeme Järvi op zijn Chandos-opname wel leggen. Ook von Karajan, die deze symfonie in 1982 opnam voor de reeks Die Originalen, is een sterke concurrent van Haitink. Wie de symfonie wil vergelijken, kan dus met meerdere uitvoeringen rekenen op een stevige keuze.

Conclusie

Deze uitvoering van Haitink krijgt een hoge waardering voor de interpretatie, en een wat lagere voor de opname. Voor liefhebbers van Shostakovich is het een betrouwbare en overtuigende versie van een belangrijk werk uit de twintigste eeuw.

Meer klassieke recensies en artikelen vindt u op de startpagina. Op de pagina over deze website leest u meer over de achtergrond van de site.