Schumann: Pianokwintet en pianokwartet

Schumann en de kamermuziek van 1842

Er wordt vaak gezegd dat Schumann als genie begon en als talent eindigde. Als die neergang bestaat, zette hij pas laat in. Zijn kamermuziek uit 1842 laat zien dat de periode van geestelijke inzinking toen nog niet was begonnen. Nadat hij zijn strijkkwartetten had afgerond, probeerde hij een nieuw genre. Dat leidde tot een verandering in zijn muzikale stijl.

Schumann leek de piano als soloinstrument te willen verlaten, al ervoer hij het instrument ook als beperkend. In een brief aan Robert Franz noemde hij de helderheid van Haydn, Mozart en Beethoven als voorbeeld. Het pianokwintet op. 44 en het pianokwartet op. 47 zijn daarom een overgang naar een meer klassiek geordende stijl. Niet iedereen was enthousiast. Liszt vond het kwintet naar Leipzig ruiken, een verwijzing naar de neoklassieke aanpak. Wagner was juist onder de indruk van het werk.

Uitvoering

Het Jerusalem Kwartet speelt met Alexander Melnikov aan de piano. Er bestaan veel uitstekende opnames van deze belangrijke werken. Bij de bekende live-opname van Martha Argerich met het Emerson Kwartet, uitgebracht op DG, klinkt het stuk bruisender. Het Jerusalem Kwartet kiest voor een ingetogener en beschouwender benadering. Daardoor krijgt het werk meer patina, zonder dat de energie verloren gaat.

Opname

De opname is uitgebracht door Harmonia Mundi en wordt in deze recensie als prachtig beoordeeld. Wie de kamermuziek van Schumann wil leren kennen, vindt hier een uitvoering die het werk rustig neerzet en de nadruk legt op structuur en detail.

Beoordeling

De uitvoering krijgt vier van de vijf sterren, en de opname eveneens vier van de vijf sterren. Het is een aanbeveling voor luisteraars die een meer beschouwende lezing van Schumanns kwintet en kwartet zoeken. Voor andere kamermuziek op cd kun je ook kijken op de hoofdpagina of bij een eerdere kamermuziekrecensie.