Rachmaninov en Prokofiev: cellosonates

Deze pagina hoort bij een opname van de cellosonates van Sergej Rachmaninov en Sergej Prokofjev. Het beeld dat hier is geplaatst is de hoes of een afbeelding van de cd-uitgave.

De twee sonates

Rachmaninov schreef zijn Sonate in g-klein, opus 19, in 1901. Het werk ontstond in een periode waarin hij na een moeilijke tijd weer productief werd, en het behoort tot zijn meest gespeelde kamermuziekwerken. De cello krijgt een zangerige, bijna operatische rol, terwijl de pianopartij vaak even veeleisend is als die van de solist.

Prokofjev componeerde zijn Sonate in C, opus 119, in 1949. Hij baseerde deze op een eerdere sonate voor viool en piano, opus 80, die hij zelf omwerkte zodat ook cellisten het repertoire konden spelen. Het stuk is wat herkenbaar aan Prokofjevs scherpe ritmiek en lyrische passages, en het is een van de belangrijkste werken uit de late periode van de componist.

Wat je van deze opname kunt verwachten

Een opname met deze twee sonates laat zien hoe twee werken uit verschillende stijlperiodes naast elkaar kunnen staan. Rachmaninov is romantisch en melodisch, Prokofjev is grilliger en soms gespannen. Voor luisteraars die beide componisten al kennen, biedt een koppeling als deze een interessante vergelijking; voor nieuwkomers is het een goede manier om kennis te maken met het cellorepertoire van de twintigste eeuw.

Tips voor het luisteren

• Let bij Rachmaninov op de samenhang tussen de cello en de piano, die vaak het thema van de ander overneemt.
• Bij Prokofjev helpt het om te letten op de contrasten tussen snelle, scherpe delen en lyrische momenten.
• Vergelijk verschillende opnames van hetzelfde werk om het effect van tempo en klank te horen.

Meer klassieke opnames en recensies vind je op de startpagina. Voor andere cd's met kamermuziek en orkestwerken kun je ook kijken naar deze opname van Debussy en Fauré of de opname van Bartók door het Takács Kwartet.