Prokofiev, Schönberg, Schubert
Een dubbelcd van Decca met werk van Prokofjev, Schubert en Schönberg, uitgevoerd door Janine Jansen en het London Philharmonic Orchestra onder Vladimir Jurowski. Een overzicht van de uitvoeringen en de opname.
Decca bracht een dubbelcd uit met een gevarieerd programma. De ene schijf is geheel gewijd aan Sergej Prokofjev. De andere bevat Schuberts strijkkwintet in C, D.956 en Schönbergs Verklärte Nacht in de oorspronkelijke versie voor sextet. Aan de uitvoering werkten Boris Brovtsyn, Itamar Golan en Janine Jansen mee, het London Philharmonic Orchestra stond onder leiding van Vladimir Jurowski. De uitvoering is met vier sterren beoordeeld, de opname eveneens met vier sterren.
Prokofjev: vioolconcert en sonates
De cd opent met Prokofjevs vioolconcert nr. 2. De beginmaat maakt grote indruk: Janine Jansen trekt de luisteraar vanaf de eerste noot de muziek in. Zo'n directe spanning hoort de recensent maar zelden in opnames die hij kent. Dezelfde intensiteit keert terug in de sonate voor twee violen.
Minder overtuigend is de uitvoering van de eerste vioolsonate op. 80. Volgens de recensent behoort dit stuk tot de beste kamermuziekwerken van de twintigste eeuw. Hij mist hier echter de diepgang, bezonkenheid en spanning die hij hoort in opnames van Mintz met Bronfman en van Kremer met Argerich, beide op DG. Het hoogtepunt in het vierde deel, waarin het pizzicatothema uit het eerste deel terugkeert, komt volgens hem te snel en heeft te weinig dramatische lading. Ook de balans tussen viool en piano wordt als minpunt genoemd: de piano klinkt naar zijn oordeel aanzienlijk te luid.
Schubert en Schönberg
Het tweede deel van de set bevat twee late werken die in de kamermuziek een belangrijke plaats innemen. Schuberts strijkkwintet D.956 is een van zijn laatste composities en wordt vaak gezien als een hoogtepunt van de genre. Schönbergs Verklärte Nacht is een romantisch werk uit 1899, hier in de versie voor zes instrumenten, zoals de componist die oorspronkelijk schreef. Wie deze stukken wil vergelijken met andere uitvoeringen, kan terecht bij het overzicht van gezochte cd's of bij andere recensies op deze site, bijvoorbeeld over de Bartók-opnamen van het Takács-kwartet voor Decca.
Conclusie
Ondanks de kritische noten over de sonate op. 80 vindt de recensent het programma als geheel zeer de moeite waard. De dubbelcd biedt veel om van te genieten, en de klankopname is volgens hem voortreffelijk. Voor wie de Prokofjev-sonates al in andere uitvoeringen kent, is het interessant om de verschillen in interpretatie te vergelijken.