Prokofiev Pianoconcert nr. 2: vergelijking van twee recente opnamen

Prokofievs tweede pianoconcert staat in de populariteit nog altijd iets in de schaduw van het derde, al vinden veel liefhebbers het tweede het beter geslaagde stuk. Reden genoeg om twee recente opnamen naast elkaar te leggen: een uitvoering door Vadym Kholodenko met het Fort Worth Symphony Orchestra onder Miguel Harth-Bedoya, en een uitvoering door Beatrice Rana met de Accademia di Santa Cecilia onder Antonio Pappano.

Vadym Kholodenko en het Fort Worth Symphony Orchestra

Deze uitgave verscheen op het label Harmonia Mundi als hybride sacd en koppelt het tweede concert aan het vijfde pianoconcert, dat nog minder vaak wordt uitgevoerd. Dat maakt de schijf voor wie het repertoire wil verkennen interessant. Kholodenko kiest voor een merkbaar lager tempo, wat op zich geen bezwaar hoeft te zijn. Het gevolg is wel dat de muziek al snel wat vlak en traag aanvoelt.

De opname speelt hier een rol. Ze is donker van toon, met een nadrukkelijke bas, en het piano wordt van links naar rechts over het stereobeeld verplaatst, waardoor het instrument weinig houvast biedt. Ook het orkest klinkt wat ondoorzichtig. Toch doet Kholodenko veel fraais: zijn agogiek valt op, en hij laat harmonieën horen die bij een eerste beluistering gemakkelijk onopgemerkt blijven.

Beatrice Rana en Antonio Pappano

Rana speelt merkbaar sneller en klinkt daardoor frisser en spannender. Haar spel is precies, levendig en vurig, en het orkest reageert daar scherp op. De opname draagt sterk bij aan de indruk: het orkest staat diep in het stereobeeld maar blijft direct, en de vleugel heeft veel aplomb. Lange tijd gold de uitvoering van Ashkenazy uit 1975 op Decca als referentie. Met deze opname is die positie volgens de recensent overgenomen.

Deze uitgave koppelt het tweede concert aan Tsjaikovski's eerste pianoconcert. Die combinatie is zeer bekend, en dat is ook de belangrijkste kritiek: voor sommigen is de programmering conservatief. Wie vooral nieuwsgierig is naar minder bekend repertoire, vindt die van de Kholodenko-uitgave interessanter.

Conclusie

Wie een levendige en scherp geregistreerde uitvoering zoekt, is bij Rana goed bediend. Wie zich vooral wil verdiepen in minder gespeeld Prokofiev-repertoire en bereid is een wat tragere en donkerdere klank te accepteren, kan bij Kholodenko terecht. Meer over klassieke opnamen vindt u op de homepage, en oudere besprekingen staan in het archief.