Haydn: Piano Sonates vol. II

Haydns zestig pianosonates laten zijn artistieke ontwikkeling niet zo duidelijk zien als zijn strijkkwartetten of symfonieën. Toch belichamen ze op verschillende momenten de ontwikkeling van de klassieke sonate en de invloed van Wenen, Mannheim en de Noord-Duitse school. Dit tweede deel van een reeks, uitgebracht door Hyperion (CDA 7710, digitale opname, speelduur 74 en 79 minuten), richt zich op een aantal van die hoogtepunten.

Twee meesterwerken uit 1789

De belangrijkste werken op deze uitgave zijn de sonates nr. 48 en 49, die in 1789 verschenen. Dat was hetzelfde jaar waarin ook de eerste reeks Tost-kwartetten het licht zag. De opening van de tweedelige 48e sonate doet al in de verte aan Beethoven denken, wat haar tot een interessant werk maakt voor wie de overgang van Haydn naar de romantische pianomuziek wil volgen.

De 31e sonate

Ook de 31e sonate verdient aandacht. Ze maakt deel uit van een bundel van zes werken. Vooral het Allegretto draagt barokke sporen in zich en wordt door veel luisteraars als bijzonder mooi ervaren. Het is een stuk waarin de schoonheid van de muziek direct overweldigt.

De uitvoering

Pianist Marc-André Hamelin, een Frans-Canadese pianist, speelt op een moderne piano. Zijn spel is levendig, innig en helder. Hij maakt de uiteenlopende karakters van de sonates goed hoorbaar, van de speelse momenten tot de meer ingetogen passages. Wie de sonates van Haydn op een moderne vleugel wil horen, vindt hier een overtuigende interpretatie.

De opname

De opname is typisch voor het label Hyperion: evenwichtig, met veel diepte en een natuurlijke klank. Die helderheid helpt de luisteraar om de structuur van de sonates goed te volgen.

Beoordeling

Voor de uitvoering geeft deze cd vier van de vijf sterren, voor de opname vijf van de vijf. Wie zich verder wil verdiepen in Haydns pianomuziek, kan ook kijken naar cd's die we eerder zochten of naar de overige klassieke recensies op deze site.