Beethoven – Symfonie nr. 9

Beethovens Negende Symfonie behoort tot de meest uitgevoerde werken uit de klassieke muziek. Het werk ontstond bijna tegelijk met de Missa Solemnis, waarvan de eerste schetsen zelfs nog ouder zijn. Door de vele uitvoeringen die op cd zijn verschenen, is de vraag of een nieuwe opname iets toevoegt, dus begrijpelijk. Volgens een kritische beoordeling zijn er echter maar enkele opnames die er echt toe doen.

Uitvoering en interpretatie

Deze uitvoering van het San Francisco Symphony onder leiding van Michael Tilson Thomas is niet de meest opwindende die er bestaat, maar wel een zeer inzichtelijke. Vaak wordt gesteld dat de eerste drie delen vooral de introverte kant van Beethoven laten horen, waarna de finale plotseling en abrupt van karakter verandert. Die overgang is bij Tilson Thomas nog steeds verrassend, maar hij weet de wending in de voorgaande delen steeds sterker aan te kondigen. Daardoor voelt de luisteraar de sprong naar de finale al aankomen, en dat wordt als de grote meerwaarde van deze opname gezien.

De lezing heeft eerder het karakter van een studie dan van een live-ervaring. Het gaat om een zorgvuldig doordachte interpretatie waarin structuur en opbouw centraal staan.

Opname en klank

Het stereobeeld lijkt bewust bewerkt, met een duidelijke voorkeur voor de houtblazers en de fluiten. Dat kan de balans tussen de instrumentgroepen beïnvloeden, maar het klinkt niet vermoeiend. De SACD-opname is een live-registratie in DDD-techniek, wat de natuurlijkheid van het orkestgeluid ten goede komt.

Oordeel

De recensent geeft de uitvoering en de opname elk vier van de vijf sterren. Alles overziend is dit een zeer bruikbare uitvoering van een machtig werk, vooral voor luisteraars die een helder en goed doordacht inzicht in de symfonie zoeken. Wie meer wil weten over andere opnames of over het aanbod van klassieke muziek op deze site, kan terecht op de startpagina of in de overzichtspagina over gezochte cd's.