Beethoven Cello Sonates Vol. I
Een recensie van Beethovens cellosonates op opus 5 (nrs. 1 en 2) en opus 69, uitgevoerd door Daniel Müller-Schott en Angela Hewitt. De recensent bespreekt de betekenis van de werken en de kwaliteit van de uitvoering en opname.
Beethovens cellosonates zijn niet het sterkste deel van zijn oeuvre, maar hun belang staat buiten kwestie. In zijn tijd betekenden ze een belangrijke emancipatie van de cello als solo-instrument. Johann Sebastian Bach had weliswaar al baanbrekende sonates geschreven, maar die waren bedoeld voor de viola da gamba, de voorloper van de cello.
Een evenwichtige dialoog
Rond 1800 ontwikkelde de pianoforte zich snel, en vooral het volume nam sterk toe. Daardoor dreigde een onevenwicht tussen de piano en de cello. Beethoven loste dit slim op door de twee instrumenten in dialoog te laten spelen en het thematische materiaal gelijkmatig over beide te verdelen. Zo krijgen beide partijen een gelijkwaardige rol.
Contrast binnen het oeuvre
Het verschil tussen de ingetogen derde cellosonate, opus 69, en de ruige vijfde symfonie is opvallend. Er zit slechts twee opusnummers tussen beide werken, en toch klinken ze heel verschillend. Dat maakt de sonates interessant voor wie Beethovens ontwikkeling wil volgen.
Uitvoering en opname
De solisten spelen met veel vuur en overtuiging. Angela Hewitt is een pianiste die bij het publiek goed bekend is, en haar samenspel met Müller-Schott is hecht. De opname is goed gelukt: de klankbalans tussen cello en piano is vrijwel perfect, en de onderlinge luidheid lijkt in lijn met wat Beethoven voor ogen had. Deze uitgave is daarom een aanrader voor liefhebbers van kamermuziek met cello.
Meer recensies en klassieke muziek vind je op de startpagina. Wie op zoek is naar specifieke platen, kan ook kijken bij cd's gezocht.