Bartók: Vioolconcerten nr. 1 en 2 met Christian Tetzlaff

Gedragen door betrokkenheid

In zijn tweede vioolconcert kiest Bartók voor een milder geluid dan in de werken die eraan voorafgaan. Hij keert terug naar de grote romantische partituren binnen dit genre. Christian Tetzlaff speelt beide concerten op deze Ondine-uitgave met het Finse Radio Symfonieorkest onder leiding van Hannu Lintu. Het spel getuigt van een grote betrokkenheid bij de muziek, en het vuur waarmee hij musiceert is overtuigend.

Het spel en de begeleiding

De solopartijen krijgen de juiste mate van detail, zoals men dat van moderne opnames gewend is. Lintu en het orkest bieden een uitstekende begeleiding, en de opname zelf heeft een warme, fijne akoestiek. Tetzlaff had het tweede concert eerder opgenomen, toen voor Virgin, samen met de Sonate voor solo viool. Deze nieuwe uitvoering laat zien hoe zijn interpretatie in de loop der jaren is gerijpt.

Concurrentie

Wie de uitvoering van Kovács op Hungaroton kent, weet wat een opname van dit repertoire kan bereiken. Voor veel luisteraars blijft die opname de maatstaf, omdat zij volgens de recensent de ziel van de muziek bijzonder goed blootlegt. Ook recentere opnames zijn sterk. Genoemd worden Steinbacher op Pentatone, Ehnes op Chandos en Capuçon op Erato. Voor wie een nieuwere registratie zoekt, zijn dat goede alternatieven.

Het oorspronkelijke slot

Deze uitgave heeft nog een bijzonder kenmerk. In het tweede concert hoort de luisteraar het oorspronkelijke slot van Bartók. Het bekendste slot is een aanpassing die Zoltán Székely had gevraagd. Wie de partituur van Bartók zelf wil horen, vindt hier dus een versie die afwijkt van de gangbare uitvoeringen.

Conclusie

Door het hoge niveau van Tetzlaff in beide concerten is deze cd van harte aanbevolen. Wie ook een andere lezing van Bartóks vioolconcerten wil vergelijken, kan de opname van Takács op Decca naast deze uitgave leggen. Meer over klassieke opnames vindt u op de startpagina.