Bartóks Sonate voor twee piano's en slagwerk: recensie van een eigenzinnig werk
Bartóks Sonate voor twee piano's en slagwerk is een eigenzinnig stuk uit de twintigste eeuw dat je aantrekt of afstoot. Deze opname van Hyperion kent veel accuratesse, maar mist volgens de recensent wat ruigheid.
Bartóks Sonate voor twee piano's en slagwerk is een van de meest eigenzinnige werken uit de twintigste eeuw. Wie er niet van houdt, vindt het vaak lastig te volgen, en wie er wel van houdt, hoort er een enorme energie in. Deze cd met Cédric Tiberghien en François-Frédéric Guy op piano's en Collin Currie en Sam Walton op slagwerk, uitgegeven door Hyperion, bevat daarnaast ook andere werken van de componist.
Vergelijking met eerdere opnames
Er bestaan al enkele zeer goede opnames van de sonate. Argerich speelde het met Kovacevich en met Freire, en de opname van Kocsis met Ranki op Hungaroton geldt voor veel luisteraars nog altijd als maatstaf. Een recensent die deze opname beoordeelde, noemde de Kocsis-uitvoering de referentie. Voor de Sonate en de Sonatine blijft hij bij Kocsis op Philips, omdat Tiberghien hier wat te netjes klinkt. Zie ook de Bartók-opname van Kocsis op Philips en de Bartók-opnames van het Takács Kwartet bij Decca voor meer vergelijkingsmateriaal.
Klank en uitvoering
Over de uitvoering is de recensent over het algemeen positief. De opname is inzichtelijk, en zowel de piano's als het slagwerk worden met grote precisie gespeeld. De ruimtelijke klank van Hyperion is duidelijk hoorbaar, met veel detail. Volgens de recensent had het 'gecultiveerde oergeweld' van dit werk wel iets meer ruwheid mogen hebben. De spanning tussen beheersing en wildheid is precies wat deze muziek interessant maakt.
De Etudes op. 18
Bijzonder vond de recensent de Etudes op. 18 uit 1918. Deze stukken worden weinig uitgevoerd en opgenomen, maar ze laten duidelijk zien hoe Bartók zich van Debussy distantieerde. Tiberghien laat volgens de recensent horen dat deze etudes qua virtuositeit moeiteloos kunnen wedijveren met die van de Franse meester. Wie zich verder wil verdiepen in Debussy en zijn tijdgenoten, vindt op de pagina over Debussy, Fauré en Liszt aanvullende informatie.
Conclusie
Deze opname is een degelijke en goed doordachte keuze, vooral voor wie het programma en de helderheid van de uitvoering waardeert. Wie een rauwere, wildere lezing zoekt, komt er volgens de recensent niet helemaal aan toe. De beoordeling was 8 uit 10.