Grieg: Celloságte op. 36 en Lyrische Stukken
Een recensie van een cd met Griegs celloságte en een bloemlezing uit de Lyrische Stukken, in een uitvoering die vol overgave is. Het oordeel over het werk en de opname is genuanceerd.
Griegs celloságte op. 36 wordt over het algemeen niet tot zijn sterkste kamermuziek gerekend. Het stuk is innemend en melodieus, maar blijft soms aan de oppervlakte. Zijn vioolsonates zijn duidelijk van een hoger niveau. Een goede uitvoering kan dat verschil niet wegnemen, maar het betekent niet dat het werk geen boeiende momenten heeft.
De uitvoering
Emmanuelle Bertrand (cello) en Pascal Amoyel (piano) spelen met veel gepassioneerde inzet. Het eerste deel eindigt met een thema dat doet denken aan Griegs pianoconcert, en in het slotdeel keert die verwantschap terug. Wie de muziek van Grieg kent, zal dit herkennen.
Een bijzondere indeling
Op deze cd zijn de Lyrische Stukken, die oorspronkelijk voor piano zijn geschreven en hier in een bewerking voor piano en cello klinken, chronologisch over de schijf verdeeld. Het resultaat doet denken aan een persoonlijk dagboek van de componist. Dat is een ongebruikelijke keuze, maar ze werkt goed.
De opname
De klankbalans tussen cello en piano is prettig. Wel ontbreekt er net dat laatste beetje doorzichtigheid in het geluid. Dat doet niets af aan het genoegen van het luisteren.
Conclusie
Voor liefhebbers van Grieg en van kamermuziek voor cello is dit een charmante cd. De uitvoering is een kwaliteitsbewijs, ook al verandert zij niets aan de bescheiden positie van de celloságte binnen Griegs oeuvre. Meer klassieke muziek vindt u op de startpagina. Meer over deze site leest u op de pagina over Audio en Muziek.