September 2015
Dit archief bundelt de besprekingen uit september 2015. Het gaat om een opname van kamerwerken van Paul Hindemith en een live-registratie van Bruckners Vijfde Symfonie onder Nikolaus Harnoncourt.
Op deze pagina vindt u de recensies die in september 2015 op de site verschenen. Elke bespreking beoordeelt de uitvoering en de opname, elk met een score van één tot vier sterren. Wilt u ook andere maanden doorbladeren, dan kunt u terecht bij augustus 2015 of oktober 2015.
Hindemith: Sonatas for…
Paul Hindemith schreef meer dan dertig sonates voor uiteenlopende instrumenten uit het orkest, en speelde de meeste zelf ook. Deze cd bevat sonates die hij tussen 1935 en 1948 componeerde, in de jaren dat hij Duitsland verliet en zich in de Verenigde Staten vestigde. Het programma is dus een brede doorsnede van zijn kamermuziek, met solisten als pianist Alexander Melnikov, violiste Isabelle Faust, trompettist Jeroen Berwaerts, althoornist Teunis van der Zwart en trombonist Gérard Costes.
Opvallend is de sonate voor althoorn en piano, waarvan het laatste deel begint met een prozagedicht van Hindemith zelf, voorgedragen door de uitvoerenden. De celloson uit 1943 eindigt met een indrukwekkende passacaglia. De violensonate van 1935 wordt door Isabelle Faust zeer mooi gespeeld. In de trompetsonate neemt Berwaerts het slotdeel, de treurmars op het koraal "Alle Menschen müssen sterben", aanzienlijk langzamer dan eerdere vertolkingen, wat de recensent als een juiste keuze beschouwt. De uitvoering krijgt vier sterren, net als de opname. Het label is Harmonia Mundi.
Bruckner: Symphony No. 5, Nikolaus Harnoncourt
Deze live-registratie met het Royal Concertgebouw Orchestra onder Nikolaus Harnoncourt verscheen op blu-ray. De opname zelf krijgt vier sterren, maar de uitvoering slechts één. Het Adagio duurt hier ruim twaalf en een halve minuut, een opvallend korte tijd. Ter vergelijking: Blomstedt heeft er ongeveer zeventien minuten en twintig seconden over, terwijl het snelste bekende opname van Järvi op elf minuten en vijftien seconden ligt. Ook de andere delen zijn op bepaalde momenten gehaast, al komen de tempi van het Scherzo wel overeen met die van andere dirigenten.
De recensent erkent dat Harnoncourt doorgaans prikkelende en eigenzinnige interpretaties geeft, maar oordeelt dat deze tempokeuze weinig met Bruckner te maken heeft. Wie geïnteresseerd is in een vergelijking van verschillende tempi voor Bruckners langzame deel, vindt hier een duidelijk voorbeeld van een uiterste keuze.
Meer klassieke besprekingen en achtergronden vindt u op de startpagina.
