April 2013
Het archief van april 2013 bevat twee besprekingen: een test van de Sonus Faber Venere 1.5 monitorluidspreker en een recensie van een Schumann-cd met pianist Martin Helmchen.
Sonus Faber Venere 1.5 – de kleine verleider
Deze bespreking gaat over de Venere 1.5, een compacte monitorluidspreker van het Italiaanse merk Sonus Faber. Het ontwerp is strak en netjes afgewerkt. De vorm dient bovendien een technisch doel: ongewenste interne resonanties worden zo onderdrukt. Ook de bijpassende standaards zijn eenvoudig af te stellen.
Klinkend wordt de luidspreker omschreven als open, gelaagd en warm, met een diep en vrij precies stereobeeld. Voor dynamische en kleurrijke muziek, zoals orkestwerken en pianoconcerten, bleek de luidspreker goed uit de voeten te kunnen. Wat in de luisterruimte het meeste verschil maakte, was de plaatsing. Een grotere afstand tot de achterwand, een zijwaartse afstand van de zijwanden en een lichte indraaiing leverden de beste klankbalans op. Een krachtige versterker is daarbij wel nodig om het volle potentieel te benutten.
De conclusie is dat de Venere 1.5 vooral bedoeld is om van muziek te genieten. Hij biedt volgens de recensent meer dan zijn prijsklasse doet vermoeden. Zie ook de informatie over deze website voor meer achtergrond bij de muziek en de apparatuur die hier besproken worden.
SCHUMANN – Martin Helmchen
Op deze cd speelt de Berlijnse pianist Martin Helmchen werken van Robert Schumann: de Symphonische Etüden, de Waldszenen en de Arabeske. De opname verscheen op het label Pentatone als SACD. Helmchen, geboren in 1982, won in 2001 de Clara Haskil-competitie en werkte later samen met verschillende dirigenten en musici. Kamermuziek speelt een belangrijke rol in zijn carrière.
Schumann staat de laatste tijd volop in de belangstelling, en er bestaan al veel gezaghebbende opnames van deze stukken. Desondanks wordt deze uitgave als waardevolle aanvulling gezien. Helmchens spel is verfijnd, vanzelfsprekend en vol zwier, met een beheerste aanslag. De opname wordt geprezen om de heldere plaatsing van de vleugel in het stereobeeld en om de combinatie van openheid en een fluwelen klank. Een kleine kritiekpunt is dat er op de schijf nog wat meer muziek had gekund.
