Alan Parsons – Tales of Mystery and Imagination: vergelijking van de persingen
Alan Parsons' debuut uit 1976 bestaat in meerdere persingen met elk een eigen klankbeeld. Hier een overzicht van de verschillen en de aanbevelingen.
Het debuutalbum van Alan Parsons, Tales of Mystery and Imagination naar verhalen van Edgar Allan Poe, is opgenomen in de Abbey Road-studio in 1975 en verscheen in 1976. Het idee voor het project kwam van een manager en schrijver. In 1987 verscheen een remix met voordrachten van Orson Welles en extra gitaarpartijen, die ook de galm en de algehele sfeer veranderde. Daardoor bestaan er twee kampen: liefhebbers van de oorspronkelijke mix en liefhebbers van de remix. Deze pagina gaat over de verschillen tussen persingen van de oorspronkelijke mix.
De lp-persingen van de oorspronkelijke mix
Drie persingen bieden een interessante vergelijking: de Amerikaanse persing, gemasterd door Doug Sax, de Britse persing van Chris Blair en de persing van Mobile Fidelity (MoFi). De Duitse persing klonk relatief mat en viel al snel af. De veelvoorkomende Portugese persing is waarschijnlijk minder goed, maar is niet beluisterd.
De Amerikaanse persing heeft samen met de Britse de beste klankbalans. De Britse klinkt wat droger en minder gedefinieerd in de lage tonen. De MoFi valt tegen op het nummer Pavane aan de tweede kant: de bas is er minder krachtig dan bij dit label gebruikelijk is. Het middenbereik van de MoFi is wel opener en helder. De Amerikaanse persing onderscheidt zich vooral door het sublaag en de grote klankbeeld. Hij is daarom de eerste keuze. De Britse en de MoFi-persing delen de tweede plaats.
De cd-versies
De MoFi-cd klinkt heel anders dan de lp: de klankbalans is minder open en de lage tonen zijn soms overheersend. Toch is het resultaat over de hele linie goed en is de cd zeker aan te raden.
De Luxe Edition
De dubbel-cd uit enkele jaren geleden bevat de oorspronkelijke mix en de remix uit 1987. De oorspronkelijke mix is op deze uitgave, afgezien van de MoFi-cd uit 1994, nog nooit eerder op cd verschenen. Het klankbeeld is echter droog en grijs, waarschijnlijk door een mindere mastertape. De remix klinkt harder en minder natuurlijk, met een opgeblazen laag en een kunstmatige hoogte. Het bonusmateriaal en het boekje zijn de belangrijkste redenen om deze uitgave aan te schaffen.
Conclusie
Voor de oorspronkelijke mix is de Amerikaanse lp van Doug Sax de beste keuze, mits het geen na-persing van een versleten matrijs is. De MoFi-cd uit 1994 is een goed alternatief, al is hij lastiger te vinden. Wie de artistieke toevoegingen van Orson Welles wil, kan de remix uit 1987 kiezen. Het is ook goed om te weten dat een goede persing niet altijd een goed resultaat garandeert, omdat de kwaliteit van een persing sterk afhangt van de staat van de matrijs.
Wie op zoek is naar deze of andere lp's kan kijken bij lp's gezocht of bij cd's gezocht.