Archief mei 2018

Dit overzicht bevat de recensies die in mei 2018 op de site verschenen. Elke recensie geeft een oordeel over de uitvoering en de geluidskwaliteit van de opname, met een waardering.

Allan Pettersson – Symfonie nr. 14

Het Norrköping Symphony Orchestra onder leiding van Christian Lindberg werkt sinds 2013 aan een complete reeks van de symfonieën van Allan Pettersson (1911-1980) bij het label BIS. Deze eigenzinnige Zweedse componist wordt steeds vaker gezien als een van de belangrijkste componisten van de vorige eeuw, en voor sommigen als de laatste grote symfonist die de traditie op indrukwekkende wijze afsluit. Dat hij de symfonie bleef schrijven, ondanks de kritiek van Wagner op de vorm, verdient respect.

De sporen van de twaalftoonstechniek zijn in deze veertiende symfonie iets duidelijker dan in eerdere werken, maar het is zeker geen harde twaalftoonsmuziek. Het werk maakt vooral indruk door zijn overweldigende kracht, die bijna vermoeiend wordt. Toch is het boeiende muziek die blijft hangen. De recensent adviseert om eerst rust te creëren en de luisteromgeving aan te passen, zodat de muziek volledig tot je doordringt. De uitvoering wordt geprezen en de opname heeft een gepolijste klank met een groot stereobeeld. De bijgevoegde dvd bevat een documentaire van bijna twee uur over de componist, die interessant maar wat rommelig is.

Waardering: 9

Chopin – David Fray

Na vijftien jaar keert pianist David Fray terug naar Chopin met een zorgvuldig samengesteld programma. Het bevat zeven nocturnes, drie mazurka's, een polonaise, een wals en een impromptu. Fray beschrijft Chopins muziek als fragiel, vluchtig en moeilijk te vatten, typisch romantisch van toon. Volgens de recensent dringt deze subjectieve kunst ook door in de nachtelijke kant van het menselijk bestaan, en is ze tegelijk visionair en verontrustend, maar kernachtig en gecondenseerd. Die onderstroom hoort de recensent bij Fray minder dan verwacht.

Toch overtuigt het spel. Fray combineert een mooie balans tussen dynamiek, vloeiendheid en ritme. Zijn spel is gevarieerd en spannend, maar blijft mild. De concurrentie is groot, met namen als Arrau, Rubinstein, Ashkenazy, Barenboim, Pollini, Pires en Argerich, maar deze uitgave is de moeite waard. De opname is gedetailleerd, met een goede klankbalans en de vleugel staat niet te ver weg, zodat zelfs het omslaan van de bladzijden hoorbaar is.

Waardering: 8

Bartók – Sonate voor twee piano's en andere werken

Bartóks Sonate voor twee piano's en slagwerk is een van de meest eigenzinnige stukken uit de twintigste eeuw. Eerdere opnamen van Argerich, Kocsis en Ránki gelden als referentie. Volgens de recensent is de opname van Tiberghien en zijn partners inzichtelijk, met grote precisie in zowel de piano's als het slagwerk. Toch had het 'gecultiveerde oergeweld' van het werk wat meer ruigheid mogen hebben. Voor de sonate en sonatine blijft de voorkeur uitgaan naar Kocsis, omdat Tiberghien wat te netjes klinkt.

Het programma bevat ook de weinig uitgevoerde Etudes op. 18 uit 1918. Deze stukken laten zien hoe Bartók afstand nam van Debussy. Tiberghien laat horen dat ze qua virtuositeit goed kunnen wedijveren met het werk van de Franse meester. De opname van Hyperion is ruimtelijk en gedetailleerd. Een interessant programma.

Wie meer wil weten over de Bartók-opnamen uit het verleden, kan kijken naar de Kocsis-opname bij Philips.