Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Gentle Giant – Octopus

Monday, May 12th, 2014

Octopus wordt door veel fans als de favoriete Gentle Giant plaat gezien. En ik snap ook wel waarom, ofschoon ik het met deze band moeilijk kiezen vind. Hoe dan ook, dit is de laatste plaat met Phil Shulmann (oudere broer van Ray en Derek) die hierna meer tijd aan zijn gezin zou besteden. Ook werd er voor deze plaat een nieuwe drummer aangetrokken: John Weathers. Voor de rest bleef de bezetting hetzelfde. Waanzinnig goede muziek en werkelijk elk nummer op deze plaat is anders. Het heeft dan ook geen zin om over “sterkhouders” te spreken, want er staan geen zwakken nummers op. Ook de door Roger Dean (hoezen van Yes) ontworpen hoes, is prachtig.
Ik heb door de jaren heen, veel persingen en cd’s gehoord en kwam voor wat betreft het vinyl altijd terug op de UK (Vertigo ‘Swirl’ 1y//1 – 2y//1). Maar ook de US Columbia (Octopus in het glazen potje) heeft kwaliteiten: een weliswaar wat slanker laag vergeleken met de UK plaat, maar daarentegen een slagje opener midden-hoog. Wel heeft de UK meer gain.
Voor de cd gold de Duitse Line Records als mijn eerste keuze, hoewel de Repertoire ook goed klonk (en vooral luider). De laatste heeft echter een paar kleine foutjes (tikjes) en een zeer nare fout in het laatste nummer “River”. In tegenstelling tot de vinyl uitgave, dient de US Columbia CD vermeden te worden. Deze klinkt schel en dun. Niet om aan te horen.
Degenen die een uitstekende draaitafel hebben met een dito phono versterker, zullen gaan  – als ze dat al niet deden – voor de UK 1ste of 2de persing. Waarbij aangetekend moet worden, dat voor de 1ste persing echt de hoofdprijs betaald moet worden. Uit eigen ervaring echter, heb ik zelden grote verschillen gehoord tussen de eerste en tweede uitgaven binnen Vertigo opnames. Bovendien is de US Columbia een meer dan uitstekend alternatief. Dus een goed klinkend exemplaar hoeft dus geen arm of been te kosten.
Echter, ik kwam steeds meer forumleden tegen, die in hun posts laaiend enthousiast waren over de SHM SACD (niet te verwarren met de SHM CD). Ik besloot om de gok maar te wagen, toen ik een exemplaar op eBay aangeboden zag door een Japanse aanbieder. Met verzendkosten kwam ik uit op €36, wat toch een heel stuk minder is dan een gaaf UK vinyl exemplaar. Een vergelijking met de UK persing drong zich uiteraard op, maar ik was aangenaam verrast toen ik de eerste klanken van de SACD hoorde. Dit is uiteraard goed nieuws voor liefhebbers die geen platenspeler hebben. De SACD klinkt FENOMENAAL en lijkt erg veel op de oorspronkelijke UK uitgave. Sterker nog, ik had het gevoel dat ik naar een vroege generatie mastertape aan het luisteren was. Bij aandachtig door luisteren, klinkt de SACD zelfs nog wat ‘snappier’.

Jammer is alleen dat het een single layer SACD is, wat wil zeggen dat hij niet op gewone cd spelers af te spelen is. Maar ik ben geneigd te zeggen dat deze SACD alleen al de moeite waard is, om een leuke tweede hands SACD te scoren, of een multi speler die ook SACD ondersteunt.

Emile Stoffels

Bill Bruford – One of a Kind

Friday, February 4th, 2011

Na grote successen met Yes, King Crimson en UK, verscheen in 1979 Brufords tweede soloplaat: One of a Kind. Na ‘Feels Good to Me’, waar de stem van Annette Peacock nog te bewonderen valt, is deze plaat geheel instrumentaal. Maar om nu te zeggen dat we het missen? Nou, dacht het niet. Toetsenist Stewart ondervangt dat overtuigend met de nodige atmosfeer en niet te vergeten gitarist Allan Holdsworth, die was meegekomen van UK. Hier en daar hoort men overigens de naweeën van UK, en schenken ze ons enig inzicht in Brufords bijdrage aan de eerste LP van UK.
Het meest opvallende is uiteraard Brufords slagwerk, per slot van rekening was het zijn soloplaat. Toch is alles in balans en klinken de composities als vanzelfsprekend. Nooit wordt het klinisch en het is altijd verrassend. “Fainting in Coils,” “Five G”, “Hell’s Bells” en het tweedelige “The Sahara of Snow”, zijn denkelijk de sterkhouders van deze plaat. Toch zijn het allemaal stuk voor stuk, sterke composities. “Fainting in Coils” onderscheidt zich door een interessante opbouw en het is ronduit aanstekelijk hoe Bruford alles ritmisch omlijst. “Five G” begint met een volstrekt authentieke basssolo van Jeff Berling en eindigt met een hemelse gitaarsolo van Holdsworth. Op het pakkende “Hell’s Bells” waar de LP mee opent, wordt overigens wel een vrouwenkoortje gebruikt. En wat een uitsmijter is het slot van de plaat: “The Sahara of Snow”. Na het geheimzinnige eerste deel, barst het tweede deel los en gaat het dak er letterlijk af. Heerlijke plaat dit, die regelmatig op mijn draaitafel ligt. Ben in afwachting van een US mastering die ik op e-Bay heb gekocht. Ben benieuwd hoe die klinkt t.o.v. mijn Nederlandse en Japanse exemplaren…