Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Genesis – Seconds Out

Saturday, January 26th, 2013

Seconds Out van de Britse band Genesis is denkelijk een van de best opgenomen live concerten ooit. Het was hun tweede live plaat uit 1977, maar dit keer zonder aartsengel Peter Gabriel. Voor deze tour waren er al twee albums verschenen sinds het vertrek van Gabriel: “Trick of the Tail” en “Wind and Wuthering”. Een aantal jaren geleden kwamen de remixes van de studio opnames op SACD al uit met DVD. Recentelijk bracht Rhino alles op vinyl uit, met gemixte reacties. Nu brengt gigant EMI ook Seconds Out uit, maar nu mag het resultaat er echt wezen.  Ik was de laatste tijd wat voorzichtig geworden mbt. heruitgaven, maar EMI heeft me tot nu toe nog niet teleurgesteld. Hoogtepunt is wat mij betreft kant 3 en 4 met de Cinema Show, Dance on a Vulcano en Los Endos. Een waar feest, vooral omdat op de Cinema Show ook Bill Bruford meedoet. Wat willen we nog meer? De kardinale vraag is nu: moeten degenen die de oorspronkelijke uitgave (originele mix) op vinyl, of cd reeds hebben, nu naar de winkel hollen om deze heruitgave te kopen? JA! Wat is er dan veranderd ten opzichte van de oorspronkelijke releases? Om te beginnen loop het laag onenindig verder door en is bovendien luider dan de uitgaven die ik heb: Nederlandse, Britse en US persingen. Dit komt de algemene klankbalans ten goede. Ook is het diepte perspectief sterk verbeterd. Dit is zo’n typische manier van masteren waardoor men de neiging heeft om steeds luider af te spelen. En toch blijft het aangenaam. Deze dubbelaar zal in de meeste winkels net over de 30 euro kosten. Geen geld.

Emile Stoffels

Refugee – Refugee

Monday, February 14th, 2011

Refugee  werd opgericht in augustus 1973, door ex Nice leden Brian Davison en Lee Jackson. Helaas zou het  bij deze ene plaat blijven. Toetsenist Patrick Moraz verdween een jaar later alweer, om Rick Wakeman in Yes te vervangen. Maar wat een geweldige plaat is dit. De twee lange stukken ‘Grand Canyon Suite’ en ‘Credo’ zijn de absolute hoogtepunten, maar de kortere stukken mogen er ook wezen. ‘Credo’ is het langste stuk en wat mij betreft een van de hoogtepunten uit de progressieve rock periode. Met gemak kan het zich meten met ‘The Gates of Delirium’, ‘The Cinema Show’ etc.
Na een lange onheilspellende opening, ontwikkelt er zich een duidelijk thema. Als dat eenmaal ontvouwd is, slaat de atmosfeer ineens om en wordt er een versnelling ingezet waarin Davisons slagwerk de hoofdrol opeist. Wanneer deze grimmige periode volkomen is uitgewerkt, breekt een hymnische fase aan die zich helemaal uitspreekt en uitmondt in een geweldige climax. Daarna keert de snelle passage weer terug om bijna ongemerkt over te gaan in een exotische en vooral enerverende slotfase die buitengewoon ritmisch aandoet en reeds vooruit wijst naar ‘The Story of I’; Moraz‘ magnifieke soloplaat uit 1976. Refugee is een van mijn absolute favorieten, waarin Patrick Moraz zich van zijn beste kant laat zien. Een onwaarschijnlijk knappe en creative toetsenist die zich ook nog als een groot componist  ontpopt.

Emile Stoffels

Genesis SACDs

Friday, December 17th, 2010

Hoe definitief is definitief

Dick Steffens besprak de Genesis 1970 – 1975 box al in het HVT januari nummer van 2009 en was zeer enthousiast. Ik moet zeggen dat ik als Genesis liefhebber ook reikhalzend heb uitgekeken naar deze luxe heruitgave. Tegelijkertijd dacht ik: maar we hebben toch al de Definitive Remasters? Hoe definitief is definitief? Toch klopt het wel: deze SACD’s zijn geen reMASTERS maar reMIXES.

Dat wordt duidelijk als je het interview met Nick Davis leest (http://www.genesis-news.com/genesis/reviews/sacds/interview-with-nick-davis.htm); de man die de vorige remasters heeft gedaan en nu dus de 2007 remixes.

Toen begin jaren 90 die remasters uitkwamen, dacht iedereen dat dat de laatste waren. Per slot heetten ze ‘definitive remaster’. Over het algemeen genomen waren ze beter dan de eerste generatie CD’s. Over Foxtrot en Trick of the Tail had ik zo mijn twijfels, maar Selling England… bijvoorbeeld was behoorlijk verbeterd, ofschoon mijn zwarte schijf (Duitse persing) toch aanzienlijk beter klonk. De hinderlijke brom op The Lamb… was weggepoetst, Genesis Live was aanzienlijk doorzichtiger en in mindere mate Nursery Cryme ook. And Then There Were Three had duidelijk meer ballen gekregen, maar Abacab bleef teleurstellend mat klinken, vooral in vergelijk met mijn US persing.

Toen de box via de post arriveerde, was Selling England By The Pound wat mij betreft het meest voor de hand liggend om als eerste te beluisteren. Ik weet nog dat ik in 1982 tijdens de CD show van Wim van Putten, halverwege Firth of Fifth erin kwam. Ik dacht: “wat is dit in hemelsnaam voor een muziek?”. Na het nummer vertelde van Putten gortdroog dat dit van Genesis’ LP Selling England by the Pound kwam. Ik was compleet in de war. Wat klonk Phil Collins vreemd en wat een verschil met Abacab en de andere single die ik van Genesis kende. Daar moest ik het mijne van weten. Sindsdien is dit album niet meer weg te denken uit mijn leven. Er zijn momenten aan te wijzen waarin de tekst op zodanige manier met de muziek samensmelt, dat het geheel meer is dan de som der delen. Sinds ik dit album ken, heeft het me nooit teleurgesteld en het is mijn vaste overtuiging dat het een van de absolute hoogtepunten is uit de popgeschiedenis. Dat is een hele kreet, maar zo denk ik er echt over.

Luisteren

Bij de remixes van Genesis moeten we niet direct denken aan ingrijpende veranderingen zoals Alan Parsons heeft gedaan op zijn eerste CD Tales of Mystery and Imaginations Edgar Allan Poe. Toen werden er nieuwe synthesizer en gitaar partijen toegevoegd. Nog los van de recitaties door Orson Welles. Toch is er hier meer veranderd dan op de andere albums: de post Gabriel SACD’s zullen we maar zeggen. Hieronder volgt slechts een fractie van opvallende zaken uit mijn aantekeningen die ik de moeite waard vond te melden.

Trespass heeft het minst geprofiteerd van de remix, omdat er toen nog met 8 sporen werd opgenomen. Maar Nursery Crime des te meer. De grootste winst op deze plaat bij deze remix is te horen aan het einde van de Musical Box wanneer Gabriel de rol van het oude mannetje vertolkt en declameert: “You stand there with your fixed expression, casting doubt on all I have to say…” Gabriel klinkt daar luider in die grootse climax en dat is echt cruciaal. Dat was vroeger veel te zacht gemixed waardoor dat fragment maar gedeeltelijk uit de verf kwam. Track 6 loopt nu over in 7 en dat vind ik irritant. De Foutain of Salmacis dient naar mijn smaak vanuit de stilte te openen.

Bij Watcher of the Skies op Foxtrot blijft Steve’s gitaar links in de speaker hangen, net als de klokjes op Supper’s Ready van het Apocalypse gedeelte. Verder is het op dit 23 minuten durende stuk, niet meer mogelijk om gebruik te maken van de index. Vooral Get ‘Em Out by Friday vaart wel bij deze oppoets beurt. Het is een feest te luisteren naar Gabriels stembuigingen en fratsen. Ook valt op dat de bassen en vooral de bas pedaal beter te horen is en dientengevolge meer impact heeft. De basloopjes van Rutherfort zijn veel makkelijker te volgen, door dat extra beetje reliëf en contour.

Dat is in overtreffende mate aanwezig op Selling England…maar daar staat tegenover dat het hoge midden soms wat te uitgesproken klinkt.
Op de opening van The Battle of Epping Forest is nu minder ruimte te horen. Bij de vorige mix kon je de aan marcherende straatbende van links achter naar je toe horen komen, om vervolgens naar rechtsachter weg te sterven. Echter, het meest schokkende ontwaarde ik op de opening van Dancing with the Moonlit Knight. Voor de zinsnede “Time goes by” (0.56’) is blijkbaar heel even een ander spoor gebruikt. Niet alleen zingt Gabriel het minder lekker en in een ander register, maar er is ook goed te horen dat dat spoor onbewerkt is qua omgevingsatmosfeer. Het heeft ongetwijfeld met Nick Davis’ verhaal in de voetnoot te maken. Ik begrijp werkelijk niet dat dat onopgemerkt is gebleven.

Bij The Lamb… hoor je toch dat deze plaat in de basis al niet super was. Het is wat plat allemaal. Aan het slot van het titelstuk horen we dat de andere sporen die Gabriel heeft ingezongen nu luider zijn gemixed. Dit overstemt echter de cadans waar dit nummer het goeddeels van moet hebben. Mooi is wel dat op de Chamber of 32 Doors de achtergrond stemmen van Gabriel en Collins veel beter te horen zijn, net als bij Lilywhite Lilith.

Extra’s

Naast de geluidstechnische zaken zijn de interviews van de bandleden als extra’s ook interessant. Ze werpen licht op een aantal zaken. Jammer dat er geen Nederlandse ondertiteling is, want soms moet je toch moeite doen om de jongens goed te volgen.

In het 2007 Reissues interview op de bonus disk, zijn de bandleden unaniem lovend over de remix. Terugkijkend vertellen Collins en Rutherford dat het vroeger erg moeilijk was om een goede mix te maken. Het was meer een kwestie van geluk, bovendien was er toen veel tijdsdruk. Banks is buitengewoon lyrisch over de 5.1 mix van The Cinema Show en dan vooral het eerste stuk.

Op de bonus CD in hetzelfde groene boekje, staan o.a. ook nog drie nummers die ons aardig bekend voorkomen: Provocation (vgl. Fountain Of Salmacis), Frustration (vgl. Anyway) en Manipulation (vgl. Musical Box).

Conclusie

Alles overziend, moet ik zeggen dat het wel een belevenis was deze remixes. Toch geloof ik dat we gezond kritisch moeten blijven. Een aantal zaken hebben duidelijk geprofiteerd van deze heruitgave, andere zaken minder. De vocalen zijn luider en meer naar voren geschoven; meer op de speakerlijn. Dat geldt ook voor achtergrondstemmen. Hoog en laag lopen verder door. Of dat altijd een zegen is, valt te betwijfelen. Het midden is soms wat teveel van het goede en het hoog soms (te) scherp. Over het geheel is de klank wat harder geworden en minder warm. Ook is er veel meer gain, wat direct A-B vergelijk met de vroegere CD’s bemoeilijkt. Anders gezegd: ik vind het geen onverdeeld succes, maar wel de moeite waard. De oude CD’s verkopen raad ik niet aan.

Wat we nog moeten afwachten is of de Live CD’s ook nog aan de beurt komen: Three Sides Live, Seconds Out en Genesis Live. Daarna, op naar de Definitive Remixes?

Emile Stoffels

Noot: The hardest work is something else. The paperwork in those early days wasn’t really good. So trying to find the track sheets is a lot harder. So I have a perfect multitrack, I know what song it is but I have no idea which tracks were used for the song. I can work out most of them but – I just did a recall of More Fool Me as we speak and there are three lead vocals and no track sheet so we didn’t know which was used for the lead vocal. So we had to analyze which track sings which line.