Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

BRUCKNER – Symphony No. 9

Wednesday, December 10th, 2014

BRUCKNER
Symphony No. 9 Edition: Leopold Nowak
Lucerne Festival Orchestra – Claudio Abbado
DG 479 3441 DDD 63.09

Uitvoering **** | Opname ****

Ik vraag mij af of dirigenten het voorbeeld gaan volgen van Simon Rattle in de komende tijd, die ook de finale van Bruckners negende heeft opgenomen. Abbado in elk geval niet, aangezien die zijn laatste opname in augustus 2013 heeft gedaan van dit werk, samen met de Unvollendete van Schubert met het Lucerne Festival Orkest. Hierna overleed hij helaas. Abbado’s vorige uitvoering van Bruckners negende met de Wiener Philharmoniker (ook voor DG), vond ik een grote teleurstelling. En de hier besproken live opname is zeker ook niet de meest overdonderende en verpletterende uitvoering van Bruckners negende. Daarvoor moeten we toch naar Giulini, ook op DG met de Wiener Philharmoniker. Maar het is er wel een met visie en een fenomenale orkestklank. Het is waar dat vooral het adagio vergelijkbaar snel is gedaan als met zijn vorige opname, alleen met dit verschil dat er nu sprake is van een soort kalme alles overstijgende nobelheid. Het is een vergezicht geworden en daarmee een waardig afscheid van een geweldig dirigent. Dat is een belangrijke reden deze cd als gedenksteen aan te bevelen. Het belang van deze cd, acht ik dan ook zeer hoog. De opname is warm en diep, maar mist net het laatste beetje pit in met name de kopersectie.

Emile Stoffels
Luister Magazine 701

BRUCKNER – Symphony No. 9 Four Movement Version

Friday, August 17th, 2012

BRUCKNER
Symphony No. 9 Four Movement Version
Berliner Philharmoniker Simon Rattle
EMI Classics 9 52969 2 DDD 82.10

Uitvoering/opname ***/****

Slechts twee maanden kwam Bruckner te kort om het laatste deel van de negende symfonie te finaliseren, maar het was deze reus niet gegund. De eerste schetsen van deze symfonie met het janushoofd dateren al van 1887, maar Bruckner onderbrak het werken eraan om zich bezig te houden met andere zaken. Er heeft zich in de loop der tijd een hardnekkige mythe ontwikkeld dat er slechts wat schetsen bestaan van het laatste deel, maar er is wel degelijk een bijna complete partituur. Van de 653 maten in totaal, waren er bijna 600 als volledige partituur uitgeschreven of die uitgewerkt konden worden aan de hand van Bruckners uitgebreid gedetailleerde schetsen. En zelfs in het geval van lege bladzijden, kon men putten uit reeds bestaand materiaal dat Bruckner had genoteerd. Het onderzoeksteam Samale, Mazzuca, Philips en Cohrs, heeft de afgelopen jaren sinds de eerste draft versie uit 1984 (Inbals uitvoering op Teldec) bepaald niet stil gezeten. Rattle verzekert ons dat hier meer Bruckner in zit, dan Mozart in diens Requiem. Opende de finale van de achtste met het paardentafereel van Openbaring, hier horen we duidelijk het ontstaan der materiële wereld: het samenpersen van energie tot materie. Na een koraal van onmetelijke schoonheid verschijnt als met een schok het openingsthema van het eerste deel en neemt ons begrip van de reeds bekende delen toe, naarmate het vierde deel zich ontvouwt. Ik ben het overigens niet helemaal eens met Rattles aanpak. Vooral in het eerste deel drijft hij het tempo van tijd tot tijd te ver op en speelt hij veelal te legato. Toch kan er geen misverstand bestaan over het belang van deze cd. Dat meer dirigenten moge volgen…

Emile Stoffels
Luister 684

ADÈS Anthology

Saturday, April 7th, 2012

ADÈS Anthology
Endellion String Quartet Arditti Quartet Birmingham Contemporary Music Group London Sinfonietta
EMI 50999 0 88560 29 DDD 64’18/73’19

Uitvoering/Registratie *****/*****

Dit is een dubbel cd van EMI uit 2011; een heruitgave uit half tot eind jaren 90 en omspant 20 jaar van componeren, door Thomas Adès. Het is een indrukwekkende dubbelaar, met een aantal indringende werken die een blijvende indruk maakt. Het boekje opent terecht met de woorden: these listeners will be alarmed and charmed. Volgens Simon Rattle is Adès de meest extravagant getalenteerde onder de huidige generatie van Britse componisten, met inspirerende, stimulerende maar tegelijkertijd provocerende werken. Dat geldt zeker voor het Arcadiana voor strijkkwartet en het Piano Quintet. Van de Mazurkas die hier voor het eerst zijn opgenomen, is het laatste deel mijns inziens het sterkst. Een ongemeen kleurrijk stuk – hier zijn vroegste werk – is de Chamber Symphony opus 2. Het eerste deel heeft een Tango ritme, maar we nemen ook de nodige jazz invloeden waar. Direct op het puntje van de stoel zitten we als de basset klarinet invalt, kort nadat de percussie het eerste deel heeft geopend. Het was aanvankelijk bedoeld als basset klarinet concert, maar tijdens het componeerproces is het omgevormd naar een kamer symfonie. De opname is hier van tijd tot tijd ongekend realistisch. Het “America: A Prophecy” is wellicht het hoogtepunt en is zondermeer een huiveringwekkend document. Het doet ons qua thematiek aan de Jeremiah symfonie van Bernstein denken. Alleen Adès gaat qua expressie nog een stapje verder. Dit zijn zo van die werken, die haast fysiek binnendringen en voor langere tijd beklijven. Ook het iets toegankelijker vioolconcert is fascinerend. Ten slotte staat er nog een mooi interview met de componist afgedrukt in het boekje. Een boeiend programma en schitterend opgenomen. Hoogste aanbeveling!

Emile Stoffels

PROKOFIEV Scythian Suite; Piano Concerto No. 1 etc.

Wednesday, December 22nd, 2010

PROKOFIEV
Scythian Suite / Piano Concerto No. 1 / Symphony No. 1 / Violin Concerto No. 1 / Cello Concerto / Visions Fugitives
Simon Rattle, Charles Dutoit, Lorin Maazel, Martha Argerich, Frank Peter Zimmermann, Michel Beroff
20th Century Classics EMI Classics 50999 2 06860 2 (2) DDD 78’/ 73’

Uitvoering **** / Opname ****

Net als Hindemith een mooie dwarsdoorsnede van Prokofievs oeuvre uit het eerste en tweede decennium van de vorige eeuw, met uitzondering van het cello concert dat stukken later is geschreven. De dubbellaar is alleen al de moeite waard, door de schitterende Visions Fugitives door Michel Beroff. Het vuur, dat hij ook legt in de pianoconcerten, is hier ook te horen. Jammer alleen, dat de opname soms wat overbelicht klinkt. Opvallend verder is dat aan het eind van het laatste deel van de Scythische Suite, paukenslagen te horen zijn. Of die in de partituur staan, betwijfel ik zeer. Dit is de eerste opname waarbij ik dat hoor en ook op de uitvoeringen door Dorati (Mercury), Abbado (DG) en Järvi (Chandos), zijn ze niet te horen. Effectief is het echter wel. Dat men in de jaren 50 al goed kon opnemen, bewijst de opname uit 1956 van Starker’s Cello Concert wel. Ook weer een typische Walter Legge productie.

Emile Stoffels
Luister 655