Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

NIELSEN Complete Symphonies – John Storgårds

Saturday, August 20th, 2016

NielsenNIELSEN
Complete Symphonies
BBC Philharmonic, John Storgårds
Chandos CHAN 10859(3) DDD 66:44/73:20/71:34

Waardering: 7

Na de succesvolle opname van de Sibelius symfonieën, komt Chandos nu met de integrale opname van de Nielsen symfonieën onder John Storgårds. Het lag voor de hand deze set met die onder Blomstedt te vergelijken. De Decca opnames met het San Fransisco Symphony, vormen voor mij sinds de release de ruggengraat voor de symfonieën van Nielsen. Bij Storgårds’ eerste beluistering, was de ervaring positief. Vooral bij de eerste symfonie heeft Storgårds een aanstekelijke puls en is erg precies in de frasering. Mede hierdoor ontstaat er een lichtvoetigheid die zeer aanspreekt. Het BBC Philharmonic reageert uitermate alert. Echter, in de 4de mis ik toch de overdonderende directheid van Blomstedt. Vooral in het laatste deel missen de pauken het gewicht. Ik ben dan ook van mening dat de opname bij deze set een grote rol heeft gespeeld. Het orkest staat erg (te?) diep in het stereobeeld, zoals we van Chandos gewend zijn. Toch is er veel detail te horen. Maar het koper, het slagwerk en de lage strijkers, missen de nodige substantie. Zeker in vergelijk met de genoemde Decca’s. Hierdoor lijkt het, of dat continue de handrem wordt aangetrokken. Jammer: hier had meer in gezeten.

Emile Stoffels
Luister Magazine

SIBELIUS – Symphonies 2 & 7

Tuesday, May 17th, 2016

Sibelius Sondergard LinnSIBELIUS
Symphonies 2 & 7
BBC National Orchestra of Wales, Thomas Søndergård
Linn Records CKD 462 DDD 62’00

Uitvoering *** | Opname *****

Jean Sibelius heeft zich in zijn taal weliswaar behoorlijk laten leiden door de Russische toonkunst en de stijl van Johannes Brahms, maar hij heeft toch een zeer eigen en oorspronkelijke schrijftrant ontwikkeld. Ook heeft hij zich altijd afzijdig gehouden, van het moderne experiment. Evenzo behoort Sibelius tot die componisten die de vorm van de klassieke symfonie met een nieuwe, nationale inhoud wisten te vullen. Zijn taal heeft een zwaarmoedig karakter en een dichterlijke somberheid. Sibelius’ tweede symfonie is zijn meest populaire en daar zijn dan ook genoeg goede opnames van. Een vergelijk met die door Szell op Philips (gekoppeld met Beethovens vijfde, met een in bloedvorm verkerend CGO) en die door Colin Davis (ook op Philips), lag dan ook voor de hand. Opvallend is dat Davis’ versie de meest dramatische is, terwijl die onder Szell preciezer, ritmisch geprofileerder en droger is. Deze nieuwe opname onder Søndergård is meer ingetogen en wat meer legato gespeeld, vergeleken met die door Szell. Voor degenen die toe zijn aan een nieuwe opname, is deze mooie registratie te overwegen. Søndergård doet mooie dingen, maar ik zat zeker niet op het puntje van mijn stoel. De Linn opname is – zoals iedere keer – buitengewoon transparant en gedetailleerd.

Emile Stoffels
Luister Magazine

MARTINU Cello Sonatas 1 – 3

Wednesday, June 3rd, 2015

Martinu MustonenMARTINU
Cello Sonatas 1 – 3 works by Sibelius and Mustonen
Steven Isserlis • Olli Mustonen
BIS 2042 DDD 78’15 SACD

Uitvoering ***** | Opname *****

Om met de deur in huis te vallen: dit is een fantastische (SA)CD. Een uiterst boeiend programma met de cello sonates van Bohuslav Martinu (3 stuks), Jean Sibelius en Olli Mustonen. De laatste voert hier ook zijn eigen sonate uit. Om met de Fin Mustonen te beginnen: sommigen zullen menen dat de sonate weinig vernieuwend is, maar dat is veelal een zegen wat mij betreft. Het is een virtuoos stuk, met de nodige uitdaging voor de luisteraar en heeft een volslagen eigen smoel. De veelschrijver Martinu schreef behoorlijk wat, ook voor de cello. Deze eerste sonate stamt uit 1939, slechts een paar weken na de judaskus in München, waarbij zijn vaderland werd verraden door de geallieerden. De atmosfeer doet sterk denken aan het vijfde strijkkwartet met zijn wrijvende akkoorden uit diezelfde tijd en rondom een romance met zijn jonge leerling Vítezslava Kaprálová. De première was in mei 1940 door Pierre Fournier en Martinu’s vriend Firkusny. De tweede sonate uit 1941 – in de VS gecomponeerd – deelt in het middendeel de donkere atmosfeer van de eerste. De hoekdelen laten echter duidelijk de uitwerking en het ritme van het leven in New York, op Martinu horen. De derde sonate kwam elf jaar later. Sibelius’ sonate uit 1900 is hier het oudste en werd geschreven kort na het overlijden van zijn dochter Kirsti. Een buitengewoon persoonlijk stuk, maar met toch ook weer de bekende verwijzing naar het donkere Finse natuurmysterie. De opname is een ware belevenis. Het is een verlengstuk van mijn luisterkamer: alsof de twee musici in mijn kamer zitten. Ik moet zeggen dat ik slechts hoog zelden een dergelijke betrokkenheid in een opname heb gehoord. De muziek spat uit mijn luidsprekers. Zo zouden eigenlijk alle kamer opnames moeten klinken. Een tien met een griffel!

Emile Stoffels
Luister Magazine 703

BRUCKNER SIBELIUS NIELSEN – Gustavo Dudamel

Sunday, January 1st, 2012

BRUCKNER SIBELIUS NIELSEN
Gothenburg Symphony Orchestra Gustavo Dudamel
DG 00289 477 9449 DDD 179:24

Uitvoering/Registratie ***/***

Drie uur met grootse symfonieën, verdeeld over drie cd’s en live opgenomen. Natuurlijk was ik erg benieuwd naar deze set, na Dudamels formidabele Le Sacre met het Simón Bolívar Youth Orchestra of Venezuela op hetzelfde label. Nu dus met de Gothenburgers, waar hij sinds 2007 chef-dirigent van is. Dit is echter andere muziek die een volslagen andere benadering vereist. En vooral Anton Bruckner staat ver af van Stravinsky. Op het moment van schrijven realiseer ik me overigens dat morgen (11 oktober) de sterfdag is van Anton Bruckner; nu dus 115 jaar geleden. Ofschoon Dudamel de negende mooi laat vloeien, waren er niettemin een aantal momenten die wat gekunsteld of op zijn minst eigenaardig overkwamen en zodoende storend werkte voor mij. Voor het adagio neemt hij ruim de tijd: bijna een half uur. En dat is net zo lang als bij Giulini. De symfonieën van Carl Nielsen kunnen die eigenaardigheden tot op zekere hoogte iets beter hebben. Helaas was hier de opname niet altijd even doorzichtig en klonken met name de bassen erg groezelig. Ook kwamen de climaxen niet helemaal uit de verf. Alles overziend: degenen die voor Bruckners negende Giulini op DG hebben, voor de Nielsen symfonieën Blomstedt op Decca en Sibelius tweede door Davis en/of Szell (beiden op Philips) behoeven zich geen zorgen te maken…

Emile Stoffels
Luister 679

SMETANA SIBELIUS – String Quartets

Friday, July 15th, 2011

SMETANA SIBELIUS
String Quartets Nos 1&2 Voces Intimae Op. 56
Dante Quartet
Hyperion CDA67845 DDD 78′

Uitvoering/Registratie *****/*****

De hier opgenomen strijkkwartetten zijn aardig representatief voor de ontwikkeling van deze vorm in de negentiende eeuw. Ten eerste de nationalistische bewustwording dat als een verterend vuur om zich heen greep, sinds de Franse revolutie. En uiteraard was daar de programma opvatting, gedicteerd door Richard Wagner. Het kwartet bleek als model uitermate geschikt voor intieme persoonlijke gedachten en ideeën, door de afmeting en schaal. Opvallend is ook dat diverse componisten juist in hun persoonlijke crises, deze vorm gebruikten. Smetana’s beide kwartetten zijn dan ook uiterst persoonlijk en intiem. Zo gaat de eerste over zijn toenemende doofheid. Sibelius’ kwartet in D mineur uit 1909 markeert – samen met zijn vierde symfonie – een duidelijke cesuur in zijn oeuvre, waarin hij meer en meer sombere en donkere kleuren gebruikt; dit in relatie met zijn depressies. Het werk heeft een vergelijkbaar groots gebaar met zijn symfonieën, maar komt niettemin toch sneller ter zake. Een boeiende schijf met belangrijke nationalistische toondichters van twee opeenvolgende generaties. De opname is gestoken scherp en ik heb speciaal genoten van de grommende cello. Het in 1995 opgerichte Dante kwartet heeft de laatste jaren mooie prijzen gewonnen. Dat is niet vreemd, want het viertal schittert ook hier.

Emile Stoffels
Luister 676