Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

TCHAIKOVSKY Symphony No. 6 – Mikhail Pletnev

Saturday, January 7th, 2012

TCHAIKOVSKY
Symphony No. 6 in B minor, Op 74 Capriccio Italien, Op. 45
Russian National Orchestra Mikhail Pletnev
PentaTone Classics PTC 5186 386 SACD DDD 62:13

Uitvoering/Registratie ***/***

Tchaikovsky’s zesde – door broer Modest, ‘Pathetique’ gedoopt – werd door de meester zelf als de sluitsteen van zijn oeuvre beschouwd; als het beste en oprechtste van zijn werken. Pletnev heeft de Pathetique al eens voor Virgin opgenomen en oogstte toen veel lof. Nu dus voor PentaTone. De vorige keer was ik tamelijk onder de indruk van de vijfde, vooral hoe hij gedoceerd naar de climaxen toewerkte. Dit zorgde voor een vanzelfsprekende en natuurlijke opname. Nu had ik dat gevoel veel minder en ontwaarde ik wat overdreven nadrukjes en eigenzinnigheden. Ter vergelijk diende mijn old time favourite Mariss Jansons op Chandos. Ofschoon Pletnev zonder twijfel zo z’n momenten heeft, mist hij wat mij betreft de scherpte en souplesse van Jansons. Een sleutelmoment is altijd de stormachtige passage in het eerste deel na de zachte klarinet solo. Jansons gebruikt daar een gecontroleerde roekeloosheid en raffinement die – in tegenstelling tot Pletnev – toch niet gekunsteld aandoet. Bij het laatste deel is Jansons ook overtuigender, vooral door een zangerigheid die ik hier totaal mis. Pletnev is hier bij vlagen zelfs log en wat hoogdraverig. De opname heeft een goede klankbalans maar mist wat glans en schittering, die ik op de Chandos opname zo waardeer.

Emile Stoffels
Luister 679

TCHAIKOVSKY – Symphony No. 5 in E Minor

Wednesday, September 28th, 2011

TCHAIKOVSKY
Symphony No. 5 in E Minor, Op. 64 Francesca Da Rimini
Russian National Orchestra Mikhail Pletnev
PentaTone Classics SACD PTC 5186 385 DDD 71’

Uitvoering/Registratie *****/*****

De symfonieën van Tchaikovsky zijn goed vertegenwoordigd in de catalogi. Ofschoon Tchaikovsky zelf de vijfde minder achtte dan de vierde, is het altijd erg populair geweest en heeft het goed repertoire gehouden. In enkele zomermaanden slechts ontstond dit zelfportret en weer zien we die typische neiging naar het programmatische idee voor de compositie. Uiteraard is er voor Pletnev wel veel concurrentie, maar hij heeft een goede puls en een fantastisch orkest tot z’n beschikking. Hij bouwt geraffineerd naar de climaxen zonder het kruit te snel te verschieten. De symfonie wordt veelal bekritiseerd om de relatief zwakke finale, maar Pletnev maakt er het beste van. Die manier van doceren doet ie ook bij het symfonische gedicht Francesca da Rimini uit 1876, gebaseerd op Dante. Al bij de opening huiveren we voor wat er gaat komen. Echter, wanneer de alles vernietigende storm opsteekt in de onderwereld en de twee overspeligen voor eeuwig van elkaar scheidt, gooit Pletnev de remmen los. Hoewel ik me herinner dat die door Stokowski op Philips nog meer spookt. Ik heb nu diverse opnames van Pentatone beluisterd en was niet altijd even enthousiast, maar deze registratie mag er wezen. Er zit veel leven in deze opname en er is veel stereospreiding en diepte te bewonderen.

Emile Stoffels
Luister 677