Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

HINDEMITH – Complete Viola Works

Sunday, October 19th, 2014

HINDEMITH
Complete Viola Works
Vol. 2: Sonatas for Viola, Piano and Solo Viola
Tabea Zimmermann, Viola Thomas Hoppe, piano
Myrios Classics MYR 011 SACD DDD 65’25/52’02

Uitvoering / Opname ***** / *****

Eerder bespraken we vol. 1 in deze serie van Hindemiths werken voor altviool en was ik zeer gecharmeerd van Zimmermanns vertolkingen. Dat is nu niet anders. En wéér ben ik onder de indruk van Hindemiths muziek voor altviool. Hij schreef deze werken vooral toen hij door Europa reisde als altist, van het door hem opgerichte Amar Kwartet. Veelal schreef hij in de trein of in de hotelkamer. Hindemith heeft in een razend snel tempo een enorme hoeveelheid werken geschreven en critici vinden dat er nogal wat kaf onder het koren zit. Iets dat vaak hand in hand gaat met veelschrijvers. Hoe dan ook, ik ben het kaf nog niet tegengekomen. De Sonate voor viool en piano opus 11 nr. 4. uit 1919 waar de cd mee aftrapt, is tevens een van de hoogtepunten van deze dubbel cd. Een juweel met opvallende verwijzingen naar de taal van Debussy en Reger. Aangenaam verrast was ik ook door de solo sonates voor altviool. Vooral op. 11 nr. 5. Geen makkelijke opgave voor een toondichter om met slechts één instrument de aandacht van de luisteraar vast te houden. Slechts de Goden kunnen dit. En ook hier – net als de grandioze sonate van Bartok – die onvermijdelijke verwijzing naar Bachs sonate BWV 1004. Hoe kan het ook anders! Zimmermanns rijpe visie en spel staan volledig in dienst van de muziek. Kortom: een uiterst boeiend altvioolprogramma en ofschoon er reeds soortgelijke programma’s zijn uitgegeven door ASV, ECM en BIS, kan ik me niet voorstellen dat die Zimmermanns gestelde norm overtreffen. De SACD opname is net als de volume 1, ronduit voortreffelijk. Vooral bij de solo sonates, ademt de opname een weldadige rust uit.

Emile Stoffels
Luister Magazine 700

REGER – Violin concerto in A major

Tuesday, May 8th, 2012

REGER
Violin concerto in A major Op 101 Two Romances Op 50
Konzerthausorchester Berlin, Lothar Zagrosek Tanja Becker-Bender
Hyperion CDA 67892 DDD 56’56

Uitvoering/Registratie *****/*****

Toen Paul Hindemith gevraagd werd wat Max Reger voor hem betekende, antwoordde hij: “Max Reger war die letzte Riese in der Musik.” Robuust en sensitief tegelijk, nadert hij met zijn rusteloze chromatiek de grenzen van de tonaliteit. Deze grenzen worden evenwel nergens overschreden. Hij is lange tijd onbegrepen en vooral miskend geweest. En ook nu worden we niet verwend met uitvoeringen van Regers muziek; zeker niet met diens vioolconcert. Om maar direct ter zake te komen: Hyperion komt hier goddank met een waarlijk schitterende uitvoering in de serie grote romantische concerten, waarop ook de twee Romances staan. Toegegeven: het is een hele zit – het eerste deel alleen al duurt bijna een half uur –, maar onze inspanning wordt beloond. Het is inderdaad het werk van een reus, zeker voor een concertant werk, maar korter dan een gemiddelde Mahler symfonie. Regers vioolconcert verwijst bij vlagen naar de Symphonischer Prolog zur einer Tragödie. Ook hier weer het algemeen menselijk drama van noodlot, strijd, ondergang en heilsverschiet, Groots, imponerend, monumentaal en subliem zijn de kwalificaties voor dit werk. Becker-Bender voelt hoorbaar de geest van dit werk uitstekend aan. Vuur en tederheid wisselt ze af, om in de cadens van het eerste deel onze mond nogmaals te laten openvallen. Tim Ashley van de Guardian oordeelde over dit werk als volgt: “…we are left with a big post-Romantic concerto that occasionally sounds too Brahmsian to be considered wholly original.” Ofschoon deze recensent genuanceerd is, doet hij dit werk toch nog te kort. Natuurlijk zijn er enkele momenten die ons aan Brahms doen denken: Reger komt ook uit die traditie, maar heeft een volstrekt eigen taal en dit concerto is dan ook autonoom. Imponerende muziek, een overdonderende uitvoering en een schitterende opname. Hoogste lof!

Emile Stoffels
Luister 682

BORIS YOFFE – Song of Songs

Saturday, April 28th, 2012

BORIS YOFFE
Song of Songs
Rosamunde Quartett The Hilliard Ensemble
ECM New Series 2174 476-4426 DDD 51’53

Uitvoering/Registratie ****/****

De in St. Petersburg Boris Yoffe begon met het schrijven van korte stukken voor strijkkwartet in 1995, die gemiddeld slechts een halve minuut duurden. Als je dat maar iedere dag consequent doet, heb je binnen enkele jaren een aanzienlijke hoeveelheid materiaal. Die inmiddels tot maar liefst duizenden pagina’s uitgegroeide berg, heeft hij verzameld en het ‘Kwartet Boek’ genoemd. De muziek op deze CD is een selectie door de componist én de uitvoerenden, uit ongeveer 800 pagina’s van de laatste drie tot vier jaar. Een opvallend project, zeker ook gezien de toevoeging van vier zangers die frases van The Song of Songs zingen. Yoffe’s muziek toont duidelijk de Duitse kamermuziek traditie (Schönberg, Reger), Russische poëzie en de esthetiek uit het verre oosten. Het is muziek die zondermeer oproept tot contemplatie en dat is in deze absurd jachtige wereld alleen maar welkom. Alle lof wat dat betreft. Of deze muziek uiteindelijk overleeft, valt te bezien. De tijd zal dat leren. Ik zou zeggen: laat de muziek voor zichzelf spreken en laat vooral de luisteraar zelf oordelen….

Emile Stoffels
Luister 682

SZYMANOWSKI Complete music for violin & piano

Tuesday, December 21st, 2010

SZYMANOWSKI
Complete music for violin and piano
Alina Ibragimova Cedric Tiberghien
Hyperion CDA 67703 speeltijd 76’

Uitvoering ***** / Opname *****

Dit is een CD waar we wel degelijk op zitten te wachten. Boeiende kamermuziek uit de herfsttijd van de romantiek. Alina Ibragimova’s uitvoering van de vroege vioolsonate uit 1904 is wit heet. Een puntje van kritiek op dit doorgaans biologerende werk zou mogelijk kunnen zijn, dat de piano partij min of meer slechts een ondersteunende rol speelt en in die zin conservatief is. Maar voor de rest ook hier, net als in het eerste vioolconcert, een fascinerende ontdekkingstocht naar kleur en schakering. De exotische Romance met zijn snel stijgende lijn, verraadt sterke invloeden van Max Reger en grijpt aan van begin tot eind. Zijn belangrijkste werk hier is natuurlijk Mythes, die op de juiste manier bedwelmend wordt gedaan. De opname toont een zeldzame losheid in het stereobeeld tussen de solisten. Eindelijk weer eens een mooie cover die niet de nadruk legt op de uitvoerenden, die slechts nederige dienaren van de kunst behoren te zijn.

Emíle Stoffels
Luister 660