Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Gentle Giant – Octopus

Monday, May 12th, 2014

Octopus wordt door veel fans als de favoriete Gentle Giant plaat gezien. En ik snap ook wel waarom, ofschoon ik het met deze band moeilijk kiezen vind. Hoe dan ook, dit is de laatste plaat met Phil Shulmann (oudere broer van Ray en Derek) die hierna meer tijd aan zijn gezin zou besteden. Ook werd er voor deze plaat een nieuwe drummer aangetrokken: John Weathers. Voor de rest bleef de bezetting hetzelfde. Waanzinnig goede muziek en werkelijk elk nummer op deze plaat is anders. Het heeft dan ook geen zin om over “sterkhouders” te spreken, want er staan geen zwakken nummers op. Ook de door Roger Dean (hoezen van Yes) ontworpen hoes, is prachtig.
Ik heb door de jaren heen, veel persingen en cd’s gehoord en kwam voor wat betreft het vinyl altijd terug op de UK (Vertigo ‘Swirl’ 1y//1 – 2y//1). Maar ook de US Columbia (Octopus in het glazen potje) heeft kwaliteiten: een weliswaar wat slanker laag vergeleken met de UK plaat, maar daarentegen een slagje opener midden-hoog. Wel heeft de UK meer gain.
Voor de cd gold de Duitse Line Records als mijn eerste keuze, hoewel de Repertoire ook goed klonk (en vooral luider). De laatste heeft echter een paar kleine foutjes (tikjes) en een zeer nare fout in het laatste nummer “River”. In tegenstelling tot de vinyl uitgave, dient de US Columbia CD vermeden te worden. Deze klinkt schel en dun. Niet om aan te horen.
Degenen die een uitstekende draaitafel hebben met een dito phono versterker, zullen gaan  – als ze dat al niet deden – voor de UK 1ste of 2de persing. Waarbij aangetekend moet worden, dat voor de 1ste persing echt de hoofdprijs betaald moet worden. Uit eigen ervaring echter, heb ik zelden grote verschillen gehoord tussen de eerste en tweede uitgaven binnen Vertigo opnames. Bovendien is de US Columbia een meer dan uitstekend alternatief. Dus een goed klinkend exemplaar hoeft dus geen arm of been te kosten.
Echter, ik kwam steeds meer forumleden tegen, die in hun posts laaiend enthousiast waren over de SHM SACD (niet te verwarren met de SHM CD). Ik besloot om de gok maar te wagen, toen ik een exemplaar op eBay aangeboden zag door een Japanse aanbieder. Met verzendkosten kwam ik uit op €36, wat toch een heel stuk minder is dan een gaaf UK vinyl exemplaar. Een vergelijking met de UK persing drong zich uiteraard op, maar ik was aangenaam verrast toen ik de eerste klanken van de SACD hoorde. Dit is uiteraard goed nieuws voor liefhebbers die geen platenspeler hebben. De SACD klinkt FENOMENAAL en lijkt erg veel op de oorspronkelijke UK uitgave. Sterker nog, ik had het gevoel dat ik naar een vroege generatie mastertape aan het luisteren was. Bij aandachtig door luisteren, klinkt de SACD zelfs nog wat ‘snappier’.

Jammer is alleen dat het een single layer SACD is, wat wil zeggen dat hij niet op gewone cd spelers af te spelen is. Maar ik ben geneigd te zeggen dat deze SACD alleen al de moeite waard is, om een leuke tweede hands SACD te scoren, of een multi speler die ook SACD ondersteunt.

Emile Stoffels

Gentle Giant – Free Hand (EMI heruitgave 2012)

Thursday, May 9th, 2013

Gentle Giant – Free Hand

Eén ding heb ik de afgelopen jaren wel geleerd: wees voorzichtig met het kopen van heruitgaven op vinyl. Ook de zogenaamde Audiofiele 180 gram platen kunnen erg teleurstellend zijn. Zelfs de MoFis. Het is niet alles goud dat er blinkt! Maar er zijn mooie uitzonderingen: de heruitgave door EMI van Free Hand bijvoorbeeld. De zevende studio plaat van Gentle Giant. Die is zonder enige twijfel de moeite van het aanschaffen waard .

Voor mijn gevoel is de muziek van deze unieke rock band uit Schotland (oorspronkelijk uit Wales) in drie periodes te verdelen: de eerste periode die mi. eindigt met “Octopus” uit 1972, gevolgd door een tweede periode die besluit met “Interview” (1976). Daarna komt helaas een derde periode van artistiek verval. De hier besproken plaat hoort bij de tweede periode, met als denkelijk hoogtepunt “The power and the glory“. “Free Hand” kwam net daarna uit in 1975 en is ook een topper, met nummers als “On Reflection”, “His last voyage” en uiteraard het titelstuk. Intussen was de band voor de tweede keer overgestapt op een nieuwe platenmaatschappij: Chrysalis. Wat iedere keer opvalt bij Gentle Giant is dat deze complexe muziek altijd verrassend is, met geniale invallen. Soms klinkt deze muziek ook grappig.

Mijn nieuwe exemplaar was mooi vlak en bovendien stil. Toen ik de naald in de groef liet zakken en het vinger geklik van het eerste nummer hoorde, wist ik voldoende. Deze versie is met afstand en in alle opzichten beter dan alle anderen die ik gehoord heb. US, Canadese en Duitse persingen: van alles had ik geprobeerd, maar nooit tot volle tevredenheid. De oorspronkelijke UK persing is zeker niet slecht, maar ook die haalt het niet bij deze nieuwe EMI uitgave uit 2012. Meer dan 25 jaar heb ik de Duitse persing gehad en dacht altijd dat het aan de opname lag: modderig laag, dof middengebied en versluierd hoog. Het is nu eenmaal niet anders, dacht ik. Ik vroeg me dan ook af hoe de bandleden toen, met de release akkoord konden gaan. Blijkbaar heb ik al die jaren naar de verkeerde persing geluisterd. Daar is nu dus verandering in gekomen. Een schitterend product! Deze nieuwe plaat is een mooie kans om de wonderlijke muziek van Gentle Giant te (her)ontdekken.

Bij “Interview” is het omgekeerde het geval. Alleen zijn de verschillen veel minder groot. Aanvankelijk was ik zeer onder de indruk van deze reissue door EMI. En dat ben ik nog steeds, maar de originele Duitse persing (groen Chrysalis label) speelt hem er toch af: die heeft toch wat meer sublaag en drive. De reissue daarentegen is wel schoner en stiller. Wellicht iets meer toepassing van compressie en/of noise reduction. Alles overziend is dus voorzichtigheid geboden, bij de aanschaf van nieuw vinyl. Gentle Giant doet het goed op eBay en de tweede hands prijzen reizen soms ook de pan uit, dus ook deze reissue zou een goede aanschaf kunnen zijn.

Emile Stoffels

Gentle Giant – The Power and the Glory

Saturday, January 22nd, 2011

Relatief weinig muziekliefhebbers kennen deze Britse band uit de jaren 70. Zelfs binnen de progressieve rock (gevaarlijke term, maar ik gebruik hem toch) aanhangers, is er slechts een minderheid die deze formatie kent. Jammer, want hun muziek staat bol van de spitsvondigheden en verrassingen. Power and the Glory, was mijn eerste kennismaking met hun muziek en het was love at first sight. Het mag een concept LP genoemd worden, aangezien het centrale thema dictatuur is. Ik weet nog dat ik de opening van het eerste nummer – Proclamation – niet zo goed begreep. Iets verder op in het stuk werd het wat duidelijker voor me, toen het slagwerk en de bas erin kwam en het motief daardoor meer contour kreeg. Na het refrein volgt een andere zeer boeiende fase, waarin het keyboard spel van toetsenist Kerry Minnear ons versteld doet staan. Dit gedeelte blijft zich ontwikkelen tot een machtige climax die voor altijd beklijft en waarin gezongen (geproclameerd!) wordt: ‘Hail to Power and to Glory’s way.’ Dit stormachtige deel met de nodige wrijvende akkoorden ebt uiteindelijk weer weg, waarna het nummer in gewijzigde vorm weer opnieuw wordt opgebouwd. Hierbij verschijnt het begin motief weer om opnieuw naar een refrein toe te werken, maar uiteraard weer anders dan het eerste. De behandeling der materie door Gentle Giant, is iets dat mij iedere keer weer opnieuw verrast. De rest van deze LP/CD is volstrekt van dezelfde kwaliteit, vandaar dat ik het mijn plicht vond over deze masterpiece te schrijven. Er is inmiddels een 35th anniversary edition uitgegeven op CD, met een live uitvoering van Proclamation EN het titelstuk dat oorspronkelijk als single was bedoelt. Dit nummer ontbreek vreemd genoeg op de eerste uitgave.
Voor de vinyl liefhebbers: Giants’ muziek is in die dagen allemaal op vinyl uitgegeven en nog steeds te krijgen. Helaas vragen aanbieders op het net of tweede hands winkels, forse prijzen. Ik heb een aantal verschillende persingen die ik binnenkort ga vergelijken en zal mijn bevindingen binnenkort publiceren.