Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

BEETHOVEN MOZART – Chiaroscuro Quartet

Saturday, October 19th, 2013

BEETHOVEN MOZART
Chiaroscuro Quartet
APARTE AP051 DDD 57’25

Uitvoering/opname */**

Deze cd heeft een prachtig programma: kwartet nr 11 opus 95 van Beethoven, het Adagio en Fuga en het kwartet nr 16 KV 428 van Mozart. Echter, om met de deur in huis te vallen: ik kan hier niet naar luisteren. Bij de eerste noten schrok ik direct van de spuuglelijke klank. Ik heb zelden – zelfs binnen de authentieke uitvoeringspraktijk, ofschoon we die term eigenlijk niet meer gebruiken – zo een steriele klank gehoord. Dit is volslagen kleurloos, expressieloos en slap bovendien. Vergelijk met het (EMI) en het Quartetto Italliano (Philips) leert hoe expressief en doorleefd deze fantastische kwartetten uitgevoerd dienen te worden. Uiteraard zal de lezer zich realiseren dat dit de mening is van de recensent en dus diens ‘waarheid’. En natuurlijk kunnen deze mensen prima spelen, maar hun aanpak vind ik niet om aan te horen. De opname is nog net goed genoeg om deze ellende niet te maskeren.

Emile Stoffels
Luister Magazine 693

BARTOK – Works for Violin and Piano

Saturday, August 31st, 2013

BARTOK
Works for Violin and Piano Vol 2
James Ehnes • Andrew Armstrong
CHAN 10752 DDD 78’08

Uitvoering/opname *****/*****

Bartoks sonate voor viool solo wordt al heel lang gezien als een van de grootste en tevens moeilijkste werken in de vioolliteratuur. Het bracht Yehudi Menuhin ertoe – om maar even een dwarsstraat te noemen – de meester te vragen een aantal secties te herschrijven. En dan ging het vooral om het laatste deel. Met deze ‘symfonie voor één viool’ plaatst Bartok zijn solo vioolsonate qua schaal en grandeur op het zelfde verheven niveau als die van Bach. Met groot ontzag horen we hoe het thematisch materiaal gekneed wordt. Alle verworvenheden met betrekking tot concentratie en dichtheid van de materie uit de middelste kwartetten, zijn hier wellicht op nog wonderbaarlijkere wijze toegepast. Met deze grandioze sonate heeft Bartok zijn kamermuziek productie inderdaad op het hoogste niveau afgesloten. Dit werk zal nooit teleurstellen en Ehnes doet dat dus ook niet. Hij geeft een ongekend beheerste uitvoering met zeer veel expressie. Ik heb tijdens de gehele sonate op het puntje van mijn stoel gezeten en met de mond open geluisterd. Wat een kunde en schijnbaar gemak! Ingetogenheid gaat bij Ehnes hand in hand met een gecontroleerde roekeloosheid, die mij sterk deed denken aan Kovács’ uitvoering van Bartoks tweede vioolconcert op Hungaroton. Met name ook hoe hij zich door al die dubbelgrepen werkt in de hoekdelen. De Fuga krijgt hier haast een mate van hooghartigheid, die ik niet eerder gehoord heb. Gesublimeerd en verheven klinkt het derde deel, de Melodia. Het Presto met zijn kwartnoten en tegenritme is letterlijk adembenemend precies, zonder de innerlijke bewogenheid van dit deel op te offeren. En dit alles met de juiste tempi en dynamiek. De Chandos opname is vlekkeloos en biedt een mooie homogene presentatie voor de viool. Niet teveel galm en niet te droog: precies goed. Ik zou het wel van de daken af willen schreeuwen.

Emile Stoffels
Luister Magazine 691

DEBUSSY – 24 Préludes (orch. Breiner)

Wednesday, June 19th, 2013

ORKEST
DEBUSSY
24 Préludes (orch. Breiner)
Royal Scottish National Orchestra, Jun Märkl
Naxos 8.572584 DDD 76’31

Uitvoering/opname ****/****

“Debussy heeft de luiken van een muffe en lichtloze concertzaal wagenwijd geopend en ons met vergezichten op bloeiende landschappen, op hemel en zee verrast.” Aldus Karol Szymanowski over de Franse grootmeester. Na 1888 breken de vruchtbare jaren van zijn pianomuziek aan en ondergaan we de verdroomde klank, de ijle tinten van het Debussyisme. Een wereld die ruist, af- en aanzwelt en tegelijkertijd zo klaar is… Met de Preludes (voorspelen) schenkt Debussy ons de meest uiteenlopende uitzichten: sprookjesachtige atmosferen, dichterlijke indrukken en visioenen, maar ook spot. Echter, men zou zich – net als bij Chopin – kunnen afvragen: Voorspelen tot wat? Niet tot een Fuga, zoals bij Bach waarmee de Prelude een eenheid vormt. Nee, de Prelude eindigt zoals André Gide terecht zegt “Zoals een vogel neerstrijkt. Alles zwijgt.” Bij ieder stuk heeft de meester een literaire analogie geschreven, die bij de luisteraar ruimte laat tot fantasie, waardoor de preludes voorafgaan aan een dagdroom. Deze juwelen horen we dit keer in de orkestversie van de Slowaakse componist Peter Breiner. Het is niet zo dat de Preludes deze orkestratie nodig hebben, maar het is zeerzeker een welkome aanvulling. Net als de andere opnames uit deze serie, bevalt Märkls aanpak mij uitermate. De opname heeft een aardig diepteperspectief en doet qua klankkleur volledig recht aan de pastelwereld van Claude Debussy.

Emile Stoffels
Luister Magazine 689

Bartók Grieg Strauss – violin sonatas

Friday, June 3rd, 2011

BARTÓK GRIEG STRAUSS
Violin sonatas
Vilde Frang Michail Lifits
EMI Classics 50999 9 47639 2 8 DDD 79′

Uitvoering/Registratie ****/****

Is er een mooier eerbetoon aan Bach te bedenken? Toen Menuhin een werk aan Bartok vroeg, wilde hij het bescheiden houden door een sonate in plaats van een vioolconcert te vragen. Een sonate kreeg hij: het grootste werk voor viool solo sinds Bach. Het werk heeft een enorme moeilijkheidsgraad met een hoge dichtheid der materie. Vooral het vierde deel met zijn ritmes en tegen-ritmes, is een ware uitdaging. Echter, de bezonkenheid en verhevenheid die van dit werk afstraalt zijn in geen woorden te vangen en uiteraard oneindig belangrijker dan het technisch vernuft. De opening was erg wennen. Frang – gelauwerd als Young Artist of the Year 2010 – strijkt aanvankelijk het hoekige doch zangerige thema wat vlak. Toch kan ik niet ontkennen dat ik geboeid heb geluisterd naar haar spel. De Fuga met de gaten in het thema, klinkt agressief zoals het hoort. De mooie droge opname werkt bepaald mee: het instrument klinkt weliswaar wat groot, maar direct zodat we Frangs spel goed kunnen volgen. Vooral het begin van het laatste deel met de kwart noten, haalt ons het gezoem van hoornaars voor de geest. Ook de andere sonates op deze cd zijn volledig geslaagd, waar Lifits voortreffelijke begeleiding geeft. Aanbevolen!

Emile Stoffels
Luister 675