Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

PROKOFIEV Scythian Suite; Piano Concerto No. 1 etc.

Wednesday, December 22nd, 2010

PROKOFIEV
Scythian Suite / Piano Concerto No. 1 / Symphony No. 1 / Violin Concerto No. 1 / Cello Concerto / Visions Fugitives
Simon Rattle, Charles Dutoit, Lorin Maazel, Martha Argerich, Frank Peter Zimmermann, Michel Beroff
20th Century Classics EMI Classics 50999 2 06860 2 (2) DDD 78’/ 73’

Uitvoering **** / Opname ****

Net als Hindemith een mooie dwarsdoorsnede van Prokofievs oeuvre uit het eerste en tweede decennium van de vorige eeuw, met uitzondering van het cello concert dat stukken later is geschreven. De dubbellaar is alleen al de moeite waard, door de schitterende Visions Fugitives door Michel Beroff. Het vuur, dat hij ook legt in de pianoconcerten, is hier ook te horen. Jammer alleen, dat de opname soms wat overbelicht klinkt. Opvallend verder is dat aan het eind van het laatste deel van de Scythische Suite, paukenslagen te horen zijn. Of die in de partituur staan, betwijfel ik zeer. Dit is de eerste opname waarbij ik dat hoor en ook op de uitvoeringen door Dorati (Mercury), Abbado (DG) en Järvi (Chandos), zijn ze niet te horen. Effectief is het echter wel. Dat men in de jaren 50 al goed kon opnemen, bewijst de opname uit 1956 van Starker’s Cello Concert wel. Ook weer een typische Walter Legge productie.

Emile Stoffels
Luister 655

BRITTEN SZYMANOWSKI Violin concertos

Tuesday, December 21st, 2010

BRITTEN SZYMANOWSKI
Frank Peter Zimmermann, violin
Warsaw Philharmonic Orchestra Antoni Wit
Swedish Radio Symphony Orchestra Manfred Honeck
Sony Music 88697439992 Speeltijd 76’

Uitvoering ***** / Opname *****

Typisch Slavische expressiviteit en Franse zwier, waarin regelmatig het occulte en mystieke van Scriabin’s Poème de L’extase doorklinkt. Beide concerten zijn opgedragen aan zijn goede vriend Pawel Kochanski, die ook nog heeft meegeholpen met het schrijven van de cadensen van beide concerten. In het eerste concert speelt de verkenning van kleuren een voorname rol; een impressionistisch werk dat voor een groot deel gebaseerd is op het Symbolistisch gedicht Mei Nacht van Miciński. Het tweede concert lijkt minder fijnbesnaard en etherisch, doch meer gericht op de Poolse folklore. Ruwer, onstuimiger, aardser. Grovere kleuren kortom. Britten’s concert wordt vaak gezien als een reactie op het uitbreken van de Spaanse burgeroorlog. Zimmermann – die overigens op een Stradivarius speelt uit 1711 genaamd Lady Inchiquin – verkent hier de uithoeken van dit stralende concertante werk. Ongehoord in de letterlijke zin. Ik ben platgeslagen door de magistrale toon van Zimmermann. De opname heeft een zeldzame diepte en perspectief.

Emíle Stoffels
Luister 659

Deze opname is in april 2010 genomineerd voor de Edison Klassiek 2010 in de categorie ‘concerten’.