Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

« Vorige berichten

SOUNDS OF WAR – POULENC • JANÁČEK • PROKOFIEV

Tuesday, April 26th, 2016

Poulenc Prkfv Janacek WARSOUNDS OF WAR
POULENC • JANÁČEK • PROKOFIEV
Maria Milstein • Hanna Shybayeva
Cobra Records COBRA 0045 DDD 67’19

Uitvoering ***** | Opname ****

Het hier geboden programma heet Sounds of War. Hoewel Prokofievs eerste vioolsonate denkelijk de meeste zeggingskracht heeft, ben ik vooral ook blij met de niet zo vaak opgenomen vioolsonate van Poulenc. Hij had al twee sonates vernietigd, voordat hij deze in 1943 voltooide en opdroeg aan de dichter Federico Garcia Lorca (1899-1936). Deze werd slachtoffer in de Spaanse burgeroorlog. Het middendeel bevat een citaat van Lorca: “de gitaar laat de droom wenen”. En de pizzicato effecten in dit deel, verwijzen daar ook duidelijk naar. Dan Prokofievs eerste vioolsonate Op. 80. Over de noodzakelijkheid van dit stuk kunnen we kort zijn: het is een van de beste kamerstukken uit de 20ste eeuw. Milstein zet al direct in het eerste deel grootse accenten, op een manier dat mij zeer bevalt. Ze bereikt hiermee het hoogst bereikbare dramatische effect. Milstein en Shybayeva ontmoeten voor Janáčeks vioolsonate, wel pittige concurrentie in Kremer en Argerich op DG. Maar voor Prokofievs sonate, zijn ze in een aantal aspecten te prefereren. Een prachtig programma, dat niet mag ontbreken. De opname is ook uitstekend, waarbij de goede balans tussen viool en piano positief opvalt. En niet vaak hebben de lage registers van de piano, zo’n autoriteit als hier.

Emile Stoffels
Luister Magazine

MOZART • VIEUXTEMPS – Violin Concertos

Saturday, April 2nd, 2016

Mozart Vieuxtemps Hahn DGMOZART 5 • VIEUXTEMPS 4
Violin Concertos, Hilary Hahn
The Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, Paavo Järvi
Deutsche Grammophon 479 3956 DDD 59’53

Uitvoering *** | Opname ****

Het vijfde vioolconcert van Mozart, wordt veelal beschouwd als een van de mooiste concerten ooit. Ieder keer opnieuw worden we getroffen door een oneindige schoonheid, geniale invallen en een alles overtreffende nobelheid. Met deze concerten van Mozart en Vieuxtemps, keert Hahn weer terug naar 25 jaar geleden: de tijd dat ze deze werken voor het eerst leerde kennen. Voor wat betreft Mozarts concert, is Hahn buitengewoon subtiel en breekbaar. Haar techniek laat haar nimmer in de steek. Toch mis ik een beetje het smartelijke, wat bij momenten zeker aanwezig is. Vooral in het middendeel. Ook het orkest klinkt wat aan de lichte kant, waardoor het allemaal net iets te tam klinkt naar mijn smaak. Om nu te zeggen dat het geheel niet doorleefd klinkt, gaat echter te ver. Voor het concert van Vieuxtemps, is het ietsje anders. Hier lijken de opvattingen van Hahn en Järvi, meer aan te sluiten bij dit idioom. Het is het betere virtuozenwerk, waar ik overigens koud noch warm van word. De opname is uitermate doorluisterbaar. Hierdoor is niet alleen Hahn, maar zijn ook diverse stemmen binnen het orkest, op de voet te volgen.

Emile Stoffels
Luister Magazine

SOKOLOV – The Salzburg Recital

Thursday, December 10th, 2015

Sokolov Salzburg DG250SOKOLOV
The Salzburg Recital
DG 479 4342 DDD 48:48/60:04

Uitvoering ***** | Opname ****

Het heeft lang geduurd: na 20 jaar komen Grigory Sokolovs live opnames toch uit op DG. Te beginnen met het Salzburg Festival uit 2008. Een schitterend programma: twee Mozart sonates, de 24 preludes van Chopin en 6 encores van Rameau tot Scriabin. Sokolov wordt door sommigen de grootste levende pianist van het moment genoemd. Bij de KV 280 sonate staat het direct als een huis. Vanaf het eerste moment zat ik op het puntje van mijn stoel en het publiek ook blijkbaar, want dat is doorgaans rustig. Opvallend zijn de dynamische schakeringen en kracht, maar het is nooit te hard. En het mooie is dat het dit keer ook op vinyl is gereleased. Zal het dan toch een beetje in beweging gaan komen? Klassiek weer ouderwets op vinyl? Het verschil met de cd laat zich raden: geen spoortje hardheid, maar een fiks portie vloeiendheid er voor in de plaats. Zonder dat het de details verdoezeld. Toch is er een vervelende dissonant: op mijn exemplaar wemelt het van de tikjes en vervormt het soms bij luidere passages. Dit is een Quality control issue en volslagen onacceptabel. Als platenlabels klassieke muziekliefhebbers over de streep willen trekken voor vinyl, moet dat uiteraard niet op deze manier.

Emile Stoffels

SAINT-SAËNS – Symphonie No. 3 etc.

Wednesday, February 25th, 2015

Saint Saens Da Costa199SAINT-SAËNS
Rondo Capriccioso • Jota Aragonese • Concerto No. 3 • Symphonie No. 3
Alexandre Da Costa, violon
Oviedo Filhamonia, Marzio Conti
WARNER CLASSICS 0825646281442 DDD 78’14

Uitvoering **** | Opname ****

Het derde vioolconcert opus 61 uit 1860 opgedragen aan de Spanjaard Pablo de Saraste, mag rustig een van de hoogtepunten worden genoemd uit Saint-Saëns concert oeuvre. Iedere keer overvalt ons weer de spannende opening door de tremolo figuur van de strijkers van het eerste deel en het ontroerende middendeel. En Da Costa weet daar goed raad mee en voert ons mee, zonder te vervallen in goedkoop sentiment. Da Costa laat ook zien wat hij kan op de Rondo Capriccioso en de Jota Aragonese en dat is bepaald niet mis. En alles in dienst van de muziek. Dit zijn dus van die op-het-puntje-van-je-stoel uitvoeringen. Los van het feit dat de ‘Orgel Symfonie’ behoorlijk oververtegenwoordigd is in de catalogus, had ik ook grote moeite met hoe het orgel is opgenomen. Tot die tijd is het een mooie en transparante opname, maar bij de inzet van het orgel wordt het hele podium diffuus. Ook de orgelklank zelf is vreemd. Maar zoals gezegd zijn er reeds in het verleden, uitstekende opnames geweest: Levine en Barenboim op DG en nog veel verder terug in de tijd, de RCA opname van Munch uit 1959. Er blijft echter genoeg op de cd over om intens van te genieten. Aanbevolen!

Emile Stoffels
Luister Magazine 702

BRAHMS – Ein Deutsches Requiem

Thursday, February 5th, 2015

Brahms Requiem KreileBRAHMS
Ein Deutsches Requiem
Vocal Concert Dresden • Dresdner Philharmonie • Dresdner Kreuzchor • Roderich Kreile
Berlin Classics 0300569BC DDD 68:45

Uitvoering *** | Opname **

Alweer een opname van Brahms’ Ein Deutsches Requiem. In het Luister nummer 695 bespraken we al die door Marin Alsop op Naxos. Mijn kritiek toen was dat het ietwat aan de logge kant klonk, mede door de wat obscure opname. Toch was er de nodige inzichtelijkheid en had Alsop zeker zo haar momenten. Bij deze nieuwe opname onder Roderich Kreile op Berlin Classics klinkt alles nog logger. Ik mis in deze modderige opname – wellicht daardoor – ook de drive in het “Denn wir haben hier keine bleibende Statt”. En het “Denn es wird die Posaune schallen…” wordt mijns inziens toch weer te traag gespeeld. Vergelijk met Giuseppe Sinopoli is hier dan ook interessant. Deze nieuwe uitgave, ondanks de rijke traditie die dit ensemble heeft met dit werk, is het wat mij betreft dan ook niet. Als het een recente opname moet zijn is Alsop op Naxos een betere keuze, hoewel niet ideaal. Voor wie echter de ultieme inzichtelijkheid wenst, komt bij Gardiner op Philips uit en anders de wat oudere opname van Sinopoli op DG. Degenen die een van beide opnames heeft, hoeft zich geen zorgen te maken dat hij of zij wat mist.

Emile Stoffels

Luister Magazine 702

Martha Argerich and Friends

Tuesday, December 23rd, 2014

ArgerichMartha Argerich and Friends
Live from the Lugano Festival 2013
WARNER CLASSICS 0825646312207 DDD 58.13 / 62.26 / 66.11

Uitvoering **** | Opname ***

Sinds 2004 nodigt Martha Argerich jonge veelbelovende talenten uit, voor recitals en masterclasses met hun oudere collega’s. Over de keuze van dit programma kan men het hebben. Ik vond het in ieder geval voor een goed deel interessant, met een voorkeur voor de tweede en derde schijf. De tweede begint met de sonate voor viool en piano van Ottorino Respighi. Die heeft hier door Capuçon en Piemontesi het zelfde gewicht en autoriteit als die door het koppel Chung en Zimerman op DG, hoewel Chung toch wat meer vernuft laat horen in haar spel en dan vooral in de dubbelgrepen. Verder horen we de niet zo vaak uitgevoerde La lugubre gondola van Liszt voor viool en piano. Hij schreef het in Venetië eind 1882, nadat hij een voorgevoel kreeg (net als Bruckner) dat Wagner spoedig zou sterven. De cd eindigt met de in een nacht geschreven cello sonate van Shostakovisch uit 1934. Verder is het redelijk genieten op derde cd, met de postume vioolsonate van Ravel en de Petite Suite voor piano vierhandig van Debussy. De set besluit met het Carnaval des animaux. Het gehele programma in aanmerking genomen is zonder meer onderhoudend, maar ook niet meer dan dat.

Emile Stoffels
Luister Magazine 701

BRUCKNER – Symphony No. 9

Wednesday, December 10th, 2014

BRUCKNER
Symphony No. 9 Edition: Leopold Nowak
Lucerne Festival Orchestra – Claudio Abbado
DG 479 3441 DDD 63.09

Uitvoering **** | Opname ****

Ik vraag mij af of dirigenten het voorbeeld gaan volgen van Simon Rattle in de komende tijd, die ook de finale van Bruckners negende heeft opgenomen. Abbado in elk geval niet, aangezien die zijn laatste opname in augustus 2013 heeft gedaan van dit werk, samen met de Unvollendete van Schubert met het Lucerne Festival Orkest. Hierna overleed hij helaas. Abbado’s vorige uitvoering van Bruckners negende met de Wiener Philharmoniker (ook voor DG), vond ik een grote teleurstelling. En de hier besproken live opname is zeker ook niet de meest overdonderende en verpletterende uitvoering van Bruckners negende. Daarvoor moeten we toch naar Giulini, ook op DG met de Wiener Philharmoniker. Maar het is er wel een met visie en een fenomenale orkestklank. Het is waar dat vooral het adagio vergelijkbaar snel is gedaan als met zijn vorige opname, alleen met dit verschil dat er nu sprake is van een soort kalme alles overstijgende nobelheid. Het is een vergezicht geworden en daarmee een waardig afscheid van een geweldig dirigent. Dat is een belangrijke reden deze cd als gedenksteen aan te bevelen. Het belang van deze cd, acht ik dan ook zeer hoog. De opname is warm en diep, maar mist net het laatste beetje pit in met name de kopersectie.

Emile Stoffels
Luister Magazine 701

BEETHOVEN & SCHUMANN – Yundi

Monday, July 14th, 2014

BEETHOVEN • SCHUMANN
Piano Concerto No.5 in E flat major Op.73 -“Emperor” • Fantasie in C, Op.17
Berliner Philharmoniker • Daniel Harding • Yundi
DG Classics 481 0710 DDD 67’01

Uitvoering *** | Opname ***

Inmiddels is Yundi’s naam als virtuoos wel gevestigd en bouwt hij nu langzamerhand zijn repertoire uit binnen de Romantiek. Zijn vorige Chopin en Liszt opnames werden bejubeld en ook in deze opname onderscheid de chinees zich, door een vurig en precies spel. In het Beethoven concert krijgt hij niet altijd de rest mee in zijn brandende pleidooi. Harding en de Berliners blijven hierin helaas wat achter en dus ontbreekt de balans een beetje. In het langzame deel is dat minder duidelijk en laat Yundi een opvallend zachte en milde toon horen. In Schumanns fantasie gaat hij uiteraard helemaal zijn eigen gang en het resultaat mag er zeker wezen. Toch lijkt het haast of dat Yundi een beetje de wedijver tussen solist en orkest mist, want hier is hij duidelijk minder nadrukkelijk en assertief. In z’n geheel genomen is deze opname dus niet het laatste woord voor deze topwerken. Bovendien is er erg veel concurrentie binnen deze genres. Vooral Schumann wordt veel opgenomen de laatste tijd en ook zijn er zeer veel goede opnames van het Keizers concert. De opname is schoon maar tevens wat inspiratieloos.

Emile Stoffels
Luister Magazine 699

BRAHMS – Ein Deutsches Requiem

Sunday, January 19th, 2014

BRAHMS
Ein Deutsches Requiem
Anna Lucia Richter • Stephan Genz • MDR Leipzig Radio Choir AMD Symphony Orchestra • Marin Alsop
Naxos 8.57 2996 DDD 64’13

Uitvoering/opname ***/***

Binnen de talloze requiems die in de loop der tijd zijn geschreven, neemt die van Johannes Brahms wel een bijzondere plaats in. Hij heeft niet de gebruikelijke liturgische teksten gebruikt, maar zelf een keuze gemaakt uit de bijbelteksten die betrekking hebben op de dood en het hiernamaals. Vergeleken met bijvoorbeeld Sinopoli op DG, houdt Marin Alsop er goed de vaart in. Ik kan me geen snellere uitvoering herinneren: deel 1 zit nog onder de 9 minuten, waar Sinopoli er ruim 12 voor nodig heeft. Toch klinkt het niet gejaagd. Voor wat betreft de solisten: Genz gebruikt naar mijn smaak iets teveel vibrato en heeft wat maniertjes lijk het wel. Maar daar staat de glanspartij in het “Ihr habt nun Traurigkeit” van Richter tegenover. Ofschoon de opname zo nu en dan zelfs de individuele stemmen binnen het orkest laat horen, had ik graag toch wat meer doorzichtigheid gehoord. Bij het een na laatste deel, als “Denn es wird die Posaune schallen…” begint, klinkt het bij Alsop te log. Overigens, opvallend genoeg neemt ze het tempo daar juist wat terug. Sinopoli blijft veruit mijn favoriet, maar Alsop geeft op een authentiek canvas zo hier en daar toch ook de nodige inzichtelijkheid.

Emile Stoffels
Luister Magazine 695

SCHUMANN – Symphonic Works

Sunday, November 24th, 2013

SCHUMANN
Symphonic Works
Netherlands Radio Chamber Philharmonic Michael Schønwandt
CC 72553 (2 discs) Challenge SACD

Uitvoering / Opname **** / *****

Ook voor de Nederlandse Radio Kamer Filharmonie, is door de bezuinigingen inmiddels het doek gevallen. Met deze opname van de Schumann symfonieën, hebben we dus een afscheidsdocument in handen. Een interessante aanvulling die we niet vaak zien, zijn de naar Schumanns geboortestad vernoemde symfonie Zwickau en de 6 Fuga’s. Ook biedt deze set de oorspronkelijke versie van de vierde, die eigenlijk zijn tweede is. Schønwandt ontmoet stevige concurrentie, maar hij doet veelal echt mooie en spannende dingen. Vooral in dynamisch opzicht. En op de momenten waar het echt moet, laat hij Schumann werkelijk over ons heen denderen. Het doet me denken aan de set van Barenboim op DG. Jammer vind ik alleen de op mij wat routinematig overkomende opening van de tweede en het m.i. veel te snel gespeelde langzame deel. Alleen Roger Norrington zou het denkelijk nog sneller doen. De vier sterren voor de uitvoering vertegenwoordigen wat mij betreft dan ook een gemiddelde. Over de opname was er aanvankelijk wat twijfel door het beperkte kleurenpalet en de ingesnoerde klank. Maar indien men de SACD laag gebruikt, bloeit alles ineens open en neemt het diepte perspectief gradueel toe. De recente opnames van Challenge zijn een waar klankfeest. Al met al een boeiende set.

Emile Stoffels
Luister Magazine 693

« Previous Entries