Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

HINDEMITH – Complete Viola Works Vol 1

Sunday, December 8th, 2013

HINDEMITH
Complete Viola Works Vol 1
Deutsches Symphonie-Orchester Berlin • Hans Graf • Tabea Zimmermann, Viola
Myrios Classics MYR 010 SACD DDD 79’59

Uitvoering / Opname ***** / *****

Ook Paul Hindemith heeft geprobeerd oud en nieuw met elkaar te verbinden en zodoende een stijl ontwikkeld om de grote Duitse traditie voort te zetten, waarin hij in zijn instrumentale muziek duidelijk aanknoopt bij Johannes Brahms en Max Reger. Hij heeft zich ondanks zijn eigen stelsel van ‘erweiterte tonalität’, nooit buiten het terrein der tonaliteit begeven. Zijn Trauermusik voor strijkorkest en altviool naar aanleiding van de dood van King George V in 1936, is een schitterend werk met koraalachtige melodieën die soms sterk doet denken aan het eerste deel van Regers Vier Tondichtungen nach Arnold Böcklin. De Engelse pers noemde het toen een meditatie op een koraal van Bach. Toch schreef Hindemith het stuk in slechts enkele uren. Der Schwanendreher – waar de cd mee aftrapt – heeft Tabea Zimmermann al een keer eerder opgenomen voor EMI in 1989. De Kammermusik no. 5 uit 1927 is uit een serie van concertachtige stukken met Barokke principes voor solo en kamerorkest, waarmee Hindemith zich wilde onderscheiden van de Romantische concerten. De samenstelling is opvallend: slechts celli en bassen en voor de hogere registers enkel het solo-instrument en de blazers. Bij de aan Milhaud opgedragen Konzertmusik op 48 uit 1930 met zijn gepunteerde ritmes, speelt het concertante element een nog belangrijkere rol. En ook hier weer een afwijkend instrumentarium. Op deze schijf horen we de première opname van de eerste versie die pas 30 jaar na Hindemiths dood werd gepubliceerd. Kortom: een uiterst boeiend altvioolprogramma en ik kan me niet voorstellen dat er een opname komt die het koppel Zimmermann/Graf naar de kroon zal steken. De SACD opname is ronduit van demonstratie kwaliteit. Niet vaak heb ik bassen zo horen grommen en koper horen schetteren. Een waar klankfeest. En dan nog wel 80 minuten lang.

Emile Stoffels
Luister Magazine 694

SCHUMANN – Piano Concerto

Sunday, November 18th, 2012

SCHUMANN
Piano Concerto Introduction and Allegro Appassionato Introduction and Concert-Allegro
Deutsches Symphonie-Orchester Berlin Hannu Lintu Angela Hewitt
Hyperion CDA 67885 DDD 62:02

Uitvoering/opname *****/*****

Het schijnt dat Hewitt al een tijdje naarstig op zoek was naar de Finse dirigent Hannu Lintu om dit grootse romantische concert op te nemen, maar door de volle agenda’s, kwam het er maar niet van. Eindelijk is het gelukt en het resultaat mag er dan ook wezen. Het plan om een concert te schrijven, stam nog uit de tijd dat Schumann zelf een virtuozen carrière nastreefde en het leefde in zijn verlovingstijd opnieuw op. Opvallend is dan ook dat hij aan Clara schreef: “Ik kan geen concert voor virtuozen schrijven, ik moet iets anders bedenken.” Wat direct bij Hewitt opvalt is het gemak en de rust waarmee ze Schumann’s concert speelt. Dat kan alleen als iemand volledig boven de materie staat. De opening is in tegenstelling tot Argerich, die ik buitengewoon hoog heb zitten, bijna teer en lieflijk. De Finale is, ferm dansant en elastisch. We zouden het bijna vergeten, maar ook de andere twee stukken: de Introductie en Allegro appasionata, Op. 92 uit 1849 en de Introductie en Concert-Allegro Op. 134 uit 1853, zijn juwelen die niet vergeten mogen worden ofschoon ze in de schaduw staan van het concert. Vooral hier horen we bij momenten die nachtelijke kanten en de fatale schoonheid der romantiek. Ook hier overvalt Schumann ons weer bij momenten met een harmonisch diepte component dat ons bijna verwond. De kunst die sterft in schoonheid, zoals in de Manfred. Blijkbaar doorvoelt Hewitt dit en plaatst zich mijns inziens hiermee naast de opname van Argerich, op eenzame hoogte. Het begint afgezaagd te worden maar deze Hyperion opname is wederom een maat in zichzelf. Echt slechte opnames worden er tegenwoordig zelden meer gemaakt, maar dit is demonstratiekwaliteit. Dit is een cd die we allemaal in de verzameling willen hebben. Het prachtige hoesje “Vrouw bij zonsondergang” van Caspar David Friedrich maakt dit product helemaal af.

Emile Stoffels
Luister 685

Rachmaninov Piano Concerto No. 2

Sunday, May 15th, 2011

RACHMANINOV LISZT
Nobuyuki Tsujii; Yutaka Sado
Deutsches Symphonie-Orchester Berlin
Challenge Classics CC 72371 DDD 60’

Uitvoering/Registratie ***/****

Nobuyuki Tsujii werd blind geboren, maar toch won hij op zevenjarige leeftijd de eerste prijs van de All Japan Music of Blind Students Association. Drie jaar later maakte hij zijn debuut met de Osaka Century Symphony Orchestra en inmiddels heeft hij de eer de eerste Japanse Gold Medalist te zijn. In juni 2009 ontving hij die, tijdens de 13de Van Cliburn competitie. Ofschoon hij een verbazingwekkende techniek heeft – zoals zoveel Aziaten – missen we hier toch een beetje de maturiteit die een dergelijk werk nodig heeft en daardoor klinkt het mijns inziens te gemiddeld. Maar dat is volstrekt geen schande: we zullen ongetwijfeld nog van hem horen. Voor de klatergoud stukken van Liszt is dat overigens geen probleem. Alles overziend kan ik niet anders zeggen dat ik een warme sympathie voel voor deze productie. De opname – gemaakt in de Duitse Teldex studio – is doorgaans goed in balans. De piano is misschien net iets te groot afgebeeld, maar voor de rest is dit een aangename registratie die een natuurlijk voorkomen heeft. Opvallend zijn de verschillen in ambiance, aangezien Liszt in de Salamanca Hall in Japan is opgenomen.

Emile Stoffels
Luister 674