Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

SCHUMANN Violin Sonatas

Saturday, December 18th, 2010

SCHUMANN
Violin Sonatas 1 – 3
Ilya Gringolts Peter Laul
Onyx 4053 DDD 67’

Uitvoering/Registratie ****/****

Uit hetzelfde huis als Graffin met Désert komen deze drie viool sonates van Schumann door Gringolts en Laul. Weliswaar ook in dit jaar gereleased, maar opgenomen op een volslagen andere locatie. En dat is goed te horen. Overigens, vanuit strategisch oogpunt lijkt het me niet zo handig. Beter zouden ze bij Onyx nog een paar jaar hebben gewacht, maar wellicht hebben ze er toch een goede reden voor. Hoe dan ook, een vergelijk van de tweede sonate dringt zich uiteraard direct op met Graffin en Désert. Gringolts en Laul spelen de sonate droog en nuchter en dat komt niet alleen door de drogere akoestiek. Het is een aanpak die mij wat minder aanspreekt, omdat het allemaal wat minder zingt. Maar, voor wie alle drie de sonates wil is dit een veilige keuze. Het duo Gringolts/Laul speelt integer en met veel aandacht voor detail. Dat wordt ook wel door de opname benadrukt. De keerzijde is dat hier het gesnuif nog erger is dan op de andere Onyx uitgave.

Emile Stoffels
Luister 671

SCHUMANN Violin Concerto Violin Sonata No. 2

Saturday, December 18th, 2010

SCHUMANN
Violin Concerto Violin Sonata No. 2
Deutsche Radio Philhamonie Saarbrücken Kaiserslautern
Philippe Graffin Christoph Poppen Claire Désert
Onyx 4062 DDD 62’

Uitvoering/Registratie *****/*****

Ik was erg onder de indruk van het Schumann programma door Daniel Sepec en Andreas Staier op Hamonia Mundi en met name over de tweede viool sonate, maar deze uitvoering mag er ook wezen hoor. Iets minder authentiek dan die door Sepec en Staier op zijn Erard forte piano, maar het wordt met zoveel passie en zwier uitgevoerd dat ik niet anders kan dan ook deze opname in mijn armen te sluiten. Zeker ook gezien de rest van het programma. Zo was het ronduit genieten met de romances opus 22 van Clara Schumann. Het gesnuif is soms wat hinderlijk, maar de balans tussen de twee musici is volmaakt in evenwicht en de klank heeft een bepaalde smeuïgheid die lang luisteren mogelijk maakt. Complimenten dan ook aan de opname technici. De door Schumann zelf naar viool omgeschreven celloconcert waar de CD mee begint, is een interessant alternatief en ook die is in uitstekende handen van Philippe Graffin. Schumann aanbidders mogen deze kans niet laten lopen.

Emile Stoffels
Luister 671