Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

LALO • BERLIOZ • SAINT-SAËNS

Sunday, December 1st, 2013

LALO • BERLIOZ • SAINT-SAËNS
Flanders Symphony Orchestra Pieter Wispelwey Seikyo Kim
ONYX 4107 DDD 63.32

Uitvoering / Opname ****/**

De in Haarlem geboren Pieter Wispelwey kreeg les van onder anderen Anner Bijlsma en nam in 1990 zijn eerste cd op voor Channel Classics, met de cellosuites van Bach. Daarna volgden meer optredens en meer bekendheid. Wispelwey beheerst zowel moderne als oude cello’s. Dat is bijzonder, aangezien het spelen op darmsnaren bepaald een andere tak van sport is dan het spelen op staal. Nu dus het romantische repertoire met o.a. Lalo’s Celloconcert uit 1877. Dit concert staat in de schaduw van zijn Symphonie Espagnole en dat is niet geheel terecht. Wispelwey laat met veel vuur en pathos horen waarom. En ondanks dat Saint Saëns ons in zijn tweede celloconcert uit 1902 niet zo heel veel te vertellen heeft, maakt Wispelwey er het beste van. Seikyo Kim geeft met het Vlaams Symfonie Orkest uitstekende ondersteuning. Helaas werkt de opname niet echt mee: de solist staat wel mooi prominent in het stereobeeld, waardoor er veel detail is te bewonderen. Maar de klankbalans van het orkest is te dun en de akoestiek klinkt vreemd. Dat is erg jammer, maar dat neemt niet weg dat ik deze cd omwille van het aanstekelijke musiceren van harte aanbeveel.

Emile Stoffels
Luister Magazine 693

OLTHUIS • PONS • VILLA-LOBOS • GUBAIDULINA

Saturday, August 24th, 2013

OLTHUIS • PONS • VILLA-LOBOS • GUBAIDULINA
Members of the Royal Concertgebouw Orchestra, Ed Spanjaard, Kees Olthuis,
Gustavo Núñez, Bassoon
Channel Classics CCS SA 33813 DDD 70’15

Uitvoering / Opname *****/****

De Uruguayaan Gustavo Núñez is eerste fagottist van het Concertgebouw Orkest. Na een paar jaartjes viool, switchte hij op elf jarige leeftijd naar fagot. Het is opmerkelijk hoe de rol van de fagot zich heeft ontwikkelt: van slechts ondersteunend in de lagere registers, tot een autonoom instrument. Uiteraard is de openingssolo van Le sacre van het hoogste belang geweest hierin. De werken op deze cd tonen duidelijk de emancipatie van de fagot. Kees Olthuis was ook fagottist in het KCO tot 2005 en schreef het Capricho (Spaans voor capriccio) in 1997 voor collega Núñez. Op Olthuis’ verzoek horen we hier de versie met klein strijkorkest; oorspronkelijk is het met strijkkwintet. De componist zei er zelf over: “…het capriccio…een eeuwenoude vorm die de componist grilligheid en vrijheid toestaat.” Een boeiend werk en Núñez zit er helemaal in, maar dat lag dan ook in de lijn der verwachting. Dan het Concert voor fagot en lage strijkers uit 1975, van de Tataarse Sofia Gubaidulina. Haar composities stonden ten tijde van de Sovjet Unie op de zwarte lijst, vanwege de religieuze inslag. Het hier opgenomen concert is buitengewoon indringend. Het is een gepluk en een geknor van jewelste. De andere werken van Villa-Lobos en Pons zijn ook zeer de moeite van het luisteren waard.

Emile Stoffels
Luister Magazine 691

PENDERECKI – Orchestral works

Tuesday, December 4th, 2012

PENDERECKI
Fonogrammi • Horn Concerto • Partita • The Awakening of Jacob • Anaklasis • De natura sonoris
Warsaw Philharmonic Orchestra • Antoni Wit
Naxos 8.572482 DDD 68.52

Uitvoering/opname ****/****

Toen ik voor het eerst Penderecki’s Threnody for the victims of Hiroshima hoorde, was ik ronduit ontdaan over hoe hij dat had verklankt. De Fonogrammi roept soortgelijke schrikbeelden op. De aan prins Reinier van Monaco opgedragen Awakening of Jacob uit 1974 is een belangrijke schakel naar zijn over-romantische periode. Deze cd geeft een mooi beeld van Pederecki’s avant garde periode. Opmerkenswaard ook is de Partita uit 1971 voor klavecimbel, elektrische gitaar, basgitaar, harp en contrabas. De cd besluit met het concert voor hoorn uit 2008. Een stuwend en tegelijkertijd zangerig werk, met een waarlijk filmische opening. De solopartij van Jennifer Montone staat als een huis en deze muziek is Antoni Wit op het lijf geschreven. Ik moet eerlijk bekennen dat ik Penderecki een beetje uit het oog was verloren, maar ben blij dat ik hem nu weer tegenkom. Deze cd biedt eigenlijk betere uitvoeringen en opnames, dan die in de loop der tijd zijn verschenen onder leiding van de componist zelf. Met uitzondering wellicht van het Hoorconcert, dat recentelijk nog op Channel Classics is verschenen. Maar ik kan me niet voor stellen dat die Montone wegspeelt. Een verbazingwekkende opname van Naxos weer, met veel ruimte suggestie en orkest details. Het podium is kolossaal en verpletterend.

Emile Stoffels
Luister 686

Thursday, March 29th, 2012

STRAVINSKY
Rite of Spring Firebird Suite Scherzo Tango
Budapest Festival Orchestra Ivan Fischer

Channel Classics CCS SA 32112 DDD 63’10

Uitvoering/Registratie *****/*****

Ofschoon sommige auteurs Le Sacre weleens betitelen als een laatste uitloper der Romantiek, maakt het nog steeds een hyper moderne indruk. Dit werk steunt grotendeels op de ritmiek en is blijkbaar voor veel orkesten nog steeds een uitdaging. Ivan Fischer is inmiddels wel uitgegroeid tot een maestro, door keihard te studeren en zich alleen bezig te houden met de noten. Dat blijkt wel uit deze Sacre die in meerdere opzichten indrukwekkend is. Enigszins getemperd weliswaar – ik zou bijna willen zeggen in cultuur gebracht – maar daardoor wel een enorme controle. Vanaf het eerste moment is daar die spanning en genoot ik van de basklarinetloopjes. In de Augures printanières — Danses des adolescents zijn er veel details te bewonderen. Veelal is dit deel ritmisch lastig vooral verderop, maar Fischer doet dit vlekkeloos. Bij Rondes printanières zucht en kreunt het, zonder dat het te veel gaat slepen. Wel hadden de hoorns in de climax wel wat luider gemogen. Bij de Cortège du Sage heb ik zelden zulke knorrende fagotten gehoord. Ook was er geen hysterie in de Adoration de la terre, waardoor de aard van de rite wordt onderbelicht. De verleiding is ook wel volkomen begrijpelijk om juist daar vol gas te geven, maar Fischer doet dat dus niet. Ook verstaat hij de kunst van het kruit niet te snel te verschieten, zoals blijkt uit Le Sacrifice. Hij werkt duidelijk toe naar het slot, waar het helemaal los gaat zonder dat het een kermis wordt. Alles overziend een meer dan uitstekende Sacre dus. Complimenten evenzo aan de opname technici: Een mooie uitgebalanceerde en homogene opname die nergens hinderlijke nadrukjes vertoont. De registratie heeft een rood-bruine gloed, met toch overvloedige details. Wel lijkt het of de opname een voorkeur voor het hout heeft, maar ach… had Stravinsky dat zelf ook niet?

Emile Stoffels
Luister 681

The Varietie of Lute Lessons

Tuesday, December 28th, 2010

The Varietie of Lute Lessons
Matthew Wadsworth
Channel Classics CCS SA 25408
Formaat: SACD Hybrid, 62’
Opname *****

Veel luisteraars zullen het gevoel hebben dat deze muziek lichtjaren van ons afstaat. En eigenlijk is dat ook zo: er is in de afgelopen 400 jaar erg veel gebeurd.
Deze klanken onthaasten de menselijke geest, waar de moderne toonkunst ons opjaagt. Ze brengen tevens de overconsumptie in de huidige muziek aan het licht. Ook worden we geconfronteerd met onze volgevreten status. De romanticus Carl von Weber stelde al vast dat de luisteraar steeds meer prikkels nodig heeft. Inmiddels zijn we weer 150 jaar verder en de honger naar nog meer prikkels is alleen maar toegenomen. En dan hebben we het nog over artistiek verantwoorde kunst. Over de giftige bagger uit de riolen van MTV en TMF maar te zwijgen.
The Varietie of Lute Lessons is een prachtige verzameling van 42 luit solo’s die in 1610 door Robert Dowland zijn gepubliceerd. Matthew Wadsworth speelt een greep uit die bundel en heeft speciaal voor die reeks een braillesysteem ontwikkeld.
Een prachtige cd die met veel liefde en toewijding is gemaakt. Muziek die ons de broodnodige rust verschaft in deze belachelijk hectische maatschappij. De opname is van de hoogste standaard.

EMile Stoffels