Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

BRUCKNER Symphony No 4 – Bernard Haitink

Friday, April 20th, 2012

BRUCKNER
Symphony No 4
London Symphony Orchestra Bernard Haitink
LSO LIVE SACD LSO 0716  DDD 69:08

Uitvoering/Registratie *****/*****

Het is spijtig te constateren dat sommige werken bijna niet worden uitgevoerd of opgenomen en men er maar voor blijft kiezen het zogenaamde ijzeren repertoire voor de zoveelste keer op te nemen. Nu kan wat mij betreft Bruckner nooit teveel worden uitgevoerd, maar objectief gezien is dit mijns inziens een ietwat overbodige opname: ook Bruckners vierde is oververtegenwoordigd in de catalogi. En toch! Weer val ik voor Haitinks visie en directie. Al zijn opnames overziend, kan ik niet één misser noemen van deze maestro. Zijn puls is altijd raak; in het bijzonder bij Bruckner. Alles vloeit bij hem. Ook bij deze gelegenheid. Bovendien is de combinatie London Symphony Orchestra en Bernard Haitink een succes en maakt hij weer gebruik van de tweede versie uit 1877/78 van Nowak (1953). Zover ik hoor, staan de tweede violen rechts ter wille van de antifonische effecten. Een consequentie is dat deze groep violen bij een live uitvoering een meer omfloerste, vaag mystieke klank geven dan de eerste viool groep, aangezien de F-gaten op het bovenblad juist van de toehoorder afstralen. Het ligt voor de hand dat dit onderscheid in timbre, voor Bruckner van groot belang is. Bij een live opname – anders dus dan bij een live uitvoering – is het goed mogelijk dat dit effect geheel of gedeeltelijk wordt geneutraliseerd, afhankelijk van de plaatsing van de (extra) microfoons. Hoe dan ook, de opname is onberispelijk: nooit scherp, altijd aangenaam met een overvloed aan details en glans. De potentiële koper moet deze SA(CD) toch maar overwegen want er komt ooit een tijd dat Bernard Haitink niet meer onder ons is…

Emile Stoffels
Luister 681

SHOSTAKOVICH Symphony No. 10

Wednesday, December 22nd, 2010

SHOSTAKOVICH
Symphony No. 10 in E Minor, Op.93
London Philharmonic Orchestra, Bernard Haitink
LPO 0034, DDD 55’

Uitvoering **** / Opname ***

‘A map of the human heart’, wordt het genoemd. Persoonlijk denk ik dat dit een van Shostakovich sterkste symfonieën is. Een niet programmatisch werk ontstaan in 1953, zonder de harde invloeden die tot dan toe zijn muziek kenmerkten. Aanvankelijk vond Haitink de symfonie vulgair, luidruchtig en associeerde hij het met bepaalde onaangename aspecten van de Russische Revolutie. Toch werd hij op een vergadering met het LPO overgehaald, om het werk in zijn repertoire op te nemen. In 1977 nam hij de 10de met hetzelfde ensemble al op voor Decca. Het was de eerste in de cyclus. Ook deze keer valt op dat Haitink een uitstekend inzicht heeft in de architectuur van het werk, gecombineerd met een geweldige puls. In het Scherzo mis ik wel een beetje de vinnigheid die Rattle in zijn EMI en vooral ook Järvi op Chandos in hun opname leggen. Pittige concurrentie vindt Haitink ook in von Karajan uit 1982, die in Die Originalen is verschenen.

Emile Stoffels
Luister 656