Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

BEETHOVEN & SCHUMANN – Yundi

Monday, July 14th, 2014

BEETHOVEN • SCHUMANN
Piano Concerto No.5 in E flat major Op.73 -“Emperor” • Fantasie in C, Op.17
Berliner Philharmoniker • Daniel Harding • Yundi
DG Classics 481 0710 DDD 67’01

Uitvoering *** | Opname ***

Inmiddels is Yundi’s naam als virtuoos wel gevestigd en bouwt hij nu langzamerhand zijn repertoire uit binnen de Romantiek. Zijn vorige Chopin en Liszt opnames werden bejubeld en ook in deze opname onderscheid de chinees zich, door een vurig en precies spel. In het Beethoven concert krijgt hij niet altijd de rest mee in zijn brandende pleidooi. Harding en de Berliners blijven hierin helaas wat achter en dus ontbreekt de balans een beetje. In het langzame deel is dat minder duidelijk en laat Yundi een opvallend zachte en milde toon horen. In Schumanns fantasie gaat hij uiteraard helemaal zijn eigen gang en het resultaat mag er zeker wezen. Toch lijkt het haast of dat Yundi een beetje de wedijver tussen solist en orkest mist, want hier is hij duidelijk minder nadrukkelijk en assertief. In z’n geheel genomen is deze opname dus niet het laatste woord voor deze topwerken. Bovendien is er erg veel concurrentie binnen deze genres. Vooral Schumann wordt veel opgenomen de laatste tijd en ook zijn er zeer veel goede opnames van het Keizers concert. De opname is schoon maar tevens wat inspiratieloos.

Emile Stoffels
Luister Magazine 699

BRUCKNER – Symphony No. 9 Four Movement Version

Friday, August 17th, 2012

BRUCKNER
Symphony No. 9 Four Movement Version
Berliner Philharmoniker Simon Rattle
EMI Classics 9 52969 2 DDD 82.10

Uitvoering/opname ***/****

Slechts twee maanden kwam Bruckner te kort om het laatste deel van de negende symfonie te finaliseren, maar het was deze reus niet gegund. De eerste schetsen van deze symfonie met het janushoofd dateren al van 1887, maar Bruckner onderbrak het werken eraan om zich bezig te houden met andere zaken. Er heeft zich in de loop der tijd een hardnekkige mythe ontwikkeld dat er slechts wat schetsen bestaan van het laatste deel, maar er is wel degelijk een bijna complete partituur. Van de 653 maten in totaal, waren er bijna 600 als volledige partituur uitgeschreven of die uitgewerkt konden worden aan de hand van Bruckners uitgebreid gedetailleerde schetsen. En zelfs in het geval van lege bladzijden, kon men putten uit reeds bestaand materiaal dat Bruckner had genoteerd. Het onderzoeksteam Samale, Mazzuca, Philips en Cohrs, heeft de afgelopen jaren sinds de eerste draft versie uit 1984 (Inbals uitvoering op Teldec) bepaald niet stil gezeten. Rattle verzekert ons dat hier meer Bruckner in zit, dan Mozart in diens Requiem. Opende de finale van de achtste met het paardentafereel van Openbaring, hier horen we duidelijk het ontstaan der materiële wereld: het samenpersen van energie tot materie. Na een koraal van onmetelijke schoonheid verschijnt als met een schok het openingsthema van het eerste deel en neemt ons begrip van de reeds bekende delen toe, naarmate het vierde deel zich ontvouwt. Ik ben het overigens niet helemaal eens met Rattles aanpak. Vooral in het eerste deel drijft hij het tempo van tijd tot tijd te ver op en speelt hij veelal te legato. Toch kan er geen misverstand bestaan over het belang van deze cd. Dat meer dirigenten moge volgen…

Emile Stoffels
Luister 684