Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

DOHNÁNYI Symphony No. 2

Wednesday, April 22nd, 2015

Dohnanyi JimenezDOHNÁNYI
Symphony No. 2 • Two Songs
Evan Thomas Jones, Baritone
Florida State University Symphony Orchestra, Alexander Jiménez
Naxos 8.573008 DDD 65:44

Uitvoering **** | Opname ****

Dohnányi’s krachtige tweede werd gecomponeerd aan het einde van WO II, maar de structuur en opzet wijst toch duidelijk naar de Romantiek, met een welhaast Bruckneriaanse lengte. Het is geschreven voor een enorm orkest. Dohnányi citeerde uit The Tragedy of Man over zijn symfonie: “Het doel is het einde van de glorieuze strijd. Het doel is de dood, leven is een gevecht.” Evenzo zei hij dat dit ook de laatste symfonie zou zijn en dan doelde hij op het einde van de symfonie, als genre. Dit is de definitief gereviseerde versie uit 1957 die door Dohnányi’s neef Antal Dorati ten doop werd gehouden. Het eerste deel deed mij enigszins denken aan de eerste symfonie van William Walton. Verder zijn er sterke invloeden van Richard Strauss en Brahms. De finale opent met Bachs koraal “Komm, süßer Tod”. Vijf variaties op dat thema leiden een fuga in, die dan weer uitmond in een groots coda. Deze symfonie is blijkbaar vaak uitgevoerd, maar niet vaak opgenomen. De twee liederen uit 1912 op Gomoll laten een voslagen andere Dohnányi horen. Jammer dat ze er bij Naxos voor gekozen hebben om de Duitse lied teksten op hun website te zetten, in plaats van in het boekje. In z’n geheel een begerenswaardige cd.

Emile Stoffels
Luister Magazine 702

BRAHMS • RÓZSA

Wednesday, March 4th, 2015

Brahms Rozsa Avie198BRAHMS • RÓZSA
Clarinet Sonatas
Jean Johnson • Steven Osborne
AVIE RECORDS AV2311 DDD 67:51

Uitvoering **** | Opname ***

De twee klarinetsonates opus 120 van Brahms blijven enorm populair bij klarinetliefhebbers, hoewel geen van beide stukken tot de moeilijkste in het klarinetrepertoire behoren. Deze twee zeer verschillende stukken, beide geïnspireerd door Brahms’ vriend klarinettist Richard Mühlfeld, verkennen het gehele karakter van de klarinet. De sonates gingen in première met Mühlfeld op de klarinet en Brahms aan de piano. Het waren de laatste stukken die hij voor de solo klarinet schreef en beschouwde ze als zijn meest geslaagde. De pianopartijen zijn niet louter begeleidingen en vormen van tijd tot tijd een ware competitie voor die van de klarinet. De sonates zijn vaak, hoe indirect ook, een inspiratie geweest voor latere componisten die solomuziek schreven voor dit instrument. Denkelijk ook voor de Hongaarse componist Miklós Rózsa, wiens klarinetsonate en -sonatine een zeer dankbare aanvulling en bovendien een mooi tegenwicht vormen voor die van de Duitse meester. Rózsa staat overigens ook bekend om zijn filmmuziek geschreven voor de kaskrakers als King of Kings, Ben Hur, El Cid en Quo Vadis. Het echtpaar Johnson/Osborne geven sympathieke uitvoeringen en de opname is bevredigend. Een hele cd gewijd aan de klarinet kan taai zijn, maar klarinet liefhebbers zullen hem niet willen missen.

Emile Stoffels
Luister Magazine 702

HINDEMITH – Complete Viola Works Vol 1

Sunday, December 8th, 2013

HINDEMITH
Complete Viola Works Vol 1
Deutsches Symphonie-Orchester Berlin • Hans Graf • Tabea Zimmermann, Viola
Myrios Classics MYR 010 SACD DDD 79’59

Uitvoering / Opname ***** / *****

Ook Paul Hindemith heeft geprobeerd oud en nieuw met elkaar te verbinden en zodoende een stijl ontwikkeld om de grote Duitse traditie voort te zetten, waarin hij in zijn instrumentale muziek duidelijk aanknoopt bij Johannes Brahms en Max Reger. Hij heeft zich ondanks zijn eigen stelsel van ‘erweiterte tonalität’, nooit buiten het terrein der tonaliteit begeven. Zijn Trauermusik voor strijkorkest en altviool naar aanleiding van de dood van King George V in 1936, is een schitterend werk met koraalachtige melodieën die soms sterk doet denken aan het eerste deel van Regers Vier Tondichtungen nach Arnold Böcklin. De Engelse pers noemde het toen een meditatie op een koraal van Bach. Toch schreef Hindemith het stuk in slechts enkele uren. Der Schwanendreher – waar de cd mee aftrapt – heeft Tabea Zimmermann al een keer eerder opgenomen voor EMI in 1989. De Kammermusik no. 5 uit 1927 is uit een serie van concertachtige stukken met Barokke principes voor solo en kamerorkest, waarmee Hindemith zich wilde onderscheiden van de Romantische concerten. De samenstelling is opvallend: slechts celli en bassen en voor de hogere registers enkel het solo-instrument en de blazers. Bij de aan Milhaud opgedragen Konzertmusik op 48 uit 1930 met zijn gepunteerde ritmes, speelt het concertante element een nog belangrijkere rol. En ook hier weer een afwijkend instrumentarium. Op deze schijf horen we de première opname van de eerste versie die pas 30 jaar na Hindemiths dood werd gepubliceerd. Kortom: een uiterst boeiend altvioolprogramma en ik kan me niet voorstellen dat er een opname komt die het koppel Zimmermann/Graf naar de kroon zal steken. De SACD opname is ronduit van demonstratie kwaliteit. Niet vaak heb ik bassen zo horen grommen en koper horen schetteren. Een waar klankfeest. En dan nog wel 80 minuten lang.

Emile Stoffels
Luister Magazine 694