Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

SCHUMANN – Piano Concerto

Sunday, November 18th, 2012

SCHUMANN
Piano Concerto Introduction and Allegro Appassionato Introduction and Concert-Allegro
Deutsches Symphonie-Orchester Berlin Hannu Lintu Angela Hewitt
Hyperion CDA 67885 DDD 62:02

Uitvoering/opname *****/*****

Het schijnt dat Hewitt al een tijdje naarstig op zoek was naar de Finse dirigent Hannu Lintu om dit grootse romantische concert op te nemen, maar door de volle agenda’s, kwam het er maar niet van. Eindelijk is het gelukt en het resultaat mag er dan ook wezen. Het plan om een concert te schrijven, stam nog uit de tijd dat Schumann zelf een virtuozen carrière nastreefde en het leefde in zijn verlovingstijd opnieuw op. Opvallend is dan ook dat hij aan Clara schreef: “Ik kan geen concert voor virtuozen schrijven, ik moet iets anders bedenken.” Wat direct bij Hewitt opvalt is het gemak en de rust waarmee ze Schumann’s concert speelt. Dat kan alleen als iemand volledig boven de materie staat. De opening is in tegenstelling tot Argerich, die ik buitengewoon hoog heb zitten, bijna teer en lieflijk. De Finale is, ferm dansant en elastisch. We zouden het bijna vergeten, maar ook de andere twee stukken: de Introductie en Allegro appasionata, Op. 92 uit 1849 en de Introductie en Concert-Allegro Op. 134 uit 1853, zijn juwelen die niet vergeten mogen worden ofschoon ze in de schaduw staan van het concert. Vooral hier horen we bij momenten die nachtelijke kanten en de fatale schoonheid der romantiek. Ook hier overvalt Schumann ons weer bij momenten met een harmonisch diepte component dat ons bijna verwond. De kunst die sterft in schoonheid, zoals in de Manfred. Blijkbaar doorvoelt Hewitt dit en plaatst zich mijns inziens hiermee naast de opname van Argerich, op eenzame hoogte. Het begint afgezaagd te worden maar deze Hyperion opname is wederom een maat in zichzelf. Echt slechte opnames worden er tegenwoordig zelden meer gemaakt, maar dit is demonstratiekwaliteit. Dit is een cd die we allemaal in de verzameling willen hebben. Het prachtige hoesje “Vrouw bij zonsondergang” van Caspar David Friedrich maakt dit product helemaal af.

Emile Stoffels
Luister 685

BEETHOVEN Cello Sonatas Vol. I

Wednesday, December 22nd, 2010

BEETHOVEN
Cello Sonatas Volume I. Op 5. No. 1 and 2. Op 69
Daniel Müller-Schott, Angela Hewitt
Hyperion CDA67633. 78′

Uitvoering *****/ Opname ****

Ofschoon de cellosonates niet de sterkste kant tonen van het genie Beethoven, staat het belang van deze werken niet ter discussie. Voor die tijd een belangrijke emancipatie voor de cello als solo instrument, hoewel Bach al baanbrekende sonates voor de voorloper van de cello had geschreven: de viola da gamba. Doordat de ontwikkeling van de piano in die tijd een behoorlijke vlucht nam, vooral ook qua volume, zou er een disbalans kunnen ontstaan tussen de twee instrumenten. Beethoven heeft dit handig opgelost door gebruikt te maken van de dialoog en zodoende het thematische materiaal gelijk over de twee te verdelen. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar tussen de beleefde 3de cellosonate en de woeste vijfde symfonie; slechts twee opussen daarvoor. De solisten spelen aanstekelijk en Hewitt is bepaald geen onbekende. Zo hoort een opname te klinken. De klankbalans is nagenoeg perfect, maar ook de luidheid tussen de twee instrumenten lijkt in overeenstemming met Beethoven’s bedoelingen.

Emile Stoffels
Luister 658