Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen


« | Main | »

England – Garden Shed

Geplaatst door: emile | February 22, 2011

Ik kan me voorstellen dat deze plaat in 1977 als een bom moet zijn ingeslagen. Misschien ook niet, maar bij mij wel toen ik hem voor het eerst hoorde. Het is een door en door Engels product: zwarte galgen humor, verrassening en suspense. Het is een plaat die binnen de symfo-liefhebbers op handen wordt gedragen en met goede reden. De plaat ziet men slechts hoogst zelden en heeft inmiddels een kultstatus bereikt. Over de vraagprijzen zullen we maar zwijgen. Drie stukken springen er wat mij betreft uit: ‘Midnight Madness’‘Three Piece Suite’ en ‘Poisened Youth’. Al in het openingsnummer valt men van de ene in de andere verbazing door de muzikale invallen en spitsvondigheden. Opvallend is het volstrekt eigen geluid van deze band. Op de zelfde kant staat het ‘Three Piece Suite’ dat zachtjes begint met een fade-in. Al snel worden we overrompeld door een prachtige samenzang en een knorrende Hammond orgel. Diverse fases passeren de revue, totdat het dramatische slot zich aankondigt. De climax van dit stuk is van een onmetelijke schoonheid. Het laatste nummer, het pièce de résistance, is ‘Poisened Youth’. Iedere keer valt mijn mond open wat daar allemaal gebeurt. Het stuk begint al met een korte maar zeer merkwaardige openingsroffel, dat ritmisch – althans voor mij – moeilijk is thuis te brengen. Opvallend is het in ieder geval. Na deze roffel, wordt er een grimmige sfeer neergezet door de Mellotron en een begeleidend basfiguur. Ondertussen blijft het slagwerk de aandacht trekken. Ofschoon drummer Jode Leich een stijl van eenvoud hanteert, klinkt het slagwerk buitengewoon boeiend en zelfs spectaculair. Dit wordt door de mix ook wel benadrukt. Gaandeweg wordt het hoofdthema voorgesteld en na de nodige ontwikkelingen komt er een fase waaruit blijkt hoe geniaal deze jongens zijn. Dit gedeelte is qua atmosfeer volslagen uniek en wederom klinkt het slagwerk oorspronkelijk. Hieruit wordt weer aan een climax gebouwd, in de vorm van een gitaarsolo. Deze solo ebt uiteindelijk weer weg in een anticlimax, waarna de slotfase aanbreekt waarin de band alle registers lostrekt en uiteindelijk het hoofdthema als laatste climax verschijnt. De opbouw hier naar toe is ook weer opmerkenswaardig. Ik heb zelden een dergelijke climax gehoord en dit komt denk ik omdat deze muzikale jongens het kruit niet te snel verschieten en goed weten wat ons als luisteraar zo boeit: de techniek van spanning en ontspanning. Het zal een hele jacht worden om deze plaat te scoren, want hij is moeilijk te krijgen. Men zal zich dus tevreden moeten stellen met de CD, maar dat mag de pret niet drukken…

Emile Stoffels

Categorie: Recensies pop | Reageer »

Reacties

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.