Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen


« | Main | »

SHOSTAKOVICH Symphony No. 10

Geplaatst door: emile | December 22, 2010

SHOSTAKOVICH
Symphony No. 10 in E Minor, Op.93
London Philharmonic Orchestra, Bernard Haitink
LPO 0034, DDD 55’

Uitvoering **** / Opname ***

‘A map of the human heart’, wordt het genoemd. Persoonlijk denk ik dat dit een van Shostakovich sterkste symfonieën is. Een niet programmatisch werk ontstaan in 1953, zonder de harde invloeden die tot dan toe zijn muziek kenmerkten. Aanvankelijk vond Haitink de symfonie vulgair, luidruchtig en associeerde hij het met bepaalde onaangename aspecten van de Russische Revolutie. Toch werd hij op een vergadering met het LPO overgehaald, om het werk in zijn repertoire op te nemen. In 1977 nam hij de 10de met hetzelfde ensemble al op voor Decca. Het was de eerste in de cyclus. Ook deze keer valt op dat Haitink een uitstekend inzicht heeft in de architectuur van het werk, gecombineerd met een geweldige puls. In het Scherzo mis ik wel een beetje de vinnigheid die Rattle in zijn EMI en vooral ook Järvi op Chandos in hun opname leggen. Pittige concurrentie vindt Haitink ook in von Karajan uit 1982, die in Die Originalen is verschenen.

Emile Stoffels
Luister 656

Categorie: CD recensies klassiek | Reageer »

2 Reacties to “SHOSTAKOVICH Symphony No. 10”

  1. Gideon Relyveld Says:
    February 27th, 2011 at 08:35

    Haitink vindt niet alleen pittige concurrentie in die met Karajan uit ’81 (diens tweede digitale opname), maar óók met Karajan uit 1967. Deze laatstgenoemde opname is jaren geleden uitgebracht in de serie “Galleria” van DGG. En dan mogen we twee andere opnamen niet vergeten: de beroemde opname op Melodiya met Kirill Kondrashin, die al een aantal jaren geleden opnieuw op dit gerenommeerde Russische label werd uitgebracht, en een live-opname uit 1969 – eveneens met Karajan in Moskou, met Sjostakovitsj tijdens deze opname in de zaal! – die eveneens op ditzelfde label nu verkrijgbaar is.

  2. admin Says:
    February 27th, 2011 at 10:24

    Karajans eerste uit ’67 is inderdaad ook erg goed en is ook al een tijdje op 180 gram vinyl uitgebracht door Speakers Corner. Van dit type kwaliteitsvinyl verschijnt overigens in Luister na het komende nummer een artikel van mij. Toch vind ik Karajans uitvoering uit ’81 nog net een beetje beter. Vooral toen hij in de Gold serie werd uitgebracht, vielen de nuances van zijn vermaarde strijkerskorps op. Iets waar de Berliners trots op konden zijn.

Reacties

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.