Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Recensies pop

Meer berichten »

Gentle Giant – The Power and the Glory

Saturday, January 22nd, 2011

Relatief weinig muziekliefhebbers kennen deze Britse band uit de jaren 70. Zelfs binnen de progressieve rock (gevaarlijke term, maar ik gebruik hem toch) aanhangers, is er slechts een minderheid die deze formatie kent. Jammer, want hun muziek staat bol van de spitsvondigheden en verrassingen. Power and the Glory, was mijn eerste kennismaking met hun muziek en het was love at first sight. Het mag een concept LP genoemd worden, aangezien het centrale thema dictatuur is. Ik weet nog dat ik de opening van het eerste nummer – Proclamation – niet zo goed begreep. Iets verder op in het stuk werd het wat duidelijker voor me, toen het slagwerk en de bas erin kwam en het motief daardoor meer contour kreeg. Na het refrein volgt een andere zeer boeiende fase, waarin het keyboard spel van toetsenist Kerry Minnear ons versteld doet staan. Dit gedeelte blijft zich ontwikkelen tot een machtige climax die voor altijd beklijft en waarin gezongen (geproclameerd!) wordt: ‘Hail to Power and to Glory’s way.’ Dit stormachtige deel met de nodige wrijvende akkoorden ebt uiteindelijk weer weg, waarna het nummer in gewijzigde vorm weer opnieuw wordt opgebouwd. Hierbij verschijnt het begin motief weer om opnieuw naar een refrein toe te werken, maar uiteraard weer anders dan het eerste. De behandeling der materie door Gentle Giant, is iets dat mij iedere keer weer opnieuw verrast. De rest van deze LP/CD is volstrekt van dezelfde kwaliteit, vandaar dat ik het mijn plicht vond over deze masterpiece te schrijven. Er is inmiddels een 35th anniversary edition uitgegeven op CD, met een live uitvoering van Proclamation EN het titelstuk dat oorspronkelijk als single was bedoelt. Dit nummer ontbreek vreemd genoeg op de eerste uitgave.
Voor de vinyl liefhebbers: Giants’ muziek is in die dagen allemaal op vinyl uitgegeven en nog steeds te krijgen. Helaas vragen aanbieders op het net of tweede hands winkels, forse prijzen. Ik heb een aantal verschillende persingen die ik binnenkort ga vergelijken en zal mijn bevindingen binnenkort publiceren.

Genesis SACDs

Friday, December 17th, 2010

Hoe definitief is definitief

Dick Steffens besprak de Genesis 1970 – 1975 box al in het HVT januari nummer van 2009 en was zeer enthousiast. Ik moet zeggen dat ik als Genesis liefhebber ook reikhalzend heb uitgekeken naar deze luxe heruitgave. Tegelijkertijd dacht ik: maar we hebben toch al de Definitive Remasters? Hoe definitief is definitief? Toch klopt het wel: deze SACD’s zijn geen reMASTERS maar reMIXES.

Dat wordt duidelijk als je het interview met Nick Davis leest (http://www.genesis-news.com/genesis/reviews/sacds/interview-with-nick-davis.htm); de man die de vorige remasters heeft gedaan en nu dus de 2007 remixes.

Toen begin jaren 90 die remasters uitkwamen, dacht iedereen dat dat de laatste waren. Per slot heetten ze ‘definitive remaster’. Over het algemeen genomen waren ze beter dan de eerste generatie CD’s. Over Foxtrot en Trick of the Tail had ik zo mijn twijfels, maar Selling England… bijvoorbeeld was behoorlijk verbeterd, ofschoon mijn zwarte schijf (Duitse persing) toch aanzienlijk beter klonk. De hinderlijke brom op The Lamb… was weggepoetst, Genesis Live was aanzienlijk doorzichtiger en in mindere mate Nursery Cryme ook. And Then There Were Three had duidelijk meer ballen gekregen, maar Abacab bleef teleurstellend mat klinken, vooral in vergelijk met mijn US persing.

Toen de box via de post arriveerde, was Selling England By The Pound wat mij betreft het meest voor de hand liggend om als eerste te beluisteren. Ik weet nog dat ik in 1982 tijdens de CD show van Wim van Putten, halverwege Firth of Fifth erin kwam. Ik dacht: “wat is dit in hemelsnaam voor een muziek?”. Na het nummer vertelde van Putten gortdroog dat dit van Genesis’ LP Selling England by the Pound kwam. Ik was compleet in de war. Wat klonk Phil Collins vreemd en wat een verschil met Abacab en de andere single die ik van Genesis kende. Daar moest ik het mijne van weten. Sindsdien is dit album niet meer weg te denken uit mijn leven. Er zijn momenten aan te wijzen waarin de tekst op zodanige manier met de muziek samensmelt, dat het geheel meer is dan de som der delen. Sinds ik dit album ken, heeft het me nooit teleurgesteld en het is mijn vaste overtuiging dat het een van de absolute hoogtepunten is uit de popgeschiedenis. Dat is een hele kreet, maar zo denk ik er echt over.

Luisteren

Bij de remixes van Genesis moeten we niet direct denken aan ingrijpende veranderingen zoals Alan Parsons heeft gedaan op zijn eerste CD Tales of Mystery and Imaginations Edgar Allan Poe. Toen werden er nieuwe synthesizer en gitaar partijen toegevoegd. Nog los van de recitaties door Orson Welles. Toch is er hier meer veranderd dan op de andere albums: de post Gabriel SACD’s zullen we maar zeggen. Hieronder volgt slechts een fractie van opvallende zaken uit mijn aantekeningen die ik de moeite waard vond te melden.

Trespass heeft het minst geprofiteerd van de remix, omdat er toen nog met 8 sporen werd opgenomen. Maar Nursery Crime des te meer. De grootste winst op deze plaat bij deze remix is te horen aan het einde van de Musical Box wanneer Gabriel de rol van het oude mannetje vertolkt en declameert: “You stand there with your fixed expression, casting doubt on all I have to say…” Gabriel klinkt daar luider in die grootse climax en dat is echt cruciaal. Dat was vroeger veel te zacht gemixed waardoor dat fragment maar gedeeltelijk uit de verf kwam. Track 6 loopt nu over in 7 en dat vind ik irritant. De Foutain of Salmacis dient naar mijn smaak vanuit de stilte te openen.

Bij Watcher of the Skies op Foxtrot blijft Steve’s gitaar links in de speaker hangen, net als de klokjes op Supper’s Ready van het Apocalypse gedeelte. Verder is het op dit 23 minuten durende stuk, niet meer mogelijk om gebruik te maken van de index. Vooral Get ‘Em Out by Friday vaart wel bij deze oppoets beurt. Het is een feest te luisteren naar Gabriels stembuigingen en fratsen. Ook valt op dat de bassen en vooral de bas pedaal beter te horen is en dientengevolge meer impact heeft. De basloopjes van Rutherfort zijn veel makkelijker te volgen, door dat extra beetje reliëf en contour.

Dat is in overtreffende mate aanwezig op Selling England…maar daar staat tegenover dat het hoge midden soms wat te uitgesproken klinkt.
Op de opening van The Battle of Epping Forest is nu minder ruimte te horen. Bij de vorige mix kon je de aan marcherende straatbende van links achter naar je toe horen komen, om vervolgens naar rechtsachter weg te sterven. Echter, het meest schokkende ontwaarde ik op de opening van Dancing with the Moonlit Knight. Voor de zinsnede “Time goes by” (0.56’) is blijkbaar heel even een ander spoor gebruikt. Niet alleen zingt Gabriel het minder lekker en in een ander register, maar er is ook goed te horen dat dat spoor onbewerkt is qua omgevingsatmosfeer. Het heeft ongetwijfeld met Nick Davis’ verhaal in de voetnoot te maken. Ik begrijp werkelijk niet dat dat onopgemerkt is gebleven.

Bij The Lamb… hoor je toch dat deze plaat in de basis al niet super was. Het is wat plat allemaal. Aan het slot van het titelstuk horen we dat de andere sporen die Gabriel heeft ingezongen nu luider zijn gemixed. Dit overstemt echter de cadans waar dit nummer het goeddeels van moet hebben. Mooi is wel dat op de Chamber of 32 Doors de achtergrond stemmen van Gabriel en Collins veel beter te horen zijn, net als bij Lilywhite Lilith.

Extra’s

Naast de geluidstechnische zaken zijn de interviews van de bandleden als extra’s ook interessant. Ze werpen licht op een aantal zaken. Jammer dat er geen Nederlandse ondertiteling is, want soms moet je toch moeite doen om de jongens goed te volgen.

In het 2007 Reissues interview op de bonus disk, zijn de bandleden unaniem lovend over de remix. Terugkijkend vertellen Collins en Rutherford dat het vroeger erg moeilijk was om een goede mix te maken. Het was meer een kwestie van geluk, bovendien was er toen veel tijdsdruk. Banks is buitengewoon lyrisch over de 5.1 mix van The Cinema Show en dan vooral het eerste stuk.

Op de bonus CD in hetzelfde groene boekje, staan o.a. ook nog drie nummers die ons aardig bekend voorkomen: Provocation (vgl. Fountain Of Salmacis), Frustration (vgl. Anyway) en Manipulation (vgl. Musical Box).

Conclusie

Alles overziend, moet ik zeggen dat het wel een belevenis was deze remixes. Toch geloof ik dat we gezond kritisch moeten blijven. Een aantal zaken hebben duidelijk geprofiteerd van deze heruitgave, andere zaken minder. De vocalen zijn luider en meer naar voren geschoven; meer op de speakerlijn. Dat geldt ook voor achtergrondstemmen. Hoog en laag lopen verder door. Of dat altijd een zegen is, valt te betwijfelen. Het midden is soms wat teveel van het goede en het hoog soms (te) scherp. Over het geheel is de klank wat harder geworden en minder warm. Ook is er veel meer gain, wat direct A-B vergelijk met de vroegere CD’s bemoeilijkt. Anders gezegd: ik vind het geen onverdeeld succes, maar wel de moeite waard. De oude CD’s verkopen raad ik niet aan.

Wat we nog moeten afwachten is of de Live CD’s ook nog aan de beurt komen: Three Sides Live, Seconds Out en Genesis Live. Daarna, op naar de Definitive Remixes?

Emile Stoffels

Noot: The hardest work is something else. The paperwork in those early days wasn’t really good. So trying to find the track sheets is a lot harder. So I have a perfect multitrack, I know what song it is but I have no idea which tracks were used for the song. I can work out most of them but – I just did a recall of More Fool Me as we speak and there are three lead vocals and no track sheet so we didn’t know which was used for the lead vocal. So we had to analyze which track sings which line.

Next Entries »