Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

CD recensies klassiek

« Vorige berichten

POLYCHROME: PROKOFIEV • STRAUSS • RAVEL

Saturday, April 21st, 2018

POLYCHROME: PROKOFIEV • STRAUSS • RAVEL
Tobias Feldmann, violin – Boris Kusnezow, piano
Alpha – ALPHA253 DDD 66’52

Waardering: 8

De Duitse Tobias Feldmann, werd vierde met zijn vertolking van Bartoks tweede vioolconcert op het Koningin Elisabeth concoursvan 2015 en dit is zijn debuutopname voor Alpha Classics, samen met zijn vaste partner Boris Kusnezow op piano. De tweede viool sonate op 94a, die Prokofiev omschreef van zijn fluit sonate met Oistrakhs hulp, werd over het algemeen beter ontvangen dan de donkere, sinistere eerste sonate. De viool sonate van Richard Strauss uit 1887 is het werk van een jonge, enthousiaste componist, dat de kracht en de onstuimigheid van Don Juan al aankondigt. Ravels eendelige postume viool sonate uit 1897, ontstond al tijdens zijn conservatoriumstudie en is lang over het hoofd gezien. Het is een verrukkelijk werk en klassiek van stijl, met een typisch Franse lyriek. De vonken vlieger eraf bij Feldmann en Kusnezow. Ze brengen de verschillen in stijl mooi voor het voetlicht. Feldmann gebruikt overigens een Nicolo Gagliano viool uit 1769 en klinkt prachtig. Hij heeft een felle toon, maar is toch rijk aan kleur. Uiteraard is er stevige concurrentie voor deze sonates, maar het duo Feldmann en Kusnezow houden zich uitstekend staande. Interessant programma en het boekje, maar ook de cd zelf, is prachtig afgewerkt.

Emile Stoffels
Luister Magazine

DEBUSSY / HOSOKAWA – Etudes

Tuesday, April 3rd, 2018

DEBUSSY HOSOKAWA
Etudes
Momo Kodama, piano
ECM NEW SERIES 2509 4814738 DDD 79’22

Waardering: 9

Het schijnt tegenwoordig enigszins een trend te zijn om op een cd werken van twee verschillende componisten, om en om te programmeren. Dat kan werken! Ik breng in herinnering de Schumann en Janaček cd door Biss op Wigmore Hall Live en “Debussy meets Chopin” door Perianes op HM. Hier heeft ECM de in Hiroshima geboren Toshio Hosokawa (1955) gekoppeld met Debussy. Het is voor de hand liggend de bedoeling om de cross-culturele invloeden te benadrukken van twee stijlen die 100 jaar uit elkaar liggen. Het is zeker waar dat Debussy naar het Oosten keek voor inspiratie; o.a. geboeid door Javaanse gamelans en Japanse houtsneden. En Hosokawa’s muziek is zeker geworteld in de westerse traditie, maar deze twee klankwerelden liggen toch wel erg ver van elkaar verwijderd. Iedere keer na een stuk, is het omschakelen geblazen. Ik vind de programmering dan ook gezocht. Uiteraard zegt dat niets over de uiterst boeiende klankwereld van Hosokawa. Momo Kodama groeide op in Osaka en studeerde in Parijs. Kodama’s touche is m.i. onberispelijk en haar spel heeft veel finesse.Voor wat betreft de Etudes van Debussy, is het moeilijk kiezen: Ohlsson op Hyperion en Goerner op Zig Zag zijn stevige concurrenten. Hoe dan ook, dit is zeker een boeiende cd.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Evgenij Gunst / Claude Debussy

Monday, March 26th, 2018

GUNST DEBUSSY
Susanne Lang, piano – Denisova, violin
OEHMS OC 1842 DDD 75’03

Waardering: 9

De Russische componist Evgenij Gunst (1877–1950) had Duitse voorouders en vluchtte in 1920 naar Frankrijk i.v.m. de troebelen in zijn vaderland. In Parijs stichtte hij in 1931 The Russian General Conservatory. Gunst, kende Scriabin goed en publiceerde zelfs een biografie en analyse van zijn sonates. Ook Gunst gebruikte een zeer rijke chromatiek en gepassioneerdheid die we kennen van Scriabin. Hoogtepunt van deze cd is wat mij betreft dan ook de Symphonie fantastique. Het is weliswaar getranscribeerd naar piano, maar komt binnen op een typisch ‘Scriabiniaanse’ manier. Het is een uiterst indringend werk en ik zou daar wel de oorspronkelijke orkestversie van willen horen. De zeven stukken voor viool en piano uit 1936 waar de cd mee opent, zijn charmante miniaturen. Het zijn toegankelijke stukken, maar ook een tikkeltje oppervlakkig. De Sonate voor viool en piano was de laatste compositie van Debussy, die in 1918 overleed en wordt prachtig gespeeld door het duo Lang-Denisova. Ze laten veel musiceer vreugde horen die aanstekelijk werkt. Lang doet ook de Suite Bergamasque op een voortreffelijke manier. OEHMS heeft wel vaker bijzonder uitgaves: ik herinner mij een eerste versie van Bruckners achtste. Een boeiende CD en de opname is meer dan uitstekend.

Emile Stoffels
Luister Magazine

ARTYOMOV – On the Threshold of a Bright World

Friday, March 16th, 2018

ARTYOMOV
Symphony – On the Threshold of a Bright World
Ave, Atque Vale; Ave, Crux Alba
National Philharmonic Orchestra of Russia, Vladimir Ashkenazy
Divine Art DDA 25143 DDD 51’54

Waardering: 9

De in 1940 geboren Moskoviet Vycheslav Artyomov, wordt door sommigen beschouwd als de grootste levende Russische componist. Na de val van het Sovjet regime, kreeg zijn werk meer bekendheid zoals wel met meerdere kunstenaars. Zijn muziek is diep geworteld in de Russisch symfonische traditie met invloeden van Mahler, Honegger (diens Symphonie Liturgique maakte grote indruk op hem) en Messiaen. Toch spreekt hij een universele taal. Zijn stijl kan omschreven worden als relatief traditioneel en toegankelijk, maar een grote spiritualiteit vormt altijd de kern van veel van zijn muziek. De hier opgenomen symfonie ‘Op de drempel van een stralende wereld’ uit 1990, is onderdeel van een tetralogie genaamd ‘Symfonie van de weg’. Deze immense tweede symfonie uit die cyclus is een overpeinzing van het leven uit Rusland en de dramatische gebeurtenissen die daar plaatsgrepen. Het Ave, Atque Vale is een imposant stuk voor slagwerk en orkest uit 1994. Het Ave, Crux Alba, ten slotte, is een prachtig hymnisch koorwerk ter ere van de Maltezer ridders en is het meest toegankelijk van de hele schijf. Deze muziek lijkt Ashkenazy op het lijf geschreven en de opname is fenomenaal. Vooral het Ave, Atque Vale spat uit de luidsprekers en zou maar zo de relatie met de buren kunnen bederven…

Emile Stoffels
Luister Magazine

RACHMANINOV / PROKOFIEV – Cello Sonatas

Tuesday, March 6th, 2018

RACHMANINOV / PROKOFIEV
Cello Sonatas
Nina Kotova, Cello / Fabio Bidini, Piano
Warner Classics 0190295924607 DDD 67’52

Waardering: 9

In het vorige nummer bespraken we reeds de Pentatone uitgave onder Moser en Korobeinikov, dat de hoogste lof ontving. Echter ook deze opname met Nina Kotova en Fabio Bidini op Warner Classics, gooit hoge ogen. Ook dit duo is zich terdege bewust van de problematiek van Rachmaniniovs sonate: onder andere de dominante rol voor de piano. Maar net als bij de Pentatone uitgave, bereikt dit duo een uitstekende balans. Prokofievs cello sonate uit 1949 is een prachtig voorbeeld van zijn late stijl, waarin hij toch meer het accent legt op de melodie. Ondanks dat Prokofiev ooit gezegd heeft dat hij niet zo goed is in het schrijven van een melodie, vindt de meester hier een uitstekende evenwicht tussen harmonie en melodie. Kotova en Bidini brengen dit aspect dan ook goed voor het voetlicht, maar ook voelen ze Prokofievs galgenhumor goed aan. Kotova heeft een prachtige volle toon en legt samen met haar partner een enorme souplesse aan de dag. De Russisch-Amerikaanse Kotova schreef overigens ook zelf een cello concert; uitgebracht op Delos. Niets ten nadele van de Tchaikovsky ‘opvullers’, maar ik vond het programma van Pentatone iets aantrekkelijker met onder andere Scriabins Romance.

Emile Stoffels
Luister Magazine

PROKOFIEV – Piano sonatas 2, 6 & 8

Wednesday, February 21st, 2018

PROKOFIEV
Piano sonatas 2, 6 & 8
Melnikov, piano
Hamonia Mundi HMC902202 DDD 69’57

Waardering: 10

Ik hoorde Melnikov voor het eerst op diverse sonates van Hindemith; toen ook op Hamonia Mundi. Nu heeft hij de sonates van Prokofiev opgenomen. In deze uitgave de tweede en twee van de drie zogenaamde oorlogssonates: 6 en 8. Er zijn uiteraard al een aantal zeer goede opnames, maar om op de zaken vooruit te lopen: deze uitgave mag niet ontbreken in de collectie. Tot nu toe was Pogorelich op DG voor de zesde mijn favoriet, maar Melnikov biedt nog meer inzichtelijkheid en zijn voordracht is ook vanzelfsprekender. Verder is Melnikovs grote kracht zijn oog voor de complexe harmonieën. Evenzo lijkt hij te beseffen dat de meester genoeg spitsvondigheden in het werk heeft gelegd om de luisteraar te prikkelen en de aandacht vast te houden. Het is dus niet nodig, extra accenten of overmatig rubato toe te passen en dat doet deze sonate dan ook geen recht. Richters DG opname uit 1962, is wat dat betreft nog steeds de norm en zijn interpretatie klinkt natuurlijker dan welke opname dan ook die ik gehoord heb. Dat blijft wat mij betreft ook zo, maar Melnikov komt in dat opzicht akelig dichtbij (behalve helemaal aan het slot). Ook de versieringen die Prokofiev erin heeft gelegd, speelt Melnikov ogenschijnlijk luchtig en bijna achteloos. Bijvoorbeeld in de finale wanneer na de inleiding de ‘machine op gang komt’ en hij het geheel onverbiddelijk en rimpelloos opbouwt. Het is een gestileerde bruutheid waarin een uitdrukkingskracht wordt gebruikt die de omschrijving bijna tart. De Harmonia Mundi opname is uiteraard beter dan die van DG met Richter die nu ruim een halve eeuw oud is. Ik wacht dus met smart op de opname van de 7de sonate en ben benieuwd of hij mijn huidige favoriet Pollini naar de kroon zal steken. Deze uitgave is een must!

Emile Stoffels
Luister Magazine

FAURE Après un rêve – A Fauré Recital – Vol. 1

Thursday, February 15th, 2018

FAURE
Après un rêve – A Fauré Recital – Volume 1
Louis Lortie, piano
CHANDOS CHAN 10915 DDD 75’01

Waardering: 8

De Canadese pianist Louis Lortie lijkt alle klavierwerken van Fauré op cd te willen opnemen, als we de titel van deze schijf mogen geloven. Vreemd genoeg is er relatief weinig belangstelling voor Fauré’s indrukwekkende kamer oeuvre: de meester der intimiteit en poëtische verstilling schreef naast een twintigtal kamermuziekwerken, zestig pianostukken en een slordige honderd liederen. Lortie’s programmering is aantrekkelijk, doordat de uitgevoerde stukken kriskras door elkaar staan. Zo worden we van de ene scheppingsperiode in de andere geworpen. De opname in z’n algemeenheid is sympathiek, maar ik moet zeggen dat er aanvankelijk mij iets tegenstond in de klank van de piano. Een soort van overbelichting van de midden hoog registers. Hoe dan ook, ‘de bedwelming’ waar Marcel Proust het over had bij Fauré’s kamermuziek, ervaren we wel degelijk onder Lorties vingers, want zijn lichte doch ferme toucher doet deze muziek volledig recht. De fascinerende negen Préludes op. 103 uit 1909/10 – waar deze schijf mee afsluit – laten weer een verrassende Faureaanse expressiviteit horen. Afgezien van het fotootje met Lorties theatrale pose (godzijdank aan de binnenzijde van het booklet) is dit een mooie productie.

Emile Stoffels
Luister Magazine

MOZART – Piano Concertos

Thursday, February 8th, 2018

MOZART
Pianoconcert nr. 11 in F, KV 413 – nr. 12 in A, KV 414 – nr. 13 in C, KV 415
Kristian Bezuidenhout (fortepiano)
Freiburger Barockorchester, Gottfried von der Goltz
Harmonia Mundi HMC 902218 DDD 69’31

Waardering: 7

Kristian Bezuidenhout (Zuid-Afrika) speelde ook in ons land al een aantal keren; o.a. met het Orkest van de Achttiende Eeuw. Deze opname van Harmonia Mundi is dus met het Freiburger Barockorchester aangevoerd door Gottfried von der Goltz, onder een authentiek uitvoeringsregime. De meester liet overigens de optie open, om deze concerten slechts met strijkkwartet te begeleiden of met een uitgebreid strijkerkorps en blazers. Ondanks dat ik me vaak erger aan de intrinsiek spuuglelijke klank van authentieke instrumenten, heb ik het gevoel dat we hier toch meer naar muziek luisteren dan naar muziekwetenschap; zoals bij veel authentieke uitvoeringen. De muziek staat hier dus voorop. Uiteraard staat ook nu de dunne klank me tegen, maar toch valt er het nodige te bewonderen. De Freiburgers en Bezuidenhout spelen alsof hun leven ervan afhangt, bij deze in 1782 ontstane pianoconcerten. Men zou kritiek kunnen hebben op Bezuidenhouts agogiek door te stellen dat hij teveel trucjes gebruikt, maar ik heb hier toch niet het idee dat het bij hem een doel in zichzelf is. Neen, zijn spel vlamt en is aanstekelijk. Toch denk ik dat deze uitgave geen alleman vriend is. De opname is overigens fenomenaal, maar daar is dan ook van alles voor gedaan.

Emile Stoffels
Luister Magazine

RIHM – DUSAPIN – MANTOVANI

Monday, January 29th, 2018

RIHM DUSAPIN MANTOVANI
21st Century Violin Concertos
Gedicht des Malers / Aufgang / Jeux d’Eau
Renaud Capucon
Wiener Symphoniker, Philippe Jordan
Orchestre Philharmonique de Radio France, Myung-Whun Chung
ERATO 0825646026876 DDD 65’44

Waardering: 8

Om louter première stukken op een schijf uit te brengen, is niet geheel zonder risico. Dat Erato hier toch voor kiest, dwingt respect af. Per slot had men ook voor de ‘sandwich constructie’ kunnen kiezen, door slechts een van deze nieuwe werken te laten flankeren door vioolconcerten uit het ijzeren repertoire. Ik moet zeggen dat de taal van Rihm (1952) mij niet meevalt. Ook na herhaald luisteren dwalen mijn gedachten af. Het blijft voor mij – net als in eerdere stukken die ik van hem hoorde – een eindeloos gezaag dat God-zij-dank na een kwartier ophoudt. Dat ligt zeker niet aan de uitvoerenden en zeker niet aan Capucon, want hij geeft werkelijk alles. Wellicht ligt het aan ondergetekende. Hoe dan ook, het concert van Dusapin (1955) heeft ondanks de weerbarstigheid toch een mate van toegankelijkheid. Het werk getuigt van een grote verbeeldingskracht en originaliteit. Wat mij betreft het hoogtepunt van deze cd. Verder staat Mantovani’s (1974) vioolconcert geprogrammeerd; overigens dit is niet de Mantovani die we kennen van de zoetgevooisde arrangementen. Zijn Jeux d’eaux poogt het geluid van water te verklanken en ik moet zeggen dat hij in die opzet slaagt. De opname is overweldigend realistisch. Al met al een interessante cd.

Emile Stoffels
Luister Magazine

TYBERG – MASSES

Sunday, January 21st, 2018

TYBERG MASSES
Marcel Tyberg (1893 -1944)
South Dakota Chorale, Brian A. Schmidt
Organist: Christopher Jacobson
Pentatone PTC 5186 584 SACD DDD 64’36

Waardering: 9

Met het Tyberg Project, blaast het South Dakota Chorale nieuw leven in twee verloren missen voor gemengd koor en orgel van Marcel Tyberg. Deze veelbelovende Oostenrijkse componist en organist, kwam tijdens de Holocaust tragisch om het leven in Auschwitz op 31 december 1944. Deze twee missen uit 1934 resp. 1941 vertegenwoordigen het geheel van zijn sacrale werken. En wat voor werken! Het zijn absolute juwelen waarbij de tweede mis wat beknopter is, maar met een werkelijk stralend Credo. Deze majestueuze stukken mogen laat romantisch genoemd worden en raken de stijl van Berlioz en Bruckner (ook Tyberg was een toegewijd Katholiek). God-zij-dank hebben de partituren het via een enorme omweg (tijd en plaats) overleefd en zijn uiteindelijk in de US terechtgekomen. Het was uiteindelijk Joann Falletta die er muziek in hoorde en de symfonieën voor Naxos opnam. De South Dakota Chorale zingt vlekkeloos en het orgel integreert mooi in het koor. De opname is dan ook prachtig in balans. Het ensemble speelt deze magistrale werken voor de eerste keer sinds de componist ze zelf speelde voor zijn vrienden op de laatste avond dat hij werd gezien. Hopelijk zal Pentatone ook ander werk opnemen: bijvoorbeeld Tybergs symfonieën. Hoogste belang deze SACD!

Emile Stoffels
Luister Magazine

« Previous Entries