Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Archief: July, 2018

PROKOFIEV – Piano Concertos 1 & 3

Wednesday, July 25th, 2018

PROKOFIEV
Piano Concertos 1 & 3
Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Vasily Petrenko
Simon Trpčeski, piano
ONYX RECORDS 4140 DDD 52’23

Waardering: 8

Aan opnames van Prokofievs pianoconcerten bepaald geen gebrek en de concurrentie is zeer groot. Niettemin brengt Onyx hier een mooi programma met het eerste en derde  pianoconcert. De Macedonische pianist Simon Trpčeski, die met Petrenko een uitstekend koppel vormt, brengt ons een weliswaar lichtvoetig maar alles behalve slappe voordracht. Het is echter niet het laatste woord qua diepgang vergeleken met Ashkenazy (Decca) of Beroff (EMI) laat staan Argerich (DG). Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de  opname van Beatrice Rana – als die er komt – die schitterde met Prokofievs tweede. Toch stelt Trpčeski daar wel een staaltje virtuositeit en inzichtelijkheid tegenover. Ook in het eerste concert – Prokofiev schreef het als student in St. Petersburg – brengt hij een bepaalde frisheid, die ik al een tijd niet gehoord heb. Daarvoor moeten we eigenlijk terug naar de Chandos set, met het CGO en wellicht zelfs naar de opname met Katz onder Boult (Virtuoso) uit 1959. De ouverture op Hebreeuwse thema’s vormt een welkome opvuller, hoewel er m.i. nog wel wat meer muziek op had gemogen. De opname is open en gedetailleerd; een uitstekende opname om erbij te hebben. En ook hier weer mooi artwork.

Emile Stoffels
Luister Magazine

BRETT DEAN / LUCA FRANCESCONI

Wednesday, July 18th, 2018

DEAN FRANCESCONI
Håkan Hardenberger
Gothenburg Symphony, John Storgårds
BIS SACD BIS-2067 DDD 58’30

Waardering: 8

Håkan Hardenberger heeft inmiddels veel erkenning gekregen als pionier van belangrijke, hedendaagse, muziek voor de trompet. Nu dus de virtuoze trompetwerken van Brett Dean en Luca Francesconi, respectievelijk het Dramatis Personae en Hard Pace. Deans stuk uit 2013 is vernoemd naar de term die gebruikt wordt voor de lijst met karakters in een toneelstuk en zet de solist in de rol van de ‘Held’. Het indringende tweede deel is een verwijzing naar Hamlet. De held in het concerto uit 2007 van Luca Francesconi, is overduidelijk Miles Davis. In zijn opmerkingen over het werk praat de componist over Davis als ‘een muzikant die direct tot de luisteraar spreekt’. Hard Pace, is een zinspeling op een moeilijke reis, maar ook een opsomming van artiesten voor wie het is geschreven: Hardenberger, Antonio Pappano en het Santa Cecilia Orchestra. Bij Deans werk zal het bij de tweede keer luisteren wel op zijn plaats vallen allemaal. Bij Hard Pace echter zal de luisteraar veel meer moeite moeten doen de muziek eigen te maken, om het daarna te kunnen appreciëren. De opname is wat men van Bis kan verwachten: een breed en diep stereobeeld. Het Göteborgse Symfonie onder John Storgårds klinkt fris en het spel van Hardenberger staat boven iedere discussie.

Emile Stoffels
Luister Magazine

DUTILLEUX – Symphony No.2 ‘Le Double’

Monday, July 2nd, 2018

DUTILLEUX
Symphony No.2 ‘Le Double’
Orchestre National de Lille, Darrell Ang
NAXOS 8.573596 DDD 62:38

Waardering: 8

Dutilleux’ tweede symfonie ‘Le Double’ kwam gereed tussen 1955 and 1959. Het werk is een opdracht van de Koussevitzky Foundation voor de 75ste verjaardag van het Boston Symphony Orchestra en werd voor het eerst uitgevoerd op 11 december 1959, onder leiding van Charles Munch. De symfonie dankt de bijtitel ‘Le Double’ omdat het is geschreven voor twee ensembles: een 12-koppig kamerensemble – met klavecimbel – en groot orkest. De componist omschreef het als een spel van spiegeling en contrasterende kleuren. Dit werk is een boeiend spel tussen het orkest en het kamer ensemble; een beetje in de stijl van het concerto grosso, maar heeft uiteraard niet het lichtvoetige van deze oorspronkelijke vorm. Wel werkt het buitengewoon evocatief en heeft het dezelfde vurigheid als zijn Metaboles. Ang en het Orchestre National de Lille – dat met gemak Angs wensen vervult – maken er een zinderende ervaring van, dat ons op het puntje van de stoel laat zitten. Ook de andere stukken zijn de moeite van het luisteren waard: het Timbres, espace, mouvement uit 1976-78 en het Mystère de l’instantuit 1989. De opname is een spektakel in de goede zin. Ik blijf me verbazen over dit label dat tegen budgetprijzen een dergelijke kwaliteit kan bieden. Chapeau!

Emile Stoffels
Luister Magazine