Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Archief: February, 2018

PROKOFIEV – Piano sonatas 2, 6 & 8

Wednesday, February 21st, 2018

PROKOFIEV
Piano sonatas 2, 6 & 8
Melnikov, piano
Hamonia Mundi HMC902202 DDD 69’57

Waardering: 10

Ik hoorde Melnikov voor het eerst op diverse sonates van Hindemith; toen ook op Hamonia Mundi. Nu heeft hij de sonates van Prokofiev opgenomen. In deze uitgave de tweede en twee van de drie zogenaamde oorlogssonates: 6 en 8. Er zijn uiteraard al een aantal zeer goede opnames, maar om op de zaken vooruit te lopen: deze uitgave mag niet ontbreken in de collectie. Tot nu toe was Pogorelich op DG voor de zesde mijn favoriet, maar Melnikov biedt nog meer inzichtelijkheid en zijn voordracht is ook vanzelfsprekender. Verder is Melnikovs grote kracht zijn oog voor de complexe harmonieën. Evenzo lijkt hij te beseffen dat de meester genoeg spitsvondigheden in het werk heeft gelegd om de luisteraar te prikkelen en de aandacht vast te houden. Het is dus niet nodig, extra accenten of overmatig rubato toe te passen en dat doet deze sonate dan ook geen recht. Richters DG opname uit 1962, is wat dat betreft nog steeds de norm en zijn interpretatie klinkt natuurlijker dan welke opname dan ook die ik gehoord heb. Dat blijft wat mij betreft ook zo, maar Melnikov komt in dat opzicht akelig dichtbij (behalve helemaal aan het slot). Ook de versieringen die Prokofiev erin heeft gelegd, speelt Melnikov ogenschijnlijk luchtig en bijna achteloos. Bijvoorbeeld in de finale wanneer na de inleiding de ‘machine op gang komt’ en hij het geheel onverbiddelijk en rimpelloos opbouwt. Het is een gestileerde bruutheid waarin een uitdrukkingskracht wordt gebruikt die de omschrijving bijna tart. De Harmonia Mundi opname is uiteraard beter dan die van DG met Richter die nu ruim een halve eeuw oud is. Ik wacht dus met smart op de opname van de 7de sonate en ben benieuwd of hij mijn huidige favoriet Pollini naar de kroon zal steken. Deze uitgave is een must!

Emile Stoffels
Luister Magazine

FAURE Après un rêve – A Fauré Recital – Vol. 1

Thursday, February 15th, 2018

FAURE
Après un rêve – A Fauré Recital – Volume 1
Louis Lortie, piano
CHANDOS CHAN 10915 DDD 75’01

Waardering: 8

De Canadese pianist Louis Lortie lijkt alle klavierwerken van Fauré op cd te willen opnemen, als we de titel van deze schijf mogen geloven. Vreemd genoeg is er relatief weinig belangstelling voor Fauré’s indrukwekkende kamer oeuvre: de meester der intimiteit en poëtische verstilling schreef naast een twintigtal kamermuziekwerken, zestig pianostukken en een slordige honderd liederen. Lortie’s programmering is aantrekkelijk, doordat de uitgevoerde stukken kriskras door elkaar staan. Zo worden we van de ene scheppingsperiode in de andere geworpen. De opname in z’n algemeenheid is sympathiek, maar ik moet zeggen dat er aanvankelijk mij iets tegenstond in de klank van de piano. Een soort van overbelichting van de midden hoog registers. Hoe dan ook, ‘de bedwelming’ waar Marcel Proust het over had bij Fauré’s kamermuziek, ervaren we wel degelijk onder Lorties vingers, want zijn lichte doch ferme toucher doet deze muziek volledig recht. De fascinerende negen Préludes op. 103 uit 1909/10 – waar deze schijf mee afsluit – laten weer een verrassende Faureaanse expressiviteit horen. Afgezien van het fotootje met Lorties theatrale pose (godzijdank aan de binnenzijde van het booklet) is dit een mooie productie.

Emile Stoffels
Luister Magazine

MOZART – Piano Concertos

Thursday, February 8th, 2018

MOZART
Pianoconcert nr. 11 in F, KV 413 – nr. 12 in A, KV 414 – nr. 13 in C, KV 415
Kristian Bezuidenhout (fortepiano)
Freiburger Barockorchester, Gottfried von der Goltz
Harmonia Mundi HMC 902218 DDD 69’31

Waardering: 7

Kristian Bezuidenhout (Zuid-Afrika) speelde ook in ons land al een aantal keren; o.a. met het Orkest van de Achttiende Eeuw. Deze opname van Harmonia Mundi is dus met het Freiburger Barockorchester aangevoerd door Gottfried von der Goltz, onder een authentiek uitvoeringsregime. De meester liet overigens de optie open, om deze concerten slechts met strijkkwartet te begeleiden of met een uitgebreid strijkerkorps en blazers. Ondanks dat ik me vaak erger aan de intrinsiek spuuglelijke klank van authentieke instrumenten, heb ik het gevoel dat we hier toch meer naar muziek luisteren dan naar muziekwetenschap; zoals bij veel authentieke uitvoeringen. De muziek staat hier dus voorop. Uiteraard staat ook nu de dunne klank me tegen, maar toch valt er het nodige te bewonderen. De Freiburgers en Bezuidenhout spelen alsof hun leven ervan afhangt, bij deze in 1782 ontstane pianoconcerten. Men zou kritiek kunnen hebben op Bezuidenhouts agogiek door te stellen dat hij teveel trucjes gebruikt, maar ik heb hier toch niet het idee dat het bij hem een doel in zichzelf is. Neen, zijn spel vlamt en is aanstekelijk. Toch denk ik dat deze uitgave geen alleman vriend is. De opname is overigens fenomenaal, maar daar is dan ook van alles voor gedaan.

Emile Stoffels
Luister Magazine