Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Archief: July, 2017

BRAHMS – Brodsky Quartet

Sunday, July 30th, 2017

BRAHMS
Brodsky Quartet
Natacha Kudritskaya, piano
Chandos CHAN 10892 DDD 75’36

Waardering: 6

Hoewel de aan Theodor Bilroth opgedragen strijkkwartetten op. 51 Brahms’ eerstelingen zijn, dragen ze toch een hoge mate van maturiteit in zich. Heel wat pogingen daarvoor belandden in de open haard. Brahms bleef trouw aan de klassieken ofschoon voor hem het strijkkwartet een laboratorium bleef om te experimenteren. Van Brahms’ vriend Max Kalbeck weten we dat Brahms stond op een geheime uitvoering van beide kwartetten voordat ze gepubliceerd mochten worden. Er volgde toch nog een grondige revisie, waarna ze uiteindelijk werden voltooid in Tutzing in Beieren. Dit is de tweede opname door het Brodsky kwartet voor de Brahms kwartetten en ik moet zeggen dat het allemaal wat plichtmatig klinkt zonder verassingen; laat staan nieuwe inzichten. De slappe, ongeïnspireerde opening van het kwartet, is eigenlijk al voldoende om direct naar een andere uitvoering te grijpen. Bijvoorbeeld het Ebene kwartet met Akiko Yamamoto op Virgin met hetzelfde programma. Zij spelen met aanzienlijk meer passie en esprit dan dat het Brodsky Kwartet hier doet. Het pianokwintet op. 34 is in dat opzicht iets beter gedaan. Daar is wat meer stuwing en doorleving te bespeuren. De open en dynamische Chandos opname is niet verantwoordelijk voor deze doorgaans gezapige vertolking.

Emile Stoffels
Luister Magazine

LUTOSLAWSKI • BRAHMS / Concerto for Orchestra • Piano kwartet op. 25

Monday, July 24th, 2017

LUTOSLAWSKI • BRAHMS
Concerto for Orchestra • Piano kwartet op. 25 (arr. Schönberg)
Fort Worth Symphony Orchestra, Miguel Harth-Bedoya
Harmonia Mundi HMU 807668 SACD DDD 71’42

Waardering: 7

Van Lutoslawski’s Concert voor Orkest hebben we in de loop der tijd al behoorlijk wat goede opnames gezien: de ‘klassieke’ opname van Rowicki op Philips, de virtuoos vlammende van Dohnanyi op Decca en die onder de componist zelf op EMI. Verder is er nog een goede op Erato verschenen onder Barenboim. Bij dat rijtje hoort deze nieuwe opname van Harmonia Mundi niet, ofschoon er zeker mooie dingen gebeuren. In de opening van het tweede deel bijvoorbeeld bereikt Harth-Bedoya prachtige resultaten met de strijkers. Helaas is de opname locatie iets te donkerbruin qua timbre, net als bij Prokofievs derde pianoconcert met Kholodenko en hetzelfde orkest. Daar staat wel tegenover dat de lage registers er zeker mogen wezen, maar het midden-hoog heeft net iets te weinig glans. Ofschoon ik de koppeling niet logisch vind, krijgen we hier ook een sympathieke uitvoering van Schönbergs arrangement van Brahms piano kwartet no. 1 op. 25. Ook dit genre ligt Harth-Bedoya wel. Hij heeft een aanstekelijke puls en laat Brahms vloeien zoals Haitink dat kan. Bovendien lijkt de opname hier beter te passen. Al met al een nuttige uitgave voor Brahms Piano Kwartet, maar niet het laatste woord voor Lutoslawski’s Concert voor Orkest.

Emile Stoffels
Luister Magazine

KÕRVITS – Mirror

Monday, July 17th, 2017

KÕRVITS
Mirror
Anja Lechner, Cello • Kadri Voorand, Voice • Estonian Philharmonic Chamber Choir & Tallinn Chamber Orchestra, Tõnu Kaljuste
ECM New Series 481 2303; DDD 63’08

Waardering: 10

Om met de deur in huis te vallen: dit is schitterende muziek! Hier is het intellectueel experiment geen – of niet langer – een doel op zichzelf. En een van de belangrijke redenen dat we niet verdwalen in de muziek van Tõnu Kõrvits – zoals zo vaak bij contemporaine muziek – is dat hij zich voornamelijk baseert op de volksmuziek als ankerpunt. Precies dat element dat diverse componisten reeds aan het begin van de vorige eeuw, voor de doodlopende weg der atonaliteit heeft behoed. Kõrvits dringt diep door in de ziel van zijn volk en bereikt met zijn rijke taal, een universele uitdrukkingskracht. Het “Labyrinths” bijvoorbeeld uit 2010 is een 7-delig concerto voor cello en strijkorkest. Het is uitermate lyrisch en toch sterk repetitief. Ik heb echt zelden een dergelijke schoonheid en mystiek in moderne werken voor strijkers gehoord. Het genre laat zich lastig omschrijven, maar er zitten duidelijk minimal elementen in de stijl van John Adams in. Het heeft echter nooit die vermoeiende dorheid die we tegenkomen bij veel minimalisten. Ook het “Seven Dreams Of Seven Birds” is in letterlijke zin ongehoord fascinerend. De priesterklasse uit de muziekwetenschap zal dit ongetwijfeld afdoen als niet vernieuwend genoeg, maar ik geniet met volle teugen van deze klanken. Het Estse kamer koor zingt weer vlekkeloos, net als bij Danse Macabre onder Gregory Rose en de ECM opname is indrukwekkend. Ik kan me niet voorstellen dat het nog beter kan. Een van de mooiste producties tot nu toe van dit jaar. Deze CD mag m.i. niet ontbreken in de collectie.

Emile Stoffels
Luister Magazine

VIANA DA MOTA – A Patria / Sinfonia

Wednesday, July 12th, 2017

VIANA DA MOTA
A Patria – Sinfonia
Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Alvaro Cassuto
Naxos 8.573495 DDD 67’23

Waardering: 8

Viana da Mota (1868-1948) was een Portugese componist en studeerde samen met Franz Liszt en Hans von Bülow. De hier opgenomen symfonie is geschreven in 1895 en is een lofzang op de Portugese dapperheid en ontdekkingen. Alle vier de delen zijn geïnspireerd door citaten uit Luis de Camões’ epische gedicht de Lusiaden; de Latijnse benaming voor het Portugese volk toen zij nog een Romeinse provincie waren. Weliswaar zijn de invloeden van Schumann en Brahms zeer sterk voelbaar, maar deze muziek heeft toch een opvallend eigen smoel en klinkt opvallend fris. Ik zou deze symfonie dan ook absoluut niet af willen doen als louter epigonen arbeid. In het langzame derde deel bijvoorbeeld bereikt Viana da Mota een mooie typische Romantische sfeer, die weliswaar verderop wat door kabbelt. Cassuto heeft een ferme greep op de materie en het Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, dat zeer alert en puntig reageert. Nu helpt de opname ook wel mee, want die is transparant en gedetailleerd. Wellicht niet het allerhoogste belang, maar ik was toch verrast door deze Portugese componist.

Emile Stoffels
Luister Magazine

PIGOVAT – Holocaust Requiem

Friday, July 7th, 2017

PIGOVAT
Holocaust Requiem – Poem of Dawn
Anna Serova, Viola; Croation Radio & Television Symphony Orchestra, Nicola Guerini
Naxos 8.572729 DDD 66’30

Waardering: 8

Dit is mijn eerste kennismaking met de Oekraïense componist Boris Pigovat. Hij werd geboren in Odessa, maar immigreerde naar Israel. Voor zijn Holocaust Requiem ontving hij in 1995 de ACUM prijs en het beleefde de première in Kiev. Aanvankelijk was het de bedoeling om voor de teksten, koor, een 4 koppig solisten team en een speaker te gebruiken. Echter, om een bepaald simplisme en directheid te bereiken, heeft Pigovat toch afgezien van de menselijke stem en als enige solostem de altviool gebruikt. Dit omdat de altviool het dichtst de menselijke stem benadert en ik moet zeggen dat dat overtuigend uitpakt. Afgezien van wat bombarie in het tweede deel – het Requiem – is het een schitterend werk. Het heeft ook veel mooi ingetogen en lyrische momenten. De solo stukken door altvioliste Anna Serova zijn werkelijk innemend en treffend is hoe de altviool bijna letterlijk de woorden “Requiem Aeternam” zingt. Dit werk heeft een grote indruk op mij gemaakt en zal dat de komende tijd waarschijnlijk blijven doen. Ook het Poem of Dawn uit 2010 is van een eenvoudige schoonheid. De klankbalans van de opname is goed, alleen staat het orkest wat ver weg.

Emile Stoffels
Luister Magazine

MASCAGNI & ROTA – ORIGINAL MOTION PICTURE SCORES

Saturday, July 1st, 2017

MASCAGNI – ROTA
ORIGINAL MOTION PICTURE SCORES
Rapsodia Satanica – Il Gattopardo
Deutsche Staatsphilharmonie Rheinland-Pfalz, Frank Strobel
Capriccio C5246 DDD 62’02

Waardering: 6

Dit is dus inderdaad de Mascagni van Cavalleria Rusticana die hier de muziek heeft geschreven, voor de film Rapsodia Satanica uit 1917 van Nino Oxilia. Een Faustiaans verhaal over een oude vrouw die een pact sluit met Mephisto om haar jeugd terug te krijgen, in ruil daarvoor moet ze zich verre houden van de liefde. Korngold zei eens dat zijn filmmuziek “een opera zonder woorden” is: dramatisch geïllustreerde scènes door middel van muziek. En dat is precies ook wat we hier horen. De schijf wordt gecompleteerd door de muzieksuite uit de film Il Gattopardo van Visconti uit 1963, geschreven door Nino Rota. Deze is voornamelijk bekend van de filmmuziek voor de The Godfather-trilogie en de films van Federico Fellini. Ik moet bekennen dat het lijvige stukken zijn en een hele cd met deze film muziek is voor mij teveel van het goede. Uiteindelijk gaat het toch wat vervelen. Alles overziend: voor de liefhebbers van filmmuziek en -geschiedenis, is dit een buitenkansje. De relatief lage waardering zit hem niet zozeer in de uitvoering, maar in de overtuiging dat deze muziek betrekkelijk weinig voedzaam is. De opname is voorbeeldig.

Emile Stoffels
Luister Magazine