Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Archief: February, 2017

PROKOFIEV – Piano Concertos 2

Sunday, February 19th, 2017

PROKOFIEV
Piano Concertos 2 & 5
Vadym Kholodenko, Fort Worth Symphony, Miguel Harth-Bedoya
Harmonia Mundi HMU 807631 SACD DDD 57’03

Waardering: 7

PROKOFIEV · TCHAIKOVSKY
Piano Concerto No. 2 | Piano Concerto No. 1
Beatrice Rana / Antonio Pappano / Accademia di Santa Cecilia Orchestra
Warner Classics 553119 DDD 67’05

Waardering: 9

Qua populariteit staat Prokofievs tweede pianoconcert nog steeds een beetje in de schaduw bij het derde, maar velen beschouwen het tweede als beter geslaagd. In deze mini vergelijking, hebben we de jongste releases van Prokofievs tweede pianoconcert. Die door Beatrice Rana en Vadym Kholodenko. De laatste is duidelijk langzamer in zijn tempo keuze, wat geen enkel probleem hoeft te zijn. Echter, het klinkt allemaal aan de suffe kant bij hem en dat komt zeker ook door de donkerbruine opname (niet des Harmonia Mundi’s) die overigens wel een behoorlijke push in de bas registers heeft. Ook zwemt het instrument van links naar rechts en ontbeert daardoor iedere focus. Ook het orkest klinkt opaak. Mede hierdoor heb ik het idee dat veel mooie dingen die Kholodenko doet, verborgen blijven in de soep. Want mooie dingen doet hij zeker! Met name zijn agogiek valt op en ik moet zeggen dat hij harmonieën laat horen die me niet eerder waren opgevallen. Harmonia Mundi koppelt het vijfde concert, dat zelfs nog minder populair is dan het tweede en dat maakt deze schijf toch enigszins interessant.

Hoeveel anders is het bij Beatrice Rana op Warner Classics! Zij doet het hoorbaar sneller en is mede daardoor oneindig veel frisser dan Kholodenko en doet het spannender bovendien. Ze is precies, aanstekelijk en vurig. Vanaf het begin af aan zat ik met ingehouden adem te luisteren. Maar ook het Accademia di Santa Cecilia Orchestra klinkt buitengewoon snedig onder Pappano. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat de opname ook wel erg mee helpt. Het orkest staat mooi in de diepte maar klinkt toch direct. Het stereobeeld is spectaculair met een grootse diepte en de vleugel heeft een enorme aplomb. Lange tijd was Ashkenazy’s vertolking uit 1975 op Decca mijn favoriet, maar Rana heeft hem nu toch onttroond. De waardering zou dan ook een 10 zijn, maar uiteraard kijken we ook naar het totaal product. De kritiek die ik heb is de programmering. De combinatie met Tchaikovsky’s overbekende eerste pianoconcert, vind ik op z’n zachts gezegd conservatief. Of dat we daar nog niet genoeg uitvoeringen van hebben. Wat dat betreft is de Harmonia Mundi programmering interessanter. Niettemin kijk ik reikhalzend uit naar de andere concerten van Prokofiev door Rana en als het even kan ook de sonates en de rest van het klavierwerk.

Emile Stoffels
Luister Magazine

Schubert – Lieder orchestrated by Max Reger & Anton Webern

Thursday, February 9th, 2017

SCHUBERT
Lieder orchestrated by Max Reger & Anton Webern
Christian Elsner, Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, Marek Janowski
PENTATONE PTC 5186 394 DDD 63’04

Waardering: 10

Het lied kan als de wortel van de gehele ontwikkeling der toonkunst beschouwt worden. Ook Schubert was slechts de erfgenaam van wat anderen voor hem reeds vergaard hadden, maar hij niettemin tot een unieke synthese heeft samengevat. Diverse prominente romantische componisten zagen reeds de mogelijkheden in Schuberts lied oeuvre. Liszt, Berlioz, Offenbach en Brahms, gingen Max Reger en Anton Webern al voor in het bewerken van diverse liederen. Er is echter nog steeds een hardnekkig vooroordeel t.o.v. transcripties en orkestraties: ze worden vaak beschouwd als tweederangs muziek. Sterker nog, volgens velen is een omwerking of arrangement een verkrachting van het origineel. Deze schitterende SACD zal het tegendeel bewijzen. Een vergelijk met de recentelijk uitgekomen Goerne op Harmonia Mundi in de oorspronkelijke vorm, is dan ook verleidelijk. Elsner lijkt in bijvoorbeeld Der Erlkönig (een angstige fantasie op tekst van Goethe) soms wat minder gas te geven dan Goerne, maar ik moet zeggen dat de orkestratie van Reger hier wel degelijk iets toevoegt en niet alleen kleur. Het geheel klinkt hier ook boosaardiger en griezeliger. Volledig in laatromantische stijl, zoals we Reger ook kennen. Ook bij Elsner lijkt het of dat hij ieder facet van Schuberts kunst begrijpt. Ook het verhalende aspect, krijgt bij hem het volle pond. De orkestraties door Max Reger vertegenwoordigen het leeuwendeel op deze cd, maar er zijn ook 4 georkestreerde liederen door Webern reeds uit zijn studententijd. Janowski en Elsner vormen een uitstekend duo die m.i. interpretatief op een lijn zitten. Althans, zo hoort het zich aan. Deze SACD is een absolute must en niet slechts voor lied liefhebbers. Het begint zo langzamerhand saai te worden, maar de opname is ook weer onberispelijk. Net als het prachtig uitgevoerde tekstboekje. Allerhoogste belang!

Emile Stoffels
Luister Magazine

SHOSTAKOVICH – Cello concertos

Friday, February 3rd, 2017

SHOSTAKOVICH
Cello concertos Nos. 1 & 2
Gautier Capuçon, cello – Mariinsky Orchestra of Saint Petersburg, Valery Gergiev
Erato 2564606973 DDD 67’07

Waardering: 5

Erato heeft Shostakovich’ beide celloconcerten geprogrammeerd en dat is niet zo voor de hand liggend als men wel denkt. Er is immers een behoorlijk onderscheid: de twee concerten verschillen behoorlijk in vorm en inhoud. Het eerste is veelal agressief en heeft een enorme cadens voor de cello, dat welhaast een deel op zichzelf is. Het tweede is daarentegen introspectief en raadselachtig. Dit zijn twee live opnames, die in december 2013 in Parijs en juni 2014 in St. Petersburg, met het Mariinsky Orchestra tot stand kwamen. Dat Gautier Capuçon op celloles heeft gezeten moge duidelijk zijn, maar ik mis toch het een en ander. Het geheel ontbeert drive en het heilige vuur. En dat komt m.i. door een combinatie van factoren. Om te beginnen kan ik Gergievs opvatting vaak moeilijk volgen; vooral zijn eigenzinnige tempo keuze. Dat had ik ook al bij zijn Prokofiev symfonieën cyclus. Maar ook de opname werkt bepaald niet mee. In het verleden vond ik de Erato opnames prettig qua kleur, maar deze opname is flets en muf. Evenmin ben ik gecharmeerd van het geboden perspectief: de solist is niet mooi geïntegreerd in het orkest. Neen, deze registratie is het net niet.

Emile Stoffels
Luister Magazine