Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Archief: September, 2016

PENDERECKI – Magnificat & Kadisz

Sunday, September 25th, 2016

pederecki-witPENDERECKI
Magnificat • Kadisz
Warsaw Philharmonic Orchestra & Choir, Antoni Wit
NAXOS 8.572697 DDD 65:12

Waardering: 8

Krzysztof Penderecki is nog wel eens van stijl veranderd en dat maakt een toondichter des te interessanter. Hij ging pas sacrale werken schrijven nadat religie onderdrukt werd in het communistische Polen uit zijn jeugd. Het hier opgenomen Magnificat uit 1974 stamt uit zijn neo-Romantische periode, maar kent nog genoeg atonale fases. Het werd geschreven ter herdenking van de 1200ste viering, van de Salzburger Kathedraal. Het is een buitengewoon indringend werk, met in het tweede deel opvallende glissandi door het koor; jammerklachten die we niet snel zullen vergeten. Dan het Kadisz uit 2009 over de opstand in het Joodse getto in Warsaw. Ik heb intens genoten van de sopraan Olga Pasichnyk, die in het eerste deel een verbazingwekkend doorleefde voordracht geeft. De lyrische momenten van dit deel, deden me soms denken aan Knoxville Summer van Samuel Barber. Wel heb ik me gestoord aan de rol van Daniel Olbrychski die door zijn manier van declameren en schorre stem, er haast een karikatuur van lijkt te maken. Dat zal ongetwijfeld niet de bedoeling zijn, maar zo pakt het althans voor mij wel uit. Niettemin, Antoni Wit is een uitstekend dirigent die voor de hand liggend prima overweg kan met dit idioom. De opname is sympathiek en het belang is groot.

Emile Stoffels
Luister Magazine

NIELSEN – The Symphonies & Concertos

Tuesday, September 13th, 2016

nielsen-dacapoNIELSEN
The Symphonies & Concertos
New York Philharmonic, Alan Gilbert
DACAPO 4 HYBRID SACD 6200003 DDD 72:23/69:20/71:25/77:16

Waardering: 7

In het vorige nummer bespraken we nog de set onder Storgårds met het BBC Philharmonic op Chandos. Nu weer een cyclus onder Alan Gilbert met het New York Philharmonic op Dacapo. Alleen nu een set van 4 schijven, waarvan een met de drie concerten: die voor fluit, voor klarinet en voor viool. Van de drie concerten, vind ik persoonlijk het klarinet concert het meest frivool en boeiend. Niet in de laatste plaats, door de grappig geschreven partituur voor de snare drum. Voor wat betreft de symfonieën is het plussen en minnen, vergeleken met de set door Storgårds. Beiden doen goede dingen. Gilbert is me net iets teveel legato. Dat stoort me het meest in het zielsklievende thema uit het derde deel van de 4de symfonie. Blomstedt grijpt me daar iedere keer weer bij de keel: de totale vervoering op het soms ondraaglijke af. Maar de finale klinkt bij Gilbert weer grootser dan bij Storgårds. Gilbert excelleert ook in de eerste symfonie, waar hij een grandeur bereikt die dicht bij Blomstedt komt. Kort en goed: zeker geen slechte set, maar alles overziend missen ook deze opnames de overweldigende directheid en vanzelfsprekendheid van Blomstedt op Decca.

Emile Stoffels
Luster Magazine

STRAUSS – Symphonia Domestica • Die Tageszeiten

Wednesday, September 7th, 2016

straussSTRAUSS
Symphonia Domestica • Die Tageszeiten
Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, Marek Janowski
Pentatone Records PTC 5186507 SACD HYBRID DDD 67:50

Waardering: 10

De Symphonia Domestica was bedoeld als een vervolg op Ein Heldenleben: een portret van Strauss’ gezinsleven met de diverse karakters. Het werk heeft mij nooit echt weten te bekoren, maar Janowski heeft me nu toch overtuigd. Hij heeft een buitengewoon frisse en doorzichtige aanpak. En ook heeft hij oog voor de vele fraaie soli door het gehele orkest heen en toont hij zich hier een groot Strauss interpreet, die zich moeiteloos handhaaft naast von Karajan en Reiner. Wat deze schijf echter totaal onmisbaar maakt, is de koppeling met de zelden uitgevoerde Die Tageszeiten. Dit werk uit 1928 greep me direct bij de keel. Dat is niet vreemd, want later zag ik dat deze stukken zijn gebaseerd op teksten van Joseph Freiherr von Eichendorff. We kennen ongetwijfeld de chemie tussen het werk van deze grote romantische dichter en Strauss’ Im Abendrot, uit die Vier letzte Lieder. Bij dit werk horen we bij vlagen dezelfde atmosfeer en dat voor Strauss typerende harmonisch diepte component. Ook hier die vergezichten en de milde verzoening met de dood. Janowski laat zich in het algemeen niet verleiden tot sentiment en effectbejag. Dat doet hij hier ook niet en dat is nu precies wat deze muziek nodig heeft. Echter, het onverdeelde succes van deze SACD kan niet slechts worden toegeschreven aan de uitvoering, maar zeker ook aan de productie. Het geheel klinkt massief en transparant tegelijk, tegen een inktzwarte achtergrond. Het koor klinkt vlekkeloos en staat prachtig in de ruimte. Groot compliment voor de technici. Een zeer begerenswaardige SACD, vooral door het Die Tageszeiten. Hoogste belang en hoogste lof! Wat willen we nog meer?

Emile Stoffels
Luister Magazine