Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Archief: July, 2014

Ken je klassiekers – reis door de klassieke muziek

Tuesday, July 29th, 2014

Ken je klassiekers, Aldo Druyf
ISBN: 9789081449601
Aldo Classics

We kunnen het ons levendig voorstellen: de wanhoop op het gezicht van iemand, die een klassieke speciaalzaak binnenwandelt. Hij of zij brand van nieuwsgierigheid om de wereld der klassieke muziek te verkennen. Maar waar moet die persoon in Gods naam beginnen?

En in een speciaalzaak kan men nog een goed advies krijgen van een bevlogen winkelbediende. Helaas worden deze speciaalzaken meer en meer een zeldzaamheid. Wellicht maakt dit de kwestie nog lastiger, dan dat hij al is. Want hoe moet dat dan achter de computer? Het alternatief voor de winkel. Wat is een suite? Wat is kamermuziek? Nog maar te zwijgen over de volgende stap: welke van de twintig uitvoeringen van de Rheinische Symfonie van Schumann moet hij of zij nu nemen?

Ook op een andere manier worden veel nieuwsgierigen ontmoedigd. Pas nog zei Arie Boomsma bij Pauw & Witteman iets van, dat veel mensen klassieke muziek als een ondoordringbaar bastion ervaren.

Aldo Druyf – die zijn ervaringen grotendeels heeft opgedaan in een klassieke platenzaak – ontfermt zich over deze lieden. In zijn boek “Ken je klassiekers” verdeelt hij de klassieke muziek in 50 genres binnen vier categorieën (vocale muziek, solomuziek, orkestmuziek en kamermuziek), waarbij hij de meest representatieve voorbeelden noemt. Aan het begin van ieder hoofdstuk worden 5 opvallende kenmerken van het beschreven genre genoemd. Het mooie van deze opzet is, dat de lezer op verschillende manieren kan zoeken. Ook kan er op sfeer gezocht worden: Romantisch, Swing, Spektakel etc. Dit vind ik overigens minder geslaagd. Bij veel muziekstukken worden ook nog quotes en verwijzingen naar popmuziek en film gemaakt. Ook de tekeningen en karikaturen van John Minnion zijn kostelijk. Verder kan de geïnteresseerde voor de luistervoorbeelden, de website www.kenjeklassiekers.eu bezoeken.

Eigenaardigheden zijn er wat mij betreft ook. Zo staat Sinfonia da Requiem van Benjamin Britten als alternatief voor Brittens War Requiem bij vocale muziek, terwijl er in dat stuk geen zang voorkomt. Ook is het onjuist dat er geen strijkinstrumenten in Stravinsky’s Psalmensymfonie gebruikt worden. Evenzo vond ik Druyfs verantwoording om Mahler bij de modernen in te delen, problematisch. Maar alles overziend kan ik dit boek van harte aanbevelen. Een beknopte en handige gids die verder gaat dan Klassieke muziek voor Dummies. Een prima start voor geïnteresseerden – vooral jong volwassenen – die een bres in de muur willen slaan van het bastion der klassieken.

Emile Stoffels
Luister Magazine 699

NIELSEN – Symphonies Nos 4 & 5

Tuesday, July 22nd, 2014

NIELSEN
Symphonies Nos 4 & 5
Sakari Oramo, Royal Stockholm Philharmonic Orchestra
BIS BIS-SACD-2028 DDD 69’46

Uitvoering **** | Opname *****

Van deze symfonieën zijn in de loop der tijd al diverse meer dan uitstekende opnames verschenen, waarvan die onder Blomstedt op Decca waarschijnlijk de beste is. Dat blijft wat mij betreft ook zo. Ook na beluistering van deze registratie, maar ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door wat ik op deze fenomenale SACD hoor. De opening van de “Onuitblusbare” komt als een komeet binnen. Het tweede deel heeft wat mij betreft het ideale tempo en in het derde deel bouwt Sakari Oramo heel doordacht de climax op, zowel dynamisch als qua tempo. De hoornpartij wordt er mooi uitgelicht in dit zielsdoorklievende deel, maar opvallend is ook Oramo’s oog voor de melodielijnen in het hout. Verder heeft hij niet de neiging het ‘kruit te snel te verschieten’ zoals ik eens eerder bij Colin Davis op LSO hoorde. Het laatste deel is dan ook zeer ingenieus opgebouwd en het slot is een ware ontlading. Oramo en het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra, lijken een perfecte combinatie en hebben me overtuigd. De opname op deze SACD is in de meest letterlijke zin ongehoord. Zelden heb ik een dergelijk diep, breed en natuurlijk podium gehoord. De klank van de strijkers, smelt op de tong.

Emile Stoffels
Luister Magazine 699

BEETHOVEN & SCHUMANN – Yundi

Monday, July 14th, 2014

BEETHOVEN • SCHUMANN
Piano Concerto No.5 in E flat major Op.73 -“Emperor” • Fantasie in C, Op.17
Berliner Philharmoniker • Daniel Harding • Yundi
DG Classics 481 0710 DDD 67’01

Uitvoering *** | Opname ***

Inmiddels is Yundi’s naam als virtuoos wel gevestigd en bouwt hij nu langzamerhand zijn repertoire uit binnen de Romantiek. Zijn vorige Chopin en Liszt opnames werden bejubeld en ook in deze opname onderscheid de chinees zich, door een vurig en precies spel. In het Beethoven concert krijgt hij niet altijd de rest mee in zijn brandende pleidooi. Harding en de Berliners blijven hierin helaas wat achter en dus ontbreekt de balans een beetje. In het langzame deel is dat minder duidelijk en laat Yundi een opvallend zachte en milde toon horen. In Schumanns fantasie gaat hij uiteraard helemaal zijn eigen gang en het resultaat mag er zeker wezen. Toch lijkt het haast of dat Yundi een beetje de wedijver tussen solist en orkest mist, want hier is hij duidelijk minder nadrukkelijk en assertief. In z’n geheel genomen is deze opname dus niet het laatste woord voor deze topwerken. Bovendien is er erg veel concurrentie binnen deze genres. Vooral Schumann wordt veel opgenomen de laatste tijd en ook zijn er zeer veel goede opnames van het Keizers concert. De opname is schoon maar tevens wat inspiratieloos.

Emile Stoffels
Luister Magazine 699

BEETHOVEN Rondos & Klavierstücke

Sunday, July 6th, 2014

BEETHOVEN
Rondos & Klavierstücke
Ronald Brautigam, fortepiano BIS-1892 SACD DDD 68’28

Uitvoering ***** | Opname ****

Ronald Brautigam is inmiddels een van de belangrijkste exponenten van de fortepiano praktijk en zijn discografie is ondertussen de 50 opnames gepasseerd. Deze Beethoven serie op fortepiano, is nu 10 jaar geleden gestart en dit is alweer de 13de opname. De CD opent met Beethovens zeer vroege niet genummerde werken voor klavier, toen hij nog slecht 13 jaar was en in Bonn woonde. Ofschoon in de traditionele vorm, treft men hier al des Meesters rusteloosheid en drang aan om de toehoorder te verrassen. Het laatste werk hier – het Andante maestoso in C majeur – wordt vaak Beethovens “Letzter musikalischer Gedanke” genoemd. Het wordt gedateerd op november 1826, vier maanden voor zijn dood en slechts enkele weken voor zijn ziekte, die hem van verder componeren afhield. Het is gebaseerd op een schets voor een piano kwintet dat hij beloofd had te schrijven voor zijn uitgever Anton Diabelli. Over Brautigams uitvoering hoeven we niet veel woorden vuil te maken. Zoals altijd: vanzelfsprekend en evenwichtig. De SACD klinkt fraai, ofschoon ik de piano wat aan de dunne kant vind. Iets meer ‘onderkant” was volmaakt geweest. Dat doet echter niets af aan het belang van deze opname.

Emile Stoffels
Luister Magazine 699