Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Archief: April, 2014

DEBUSSY – Nelson Goerner

Saturday, April 26th, 2014

DEBUSSY
L’isle Joyeuse • Images Book I • Etudes Book II • Estampes
Nelson Goerner, piano
Zig Zag Territoires ZZT326 DDD 62’05

Uitvoering / Opname ***** / *****

In Frankrijk werd aan het eind van de 19 de eeuw de behoefte om te vernieuwen sterker gevoeld, dan waar ook. Toch zocht men juist aansluiting bij de oude Franse meesters der klavecimbelmuziek uit de 18 de eeuw. Het was dan ook Debussy’s bedoeling om “aan de Franse muziek haar oorspronkelijke lenigheid en bevalligheid terug te schenken. Niet door middel van oude werkwijzen, doch door scheppende vernieuwing.” Debussy’s klaviermuziek is hierin representatief. De Argentijn Nelson Goerner schenkt ons een intelligente recital en niet zomaar een willekeurige selectie uit de Images en de Etudes. Uit de eerste bundel van Images is het “Reflets dans l’eau” het belangrijkst, maar ook het “Hommage à Rameau” is terecht gekozen door Goerner. Ook is er een uitgekiende selectie uit de twaalf Etudes, maar Goerner trapt af met de Estampes. Dit pianostuk is een raadsel, maar vernieuwend naar vorm en inhoud dat zich verzet tegen iedere analyse. De meester zei hier zelf over: “ik tracht aan de hand van de werken, inzicht te krijgen in de veelvuldige aanleidingen welke deze werken hebben doen ontstaan en wat zij aan innerlijk leven omsluiten. Is dat niet veel belangwekkender dan het spelletje, dat erin bestaat de kunstwerken uit elkaar te halen, alsof het uurwerken waren?” Gewoon lekker luisteren dus. Dat is precies wat de Goerner er uit heeft gehaald. Ook het L’isle Joyeuse is een genot om naar te luisteren.  Zijn spel in enorm verfijnd en geschakeerd. Goerner neemt ons mee in de verdroomde klank, de ijle tinten van het Debussyisme. Hij ontsluit voor ons de pastelwereld en de vergezichten van Claude Debussy. Het is de wereld die ruist, af- en aanzwelt en tegelijkertijd zo klaar is. De opname is uitstekend in balans: niet teveel galm en niet te droog. Hoogste lof voor deze CD.

Emile Stoffels
Luister Magazine 697

TCHAIKOVSKY PROKOFIEV – The Sleeping Beauty

Monday, April 21st, 2014

TCHAIKOVSKY PROKOFIEV
The Sleeping Beauty Ballet Transcriptions
Claire Huangci, piano
BERLIN Classics 0300562BC

Uitvoering / Opname **** / *****

Ze speelde op 10-jarige leeftijd voor president Bill Clinton, maar pas laat tijdens haar tiener jaren, besloot Claire Huangci volledig voor de piano te gaan. Een rode draad in haar ontwikkeling is de muziek van Frederic Chopin. Aanvankelijk was ze terughoudend voor zijn muziek, door de moeilijkheidsgraad van de Etudes. Toch was het met Chopins’ muziek, waarmee ze internationaal doorbrak. Haar debuut opname is hier echter met de piano transcripties van Doornroosje van Tchaikovsky en Romeo en Julia van Prokofiev. Maar een feest is het! Tchaikovsky’s leerling, Alexander Ziloti, maakte al een complete pianoversie van het ballet. Maar in 1970 kwam Mikail Pletnev met de transcripties, die we nu horen. Persoonlijk vind ik de transcripties van Romeo en Julia beter geslaagd. Wellicht komt dat, doordat Prokofiev er zelf een piano-uittreksel van heeft gemaakt. Zoals wel vaker horen we zaken, die we bij de orkestversie moeilijker horen. Het spel van Huangci is veelbelovend: helder, opwindend en opvallend weinig exhibitionistisch. Het gaat in deze bespreking om vinyl en wel een dubbel LP op 180 gram geperst. Bovendien op 45 toeren gesneden. Uiteraard zit er een download bij op mp3 format. De opname is fenomenaal: zelden heb ik een weldadige rust en tegelijkertijd dynamiek in een piano gehoord.

Emile Stoffels
Luister Magazine 697

BERLIOZ – L’enfance du Christ

Sunday, April 13th, 2014

BERLIOZ
L’enfance du Christ
Swedish Radio Symphony Orchestra; Choir • Robin Ticciati
Yann Beuron, Narrator • Véronique Gens, Virgin Mary • Stephan Loges, Joseph • Alastair  Miles, Father of the family
Linn SACD CKD 440 DDD 92 minutes

Uitvoering / Opname **** / *****

Eenmaal weer terug in Parijs voltooide Hector Berlioz in 1854 het eerste deel van dit drieluik over Jezus’ jonge jaren en daarmee het gehele werk. Wie deze geweldenaar kent van het hemelbestormende Requiem of het Te Deum met zijn grandioze opening, zal verrast worden door de kleine schaal van dit oratorium en de intieme opvatting. Hoewel klein van opzet, heeft de meester toch voor de nodige afwisseling gezorgd. Robin Ticciati heeft dit kleinschalige goed begrepen. Ook heeft hij een gepast oog voor de bijzondere orkesteffecten en de verhaallijn. Het Zweeds Radio Symfonie Orkest Koor zingt schitterend; net als de solisten. Een van de hoogtepunten is ongetwijfeld de scene VI “Joseph! Marie!” waar het koor mooi achterin staat en contrasteert met de solisten. De opname doet dan ook volledig recht aan Berlioz’ ideeën en heeft een gigantisch diepte perspectief en detail. Er is uiteraard wel grote concurrentie door onder andere Colin Davis’ integrale Philips opname. Maar het voordeel van deze spectaculaire Linn registratie, is de buitengewoon realistische ervaring die binnenkomt. De 5 sterren voor de opname is uiteraard voor de hoge resolutie SACD-laag. De ‘gewone’ cd klinkt een slagje meer ingesnoerd. Verder had er wat mij betreft nog wat meer muziek op gemogen op vooral de tweede cd.

Emile Stoffels
Luister Magazine 697

Robert & Clara Schumann – Piano Trios

Saturday, April 5th, 2014

SCHUMANN
Robert & Clara Schumann – Piano Trios op. 17, 88 and 110
The Swiss Piano Trio
Audite 92.549 SACD DDD 77’42

Uitvoering / opname *****/ *****

Muziek met werken van de Schumanns. Wat een koppel moet dat zijn geweest! Ik ben vooral blij met het Piano Trio van Clara. Op negenjarige leeftijd speelde ze al onder de Spartaanse leiding van Vader Wieck de sterren van de hemel en zou zich tot een van de grootste piano virtuozen van de negentiende eeuw ontwikkelen. En passant zette ze door haar tomeloze ijver, de muziek van haar man Robert en ook die van Johannes Brahms op de kaart. Maar ze begint ook al vroeg met componeren. Clara heeft ‘slechts’ 23 gepubliceerde werken, maar we kunnen ons afvragen waar ze op uit was gekomen als ze niet met Robert Schumann getrouwd was. Hoe dan ook, haar trio opus 17 uit 1846 roept wellicht minder de wereld op van Jean Paul Richter en E.T.A. Hoffmann, zoals die van haar echtgenoot. Niettemin is dit een juweel. Direct horen we een ongebreidelde gepassioneerdheid – die niets onderdoet voor welke Romantische grootmeester ook – met een verwijzing naar Luthers koraal “Aus tiefer Not schrei ich zu Dir”. Zelf vond ze het aanvankelijk typisch vrouwelijk en sentimenteel, wat meer zegt over haar zelfbeeld en over vrouwelijke componisten in het algemeen, dan over het werk zelf. Robert Schumanns trio’s zijn producten van een behandeling van vormen en instrumenten op een streng klassiek canvas, door een extreem vrije geest. Ook in het Trio opus 110 horen we weer die gekwelde doch gepassioneerde atmosfeer. Eerder bespraken we dit werk door het Voces Intimae op authentieke instrumenten, dat o.i. wat heilig vuur miste. Dat is bij het Swiss Trio wel degelijk aanwezig en met veel kleur bovendien. Tegelijkertijd is er veel precisie. De Phantasiestücke opus 88 was een voorstudie voor een piano trio en is diverse malen gereviseerd. Een dankbare aanvulling op deze fenomenale SACD. De opname is voorbeeldig. Hoogste lof!

Emile Stoffels
Luister Magazine 697