Nieuwste berichten

Nieuws archief

Onderwerpen

Archief: July, 2013

Alan Parsons – Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe

Tuesday, July 30th, 2013

Persoonlijk heb ik Alan Parsons eersteling altijd zijn beste gevonden en beluister hem nog altijd graag. Deze plaat heeft voor de hand liggend door het onderwerp iets griezelig mystieks. Het werd opgenomen in de Abbey Road studio in 1975 en released het jaar daarop. Het idee voor het project kwam van manager en schrijver Eric Woolfson. In 1987 kwam er een re-mix met recitaties van Orson Welles en toegevoegde gitaarpartijen. Maar ook de algehele atmosfeer (galm toevoeging) zou wat veranderen. Het ligt dan ook voor de hand dat er twee kampen zijn: het ene voor de oorspronkelijke mix, het andere voor de re-mix. In dit stuk gaat het echter over mijn bevindingen van de verschillen in de diverse persingen van de oorspronkelijke mix.

Ik kwam al snel tot een short list van drie persingen die een interessant vergelijk bieden. De US gemastered door Doug Sax, de UK door Chris Blair en de Mobile Fidelity Sound Lab (MoFi). De relatief muf klinkende Duitse persing was in de eerste ronde al afgevallen en de veelvoorkomende Portugese persing zal geen hoogvlieger zijn, ofschoon ik die nooit gehoord heb. De Hollandse heb ik overigens ook nooit gehoord.
Uiteindelijk heeft de US, de beste klankbalans samen met de UK, die wat droger klinkt en iets minder geprofileerd en vol in het laag. In onder andere de Pavane op kant 2 blijkt de MoFi tot mijn grote teleurstelling minder ballen te hebben. Dat wijkt behoorlijk af van mijn ervaring met dit label. Veelal is bij de MoFi het laag overvloedig aanwezig. Zie “Powerful People” van Gino Vannelli en “Trick of the Tail” van Genesis. Wel is het midden iets opener en klinkt alles erg schoon. De UK is soms ook wat bas schuw, zoals blijkt op het laatste nummer van kant 1. Het is vooral het sub-laag dat opvalt bij de US persing en het gigantische beeld. Duidelijk de eerste keus dus. De UK en de MoFi strijden ieder om de tweede plaats. De prijzen van de MoFi op eBay in ogenschouw genomen, ben ik geneigd de UK dan het voordeel te geven.

De MoFi CD is een totaal ander verhaal: een volslagen andere klankbalans, maar zeker niet verkeerd. Minder gain met (soms te) veel laag. Ook iets minder open, maar het pakt veelal goed uit. Je zou niet zeggen dat dit hetzelfde masteringsbedrijf is als die, die de plaat heeft gesneden. Over de hele linie is dit een absolute aanrader.

De Luxe Edition (dubbelaar) die een aantal jaren geleden is uitgekomen, biedt zowel de oorspronkelijke mix als de re-mix uit 1987. De oorspronkelijke mix is – afgezien van de MoFi (uit 1994) – nooit eerder op cd uitgegeven en zou in die zin dus interessant kunnen zijn. Echter, slechts voor het bonusmateriaal (interview Parsons en Woolfson) en het mooie cd boekje met informatie, is deze uitgave aantrekkelijk. Helaas is voor de oorspronkelijke mix kennelijk een inferieure mastertape gebruikt. Het is in de verste verte geen vergelijk met de MoFi en zeker ook niet met de plaat (welke persing dan ook). De klankbalans is niet goed: droog, dor en grijs. De tweede schijf (de re-mix uit 1987 dus) was al veel eerder uitgegeven door (Mercury) en is een verhaal apart. De recitaties door Orson Welles zijn natuurlijk fantastisch. De klankbalans van de mix als geheel is echter minder bevredigend, vergeleken met de oorspronkelijke. Op de een of andere manier is er een hardere klank ontstaan die wat onnatuurlijk overkomt met een enigszins opgeblazen laag en artificieel hoog. Van dat laag is overigens in de eerste paar nummers niets te merken. Daar klinkt alles vooral dunner dan de oorspronkelijke mix.

Alles overziend kan men voor deze eersteling van Alan Parsons af met de US; al dat niet de reissue, zolang maar gesneden bij TML door Doug Sax. De MoFi cd uit 1994 is ook zeer aan te bevelen. Die doet het helaas zoals alle MoFi producten goed op eBay en zal wat moeilijker te bemachtigen zijn. Bovendien is die niet voor een habbekrats te  krijgen. En ten slotte op basis van de artistieke toevoegingen van Orsin Welles, de in 1987 uitgegeven re-mix; al dan niet op plaat. De Luxe Edition zou ik lekker vergeten.

Ten overvloede wijs ik er nog op dat zelfs als men een mooie door Doug Sax gesneden US persing heeft bemachtigd, dat nog geen garantie voor succes is. Het kan best zijn dat men de laatste uit de productie lijn heeft uit een inmiddels versleten matrijs.

Emile Stoffels

TINE THING HELSETH

Wednesday, July 24th, 2013

TINE
Tine Thing Helseth, trumpet – Kathryn Stott, piano
EMI Classics 50999 4 16471-2-7 DDD 68’04

Uitvoering/opname *****/****

Dit is als ik me niet vergis alweer de derde opname door de Noorse Tine Thing Helseth voor EMI, die in The Daily Telegraph de “Spice Girl with the trumpet” genoemd wordt. Nu Maurice André sinds vorig jaar niet meer onder ons is, mogen we wel blij zijn met de 25 jarige Tine.“Ik wil het ware kleurenpalet laten horen en dat de trompet net zo expressief is als de viool, de fluit of de menselijke stem.” Deze cd biedt een zeer boeiend programma met oorspronkelijke trompet composities en transcripties. Thing Helseth trapt af met Iberts Impromptu uit 1951, met daarna Glazunovs Albumblatt uit 1899. Daarna Enescu’s Légende uit 1906 dat geschreven was voor de trompetpionier Merri Franquin. Een waarlijk fenomenaal werk. Ook heb ik genoten van de trompet sonate van Hindemith. Terecht zegt ze in het voorwoord dat zij slechts een gids is, maar dat wijzelf de reis moeten ondernemen. Het werd inderdaad een mooie reis: haar klank is aangenaam en ze laat ook horen, dat het niet nodig is hard te spelen om ons omver te blazen. Ofschoon Kathryn Stott uitstekende ondersteuning biedt, laat de opname – die doorgaans open en dynamisch klinkt – te weinig de lagere registers van de vleugel horen.

Emile Stoffels
Luister Magazine 690

Dudok kwartet

Sunday, July 14th, 2013

BRAHMS BUSCH
Dudok kwartet – Eva van Grinsven
DDD 54’23

Uitvoering/opname ****/****

“Het Dudok Kwartet is gegrepen door muziek en wil het verhaal vertellen in de muziek, met zoveel mogelijk mensen.” Dat is de blijkbaar de doelstelling van deze jonge mensen, die elkaar leerden kennen bij het Ricciotto ensemble. Het kwartet is vernoemd naar de architect Willem Dudok, omdat bij hem de verhoudingen centraal stonden. Dat probeert het Dudok Kwartet tijdens concerten ook te doen: ieder stuk in het juiste perspectief plaatsen. Hoewel de strijkkwartetten op. 51 Brahms’ eerstelingen zijn, dragen ze toch een hoge mate van maturiteit in zich. Heel wat pogingen belandden in de open haard, voorafgaand aan deze gepubliceerde kwartetten. Adolf Busch (1891 – 1952) is als violist weliswaar bekend, maar niet als componist. Zijn saxofoonkwintet uit 1928 is opvallend, omdat men op dat moment de klassieke sax een beetje uit het oog had verloren. In 1973 vond pas de première plaats. Het Dudok Kwartet blaast hier – letterlijk en figuurlijk – weer opnieuw leven in. En hoe! Met ongebreidelde passie wordt op deze debuut cd gemusiceerd. Mbt. het strijkkwartet van Brahms, is uiteraard veel concurrentie te duchten, maar Busch’ saxofoonkwintet is een schot in de roos. Boeiend programma, uitstekende opname en een leuke vormgeving.

Emile Stoffels
Luister Magazine 690

EINAUDI – Nightbook

Tuesday, July 9th, 2013

LUDOVICO EINAUDI
Nightbook
Hanna Devich, piano
Challenge Classics CC72581 DDD 49’33

Uitvoering/opname ***/***

De Italiaan Ludovico Einaudi mag zich inmiddels in een toenemende belangstelling verheugen. Ik heb pas nog wat elektronische stukken van hem op het net gehoord en moet zeggen dat dat wel werkte. Dit hoegenaamd niet. Hanna Devich heeft nog de euvele moed, om de vergelijking met de nocturnes van Chopin te maken. Maar deze muziek kan onmogelijk in een ademtocht genoemd worden, met die meesterwerken. Het ontbreekt de muziek niet aan sfeer, maar gaat erg snel vervelen. Kunst moet de geest voeden en dat gebeurt hier niet. Vlees noch vis wat mij betreft. De hoeveelheid muziek op deze cd is erg karig: nog geen 50 minuten. Aan de andere kant was deze cd al uitzitten voor mij en moet ik er niet aan denken, dat het nog langer zou duren. De opname en uitvoering zijn in orde, maar eigenlijk doet dat er niet toe. Uiteraard moet de koper beslissen, maar ik zie geen enkel belang in deze cd.

Emile Stoffels
Luister Magazine 690

DE VOCHT – Memorare

Wednesday, July 3rd, 2013

DE VOCHT
Memorare
Cappela Concinite Luc Bastiaens Ludo Claesen
Phaedra 92076 DDD 59’56

Uitvoering/opname ****/****

Lodewijk de Vocht (1887 – 1977) is als componist, dirigent en pedagoog belangrijk geweest voor het Vlaamse en Belgische muziekleven van de eerste helft van de twintigste eeuw. Zeer baanbrekend was hij door in zijn liturgische koorwerken de volkstaal voor het Latijn in te ruilen, al voordat dat in het Tweede Vaticaanse Concilie werd aanbevolen. Op deze cd treffen we muziek van de nog jonge de Vocht aan. De Missa in honorem Angelorum is zelfs nog van voor de eerste wereldoorlog. Componisten van geestelijke muziek in die tijd werden geacht zich te houden aan bepaalde richtlijnen of idealen. Die hielden in: eenvoud, respect voor het woord met inperking van theatrale effecten en solistische elementen. Bovendien moest de componist gebruik maken van een strenge Palestriniaanse koorstijl. Binnen dat kader ontstonden er in Vlaanderen twee scholen die daar een eigen specifieke toepassing aan gaven, zich baserend op het Gregoriaans: Mechelen en Antwerpen. De Vocht hoort bij die laatste, gebruikmakend van het majeur-mineur met een soepele vocale lijn. De stukken op deze schijf zijn werkelijk schitterend en met volledige toewijding en overtuiging gedaan. Evenzo de opname in de Heilig-Hartkerk in Hasselt. Het prachtige hoesje geeft ons een voorstelling de ‘Musicerende Engelen’ van de befaamde Antwerpse glasschilder Eugeen Yoors.

Emile Stoffels
Luister Magazine 690